Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2005

:::::::::












-excepter-self destruction
-nick drake-five leaves left
-παράλληλοι κήποι-ηχοτοπία αστικών κόσμων
-the associates-sulk
-aoki takamasa+tujiko noriko-28
-bjorn olsson-instrumentalmusik
-simon finn-magic moments
-va-the enlightened family-a collection of lost songs
-boards of canada-the campfire headphase
-chelonis r jones-dislocated genius
-richard youngs-the naïve shaman
-ry cooder-chαvez ravine
-bear vs shark-terrorhawk
-stevie wonder-innervisions
-ladytron-witching hour

[pix by blackmon]

ξίου ξίου

Φωτιές και τυφώνες σαρώνουν το βόρειο ημισφαίριο και στη Μύκονο τραγουδάνε ύμνους στο σοδομισμό: «Ο Άγγελός μου, ο Αλβανός μου» [παραφράζοντας το τραγούδι της Πρωτοψάλτη –που μισώ, κι ας συμπαθώ τα πρόσωπα που το έχουν γράψει] και «Αλβανέ» [παραφράζοντας το «Ουρανέ» της Άντζελας –που συμπαθώ, κι ας μην ξέρω ποιος το έχει γράψει]. Θα πέσει φωτιά να μας κάψει [φέτος αποτελείωσε την Πορτογαλία, έχουν κι εκεί Αλβανούς;]. Και στην Αμερική τα ίδια. Σοδομίζονται, γι’ αυτό τους στέλνει τυφώνες.
Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα και μου βγήκε τόσο ρατσιστικό αυτό το σχόλιο, για άλλο ξεκίνησα να γράφω, για κάποιον [σοδομιστή] που συμπαθώ. O οποίος γράφει κομμάτια σαν τα fabulous muscles και homunculus, που σε κάποια site με αναλύσεις στίχων [!] ανάβουν τα αίματα. Τον λένε Jamie Stewart ή Xiu Xiu και τον έχουν χαρακτηρίσει «Morrissey’s twisted spiritual son» [μεγάλη η χάρη του]. Το νέο [τέταρτο] άλμπουμ του έχει τίτλο La Forêt και περιλαμβάνει άλλη μια σειρά από τραγούδια με τα συνηθισμένα αγαπημένα του θέματα: an interaction where a GameCube was involved [Ale], a big-brotherly encouragement [Baby Captain], heartfelt meditations on paternal death [Bog People], fantasies about raping George Bush that reference Francisco Goya paintings [Saturn]. Μετά από όλα αυτά, δηλώνει στο CMJ: «I’m not trying to be a kook».
Για όσους δεν τον έχουν ακουστά [απορώ τι δουλειά έχουν σ’ αυτό το μιαρό blog], εδώ είναι οι στίχοι του περιβόητου fabulous muscles:

Break my face in
It was the kindest touch you ever gave
Wrap my dreams around your thighs
And drape my hope upon the chance to touch your arm
Fabulous muscles
Cremate me after you cum on my lips
Honey boy place my ashes in a vase
Beneath your workout bench
No romance no sexiness
But a star-filled night
Kneeling down before the now familiar flesh
Of your deformed penis
Wigging out before the unfamiliar flesh
Of my broken neck
[τα μεγάλωσα τα γράμματα -γι' αυτόν που παραπονέθηκε ότι προσπαθώ να του βγάλω τα μάτια- αλλά μην περιμένεις να βάζω και τα πρόστυχα με μεγάλους χαρακτήρες, μην αποθρασυνθούμε τελείως...]

ο σκύλος με το μανταλάκι στο αυτί

Χανιά. Βράδυ. Η Petra Jean Phillipson στο cd player του αυτοκινήτου τραγούδαγε I wanna taste the milk of human kind next, I wanna have a penis for a day κι άλλα πρόστυχα [που ευτυχώς δεν τα πρόσεχε κανείς άλλος, μόνο εγώ, κι ήθελα ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί -γιατί μόνο λάθος cd διαλέγω τελευταία], όταν πρόσεξα ότι το σκυλί με το μανταλάκι στο αυτί που είχα δει να περιφέρεται στην πόλη τα πρωινά σταματούσε στο κόκκινο και περνούσε απέναντι με πράσινο, διαψεύδοντας όλους αυτούς που ισχυρίζονται ότι τα σκυλιά δεν βλέπουν χρώματα. Για να επιβιώνει στους δρόμους των Χανίων με ΤΕΤΟΙΟΥΣ οδηγούς, σημαίνει ότι δεν είναι μόνο πολύ τυχερό, αλλά και άξιο συγχαρητηρίων. Ίσως το μανταλάκι στο αυτί να είναι κάποιου είδους επιβράβευση που έχει καταφέρει να την σκαπουλάρει...

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2005

end of summer depression

Πώς καταλαβαίνεις ότι έχεις αρχίσει να γίνεσαι μεσήλικας; Συνειδητοποιείς έντρομος πως:
- αγαπημένο σου γλυκό είναι η κρέμα Άνθος Αραβοσίτου.
- σου αρέσει η μίζερη, καταθλιπτική μουσική [ΜΟΝΟ αυτή, όμως]. Και σου φαίνεται ανυπόφορη όλη η "υπόλοιπη", πλην αυτής που τσιρίζει στα ακουστικά σου.
- δεν αισθάνεσαι άνετα μέσα στα κλαμπ γιατί πρώτον) δεν ξέρεις ούτε μία απ’ τις επιτυχίες, δεύτερον) πιάνεται ο κώλος σου στα σκαμπό και σε πονάει ο αγκώνας μετά από μερικές ώρες ακουμπισμένος στο μπαρ, τρίτον) αναπολείς μόνο παλιές καλές μέρες, τώρα όλα μαύρα στο clubbing [αν αρχίσεις να αναπολείς μέσα σε club, την έβαψες, είσαι γέρος, ταρακουνήσου λίγο και σήκω από το σκαμπό].
- αυτά που κάνει η Βίσση για να μοιάσει στη Madonna [των eighties] σου φαίνονται απαράδεκτα και θέλεις να τη φτύσεις [ενώ κανονικά θα ’πρεπε να χαίρεσαι που μια γριά έχει κουράγιο και πετάει έξω το βυζί της και ξυρίζει το μισό κεφάλι].
- κάνεις σχέδια να αποκτήσεις δικό σου σπίτι [!]
- οι κανόνες ορθογραφίας και στίξης δεν σου φαίνονται ξεπερασμένοι και παλαιολιθικοί.
- οι περισσότεροι φίλοι σου έχουν κάνει παιδιά και τώρα που το σκέφτεσαι πιο ήρεμα, η ιδέα δεν σε απωθεί και ΤΟΣΟ. [Εξακολουθεί να σε τρομάζει, though].
- του Αγίου Φανουρίου, αντί να αγοράσεις τσουρέκι με μαρμελάδα φεύγεις απ' το φούρνο με φανουρόπιτα και οι υπόλοιποι αντί να σε βρίσουν, την τρώνε ευχαρίστως [όλοι μεσήλικες]!
- για πρώτη φορά προσέχεις πόσο κάνει ένα πακέτο τσίχλες φυλλαράκι και σου φαίνεται ακριβό. [1,5 ευρώ, δηλαδή εκατό δραχμές το ξεφτιλισμένο φυλλαράκι!].

ραγδαία επιδείνωση


[Felt acutely aware of my own mortality...]
When your hair start to turn grey you think that having grey hair is better than losing it. Losing your hair is better than losing your mind. But losing your mind is more comfortable, sometimes. At least, you don’t know that you lose your hair. Or you don’t notice it. You are busy staring at corners.[Anyway, you don't have hair to stare]...

μυστικά, ψέματα και σκάροι

Σε ψάρεμα σκάρου. Σκέτη αποτυχία. Ξεκινήσαμε πολύ νωρίς το πρωί [για να τους προλάβουμε νηστικούς], χρησιμοποιήσαμε τη μυστική φόρμουλα στο δόλωμα [που πιάνει πάντα, αλλά μόνο στους άλλους], περιμέναμε να τσιμπήσει επί ματαίω [μέχρι που έφεξε] και μόλις ο ήλιος άρχισε να σε ζαλίζει, το πήραμε απόφαση ότι δεν μας πάνε οι σκάροι. Ο σκάρος είναι έδεσμα μερακλήδων. Προφανώς η λέξη «μερακλής» δεν εννοεί τους ψαράδες, γιατί κι εμείς που τους φάγαμε μια χαρά μερακλήδες αισθανθήκαμε, περνώντας απ’ την αγορά αναζητώντας απεγνωσμένα καφέ μετά την τραγωδία, πέσαμε πάνω σε ένα καφάσι γεμάτο σκάρους!
Το βράδυ στο τραπέζι έμαθα έξι νέες φόρμουλες για το δόλωμα [μυστικές φυσικά] που χρησιμοποιούν για να τους ψαρέψουν, αλλά επειδή οι κυνηγοί και οι ψαράδες είναι οι ΠΙΟ μεγάλοι ψεύτες, να μερικά μυστικά [έτσι κι αλλιώς, εγώ ο πήρα απόφαση ότι μάλλον θα τα καταφέρω να ζήσω και χωρίς να έχω ψαρέψει ΠΟΤΕ σκάρο]:
πεταλίδες [σιγά το μυστικό και σιγά την επιτυχία. Μόνο για σπάρους, όχι για σκάρους].
φύλλα από κολοκυθιά. Δεν ξέρω ποιο συγκεκριμένο είδος κολοκυθιάς κι αν έχουν κάποια προτίμηση σε γλυκοκολοκύθες, νεροκολοκύθες ή κολοκύθια τούμπανα, αλλά στην Κρήτη δεν θα δυσκολευτείς να βρεις.
☼ ο θηλυκός σκάρος. Ζωντανός όμως. Τον βάζεις σε ένα καλαθάκι ή ένα κλουβί και τον σέρνεις για να μαζέψει αρσενικούς. Το πρόβλημα είναι ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΙΣ θηλυκό σκάρο [ζωντανό], άσε που είσαι καταδικασμένος να πιάνεις μόνο αρσενικούς σκάρους [to mouni sernei karavi, the scaros version]!
That’s enough. Δεν θα τις αποκαλύψω και όλες τις μυστικές φόρμουλες. Επίσης, έχω να δηλώσω ότι προτιμώ τους σπάρους απ’ τους σκάρους. Πιάνονται χωρίς μυστικές φόρμουλες και είναι πιο νόστιμοι.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2005

c u soon...

self destruction

EXCEPTER
Self Destruction
(Fusetron)
First off, Self Destruction is a house record. Perhaps more in spirit than in its realized form, but if that sounds like a joke, stop reading. New York's most amorphous five-necked entity (which includes Other Music's own Dan Hougland) have never been strangers to taking the longer, more undulating gravel road, as evidenced by the stretched out subterranean sermons on last year's Ka album (also on Fusetron). On Self Destruction, Excepter crawl out of the cellar and into the warehouse. This is a house record. If Xenakis had made one. It is throbbing mental machine music that (much like the quintet's live shows) appears to detour, but often climaxes with the religious fervor of a Wicker Man/Moodymann ritual. Definitely more Black Mahogani than Black Dice. Excepter just traveled all over New Weird America, and torched it in the process. Incendiary.
Απ' το site της Other Music, δεν προλαβαίνω να τον ακούσω, τον παίρνω στο πλοίο, excepter is back, για δεύτερη φορά φέτος...
[Ψάξε να τον βρεις, δεν θα σου πω εγώ πώς...Με έχει τρομάξει ο Big Brother.]

σαν παιδικός σταθμός [τα χελιδονάκια]


[tommy, thanx!]

το γυμνό νησί

Το «Γυμνό Νησί» είναι απ’ αυτές τις ταινίες που σε αφήνουν άφωνο. Φτιαγμένη από εικόνες απίστευτης ομορφιάς, [κάτι κάδρα που το καθένα είναι και μια αριστουργηματική φωτογραφία], γεμάτη λεπτομέρειες που αιχμαλωτίζει η κάμερα και σε αναγκάζει να τις προσέξεις: ένα καβουράκι που τρέχει πάνω στην άμμο, ένα κουκουνάρι που ξεβράζει το κύμα, δυο πεταλούδες που φλερτάρουν την άνοιξη. To Γυμνό Νησί είναι αυτό ακριβώς που λέει κι ο τίτλος του: ένα νησί έρημο, όχι πολύ μακριά απ’ την ακτή [στο αρχιπέλαγος του Satonaikai], που κατοικείται μόνο από μια οικογένεια χωρικών. Άνθρωποι ήσυχοι, σιωπηλοί και αξιοπρεπείς, που αγωνίζονται να καλλιεργήσουν την ξερή γη στις πλαγιές του λόφου, υπομένοντας αδιαμαρτύρητα όλη την ταλαιπωρία, με τέτοια καρτερικότητα που σε εξοργίζει. Κουβαλούν [συνέχεια, χειμώνα-καλοκαίρι] νερό σε δυο κουβάδες κρεμασμένους σε ξύλο στους ώμους, χιλιάδες λίτρα νερό που παίρνουν απ’ την πηγή στην άλλη μεριά της θάλασσας. Έχουν να διανύσουν την απόσταση με τη βάρκα, να φορτώσουν το νερό, να επιστρέψουν στο νησί και μετά να το ανεβάσουν στην απότομη πλαγιά για τις ανάγκες τους και το πότισμα της σοδειάς. Με το χέρι, σε ένα-ένα φυτό! Δύσκολη ζωή, αλλά «η δικιά τους ζωή». 1960. Σε μια Ιαπωνία μεταπολεμική που προσπαθεί να κλείσει πληγές, όλος αυτός ο μόχθος δεν ήταν τίποτα, τουλάχιστον μπροστά στις απειλές που είχαν μέχρι τότε πάνω από τα κεφάλια τους. Η αγροτική ζωή, άλλωστε, εκείνη την εποχή ήταν το ίδιο σκληρή σε όλες τις χώρες του κόσμου.
Το ζευγάρι έχει δυο μικρά παιδιά που βοηθούν στις δουλειές, ο μεγάλος πάει και σχολείο [τον μεταφέρει η μητέρα του κάθε πρωί], τα μόνα πλασματάκια που δίνουν ζωή στο έρημο τοπίο.
Παρ’ όλο που ταινία είναι σιωπηλή, [δεν υπάρχει καθόλου διάλογος, μόνο οι φυσικοί ήχοι απ’ τις δραστηριότητες της οικογένειας και οι θόρυβοι απ’ το περιβάλλον], δεν σταματάει ούτε στιγμή να σε εθίζει σε μια υπνωτική ατμόσφαιρα που δημιουργεί η ρουτίνα. Οι ίδιες δραστηριότητες σε διαφορετικές εποχές, διαδοχικά, κυκλικά, χωρίς τέλος. Ο Kaneto Shindo ήταν πολύ σπουδαίος σκηνοθέτης. Κινηματογραφεί τη θάλασσα, τον ουρανό, το βουνό, την καλύβα, την εναλλαγή των εποχών, τις σκιές του νερού στα πρόσωπα, με κάτι εκπληκτικά κάδρα καρτποσταλικά και δημιουργεί ενδιαφέρον χωρίς καθόλου δράση. Μόνο στο σπαρακτικό τέλος που χάνεται το ένα παιδάκι η ταινία παίρνει διαφορετική τροπή. Αρρωσταίνει και πεθαίνει. Έτσι ξαφνικά. Η οικογένεια αντιδράει στον χαμό με μια ψυχραιμία που σε εκπλήσσει. Ο πόνος είναι βουβός, κι η σκηνή που η μάνα κοιτάζει μόνη τη νύχτα τα πυροτεχνήματα στην απέναντι πλευρά είναι συγκλονιστική. Το ίδιο κι η σκηνή της κηδείας. Με τους γονείς να κουβαλάνε το φέρετρο και μόνο τους συμμαθητές του χαμένου μικρού στην πομπή. Σε διαλύει.
Όπως και το ξέσπασμα της μάνας πάνω στα φυτά [που ποτίζουν με «αίμα»] λίγο πριν το τέλος.
Η μουσική του Hayiash Hikaru είναι το ίδιο μελαγχολική και σε στοιχειώνει και μετά το τέλος της ταινίας. Θαυμάσια. Ένα μινιμαλιστικό θέμα που επαναλαμβάνεται συνεχώς και ντύνει υπέροχα τις εικόνες, με το φλάουτο να κυριαρχεί, όπως και στις δραματικές σκηνές που η ένταση κορυφώνεται. Πάλι με τη βοήθεια της μουσικής. Στην ουσία δεν ακούγονται παρά τρεις μελωδίες…
Μια σπουδαία ταινία. Απ’ τις καλύτερες που έχω δει. Σε μια εξαιρετική έκδοση της σειράς Masters Of The Cinema της Eureka! που μόλις κυκλοφόρησε. Απόκτημα…

profile


Κωνσταντίνος
Ηλικία: 7
Αγαπημένο φαγητό: φακές, μπισκοτοσοκολάτα με πραλίνα αμυγδάλου [Nestle]
Αγαπημένη ασχολία: ποδήλατο, Playstation
Αγαπημένη τραγουδίστρια: Πέγγυ Ζήνα
Αγαπημένη ταινία: The Lion King, The Incredibles
Αγαπημένος τόπος: τουαλέτα [!]

λαγός [με μουστάρδα]


Ήταν ο πιο νόστιμος λαγός που έχω φάει [όχι ότι τρώω συχνά δηλαδή], αλλά η συνταγή είναι 7σφράγιστο μυστικό. Σήμερα ανακάλυψα ένα καταπληκτικό blog μιας γιαπωνέζας που γράφει συνταγές [στα γιαπωνέζικα] και βάζει κάτι απίθανες φωτογραφίες [απ' τη διαδικασία της κάθε μιας]. Στο τελευταίο φωτογράφιζε την παρασκευή της τούρτας γενεθλίων της και μετά ΟΛΟ το πάρτι. Είναι το πιο όμορφο blog που έχω δει.
Σήμερα έφαγα τον πιο νόστιμο λαγό και ανακάλυψα το πιο όμορφο blog. Και γράφω γι αυτά που κορόιδευα! [Αλήθεια κάτι είχε αυτός ο λαγός!].
Φυσικά και ΔΕΝ αποκαλύπτω ούτε τη διεύθυνση του υπέροχου blog της γιαπωνέζας. Είναι μυστικό, όπως κι η συνταγή του λαγού...

wayward hum

Μόλις επέστρεψα από ένα δείπνο με λαγό. Δεν τρώω συνήθως κουνέλι και λαγό, γιατί έχω την εντύπωση ότι τρώω γάτα, αλλά απόψε τον έφαγα και ήταν νοστιμότατος. Και τη γάτα μου την έτρωγα με τόσα νεύρα που της έχω [και τόσες γρατσουνιές!]. Έβαλα ν’ ακούσω το νέο άλμπουμ της Vashti Bunyan [γιατί αυτή την ώρα ξεδιπλώνεται όλη η ομορφιά του] και με έκπληξη διαπιστώνω πως στο εξώφυλλό του φιγουράρει ένας λαγός!
Το νέο άλμπουμ της Bunyan ήρθε με καθυστέρηση 35 χρόνων, αλλά τώρα φαίνεται ήταν η σωστή στιγμή. Τόσα χρόνια πέρασαν απ’ το προηγούμενό της [ιστορικό] Just Another Diamond, τόσα περίπου είχε κι αυτή ν’ ασχοληθεί με τη μουσική. Καλύτερα. Γιατί δεν κάηκε απ’ τη δημοσιότητα και δεν έγινε σαν κάτι άλλες ντίβες συνομήλικές της, που βούτηξαν στη μετριότητα και προσπαθούν με νύχια και με δόντια να ξαναζήσουν τα περασμένα μεγαλεία. Η Vashti Bunyan δεν άλλαξε καθόλου. Μπορεί να σταφίδιασε λίγο η φάτσα της, αλλά η επιστροφή της είναι τόσο εντυπωσιακή όσο της έπρεπε. Και το Lookaftering είναι ένας σπουδαίος δίσκος. Σπουδαίος για όσους μπορούν να τον εκτιμήσουν, κι ευτυχώς το έδαφος έχει προετοιμαστεί μια χαρά με τους νέο-φόλκ [ακουστικούς] «απογόνους» της τα τρία τελευταία χρόνια. Το Lookaftering είναι ένας καθαρόαιμος folk δίσκος. Βαθιά folk, πιο folk δεν γίνεται. Με τη φωνή της να κυριαρχεί πάνω σε λεπτεπίλεπτες, «μουρμουριστές» συνθέσεις, ακουστικές και τόσο απλές που σε συγκλονίζουν. Και με τέτοιες συμμετοχές, που απορείς αν θα ήταν δυνατό να τις μαζέψει άλλος καλλιτέχνης εξαφανισμένος για 30 χρόνια [και με ένα μόνο δίσκο στην καριέρα του], αν δεν τον εκτιμούσαν ΤΟΣΟ πολύ. Την λατρεύουν τη Bunyan και φαίνεται. Γιατί είναι τόσο διακριτική η παρουσία τους και τόσο ομοιογενείς οι συνθέσεις που ούτε καν το παίρνεις είδηση ότι έχουν ανακατευτεί όλοι αυτοί: Devendra Banhart, Adem, Joanna Newsom, Adam Pierce [των Mice Parade], Robert Kirby, Otto Hauser, Kevin Barker [των Espers]. Το Lookaftering [απ’ την άλλη] είναι ένας δίσκος που μπορείς εύκολα να προσπεράσεις, αν δεν του αφιερώσεις τον χρόνο που του χρειάζεται, μπορείς να τον θεωρήσεις βαρετό ή αδιάφορο, είναι τόσο εύθραυστη η φωνή της και τόσο ήπιοι οι τόνοι, που πρέπει να σε υποψιάσει κάποιος για τη σπουδαιότητα του πράγματος για να το προσέξεις. Ένα σιωπηλό αριστούργημα, που όπως όλα τα αριστουργήματα χρειάζεται το χρόνο του.
Απόψε η Bunyan με τρελαίνει. Έγραψα στο cd και το καταπληκτικό ep με τους Animal Collective που κυκλοφόρησε πριν μερικούς μήνες και κάνω πάρτι. Μόνος μου. One man party, μπορεί να φταίει κι ο λαγός

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2005

συμπληρωματικό

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, η γάτα μου αφηνίασε επειδή δοκίμασα να την ψεκάσω για τους ψύλλους και με γέμισε γρατσουνιές. Δεν την ψέκασα. Κόντεψε να μου βγάλει τα μάτια. Μου φτάνει ένα γκαβό αυτοκίνητο.

sometimes it snows in august

Σήμερα:
01. Έμαθα ότι χιόνισε στη Λισαβώνα.
02. Κάποιος μου γάμησε τον αριστερό καθρέφτη στο αυτοκίνητο [τον δεξί τον είχα γαμήσει μόνος μου]. Τώρα είμαι στραβός.
03. Έμαθα ότι μπούκαραν στο σπίτι ενός πιτσιρικά στην Πολωνία και του κατάσχεσαν δύο pc και όλα τα cd με μουσική, γιατί είχε ανεβάσει στο site του το νέο single των depeche mode. Και το βιντεοκλίπ. Επίσης, τον συνέλαβαν. Ελπίζω τώρα που χτύπησαν την καρδιά της πειρατείας να μπορούν να κοιμηθούν ήσυχοι.
04. Μυρίζει λίγο Big Brother ή μου φαίνεται;
05. Δεν λέει πουθενά ότι ήταν πιτσιρικάς, γράψε λάθος.
06. Είμαι καλεσμένος να φάω λαγό. Όχι στιφάδο, με μουστάρδα.
07. Τώρα που το σκέφτομαι, αν έχανα όλα τα cd με μουσική θα τρελαινόμουν.
08. Σε λιγότερο από 24 ώρες θα είμαι διακοπές. Χωρίς το αυτοκίνητο.
09. Η μαλακία είναι ότι το έχω πληρώσει 78 ευρώ.
10. Οι Ladtron [που ποτέ δεν μου άρεσαν] έβγαλαν μόλις το καλύτερο άλμπουμ τους. Τις συμπάθησα.

sonic boom

-jana hunter+devendra banhart-s/t
-richard youngs-the naïve shaman
-vashti bunyan-lookaftering
-sunburned hand of the man-no magic man
-pandatone-lemons & limes
-petra jean phillipson-notes on love
-the prayers and tears of arthur digby sellers-the mother of love emulates the shapes of cynthia
-dj shadow-schoolhouse funk 2
-spider and bird-therapy meetings
-eric malmberg-den gåtfulla människan

[pix. beth b]

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2005

my right eye is the day, my left eye is the night...


Όχι έναν, αλλά πέντε δίσκους κυκλοφόρησαν [ή έχουν προγραμματίσει να κυκλοφορήσουν] μέσα στο 2005 οι Sunburned Hand Of The Man, το συγκρότημα του Jon Maloney απ' τη Βοστόνη, που παίζει ένα "αναρχικό" μίγμα από [στοιχειωμένη] free jazz, space rock jams, ένα "ambient" βόμβο [που δεν ξέρω πώς αλλιώς να τον χαρακτηρίσω] και αιθέριες folk μπαλάντες, δύσκολο ήχο, αλλά πολύ γοητευτικό. Αυτές τις μέρες κυκλοφορούν ένα διπλό άλμπουμ με τίτλο Wedlock [ελπίζω όχι μόνο σε βινίλιο, όπως αναφέρουν στο site τους!]. Φημολογείται ότι [θα] είναι το καλύτερο άλμπουμ τους μέχρι τώρα. Ακούω το No Magic Man προς το παρόν, τη μόνη φετινή κυκλοφορία τους που κατάφερα να βρω, κι αναρωτιέμαι τι στο καλό καλύτερο θα κάνουν για να το ξεπεράσουν...

NBC • NBC Olympics

Outstanding Lighting Direction (Electronic, Multi-Camera) For VMC Programming
The Games Of The XXVIII Olympiad - Opening Ceremony
Eleftheria Deko, Lighting Designer
Theodore Tsevas, Lighting Director

Robert Dickinson, Lighting Designer
Ted Wells, Lighting Director
Andy O’Reilly, Lighting Director
Αυτές είναι οι υποψηφιότητες για τα φετινά ΕΜΜΥ, με δυο Έλληνες ανάμεσα στους υποψήφιους [για το φωτισμό στην Τελετή Έναρξης της Ολυμπιάδας], που πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων. Τόσο ψιλά που δεν το πρόσεξε κανείς. Τα ΕΜΜΥ δεν ενδιαφέρουν τους Έλληνες, αυτό είναι σίγουρο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι μια σημαντική διάκριση, είναι τα τηλεοπτικά Όσκαρ, όπως και να το κάνουμε. Μπορεί να μην το αποζητούν, αλλά στους δυο αυτούς νέους αξίζει μεγαλύτερη δημοσιότητα. Αν ήταν δηλαδή δυο Έλληνες υποψήφιοι για Όσκαρ[για δουλειά τους σε ελληνική παραγωγή], θα είχαν την ίδια παγερή αντιμετώπιση απ’ τα μέσα; Για να μην πω αν ήταν η Βανδή υποψήφια για Grammy! Δεν θα είχαν αναστενάξει τα δελτία ειδήσεων και θα είχε βουίξει ο ντουνιάς; Στο κάτω-κάτω, ήταν μια εξαιρετική δουλειά, δεν είναι τίμια αυτή η αδιαφορία. Μακάρι όσο πλησιάζει η μέρα της απονομής να γίνει –τουλάχιστον- γνωστή στον κόσμο η υποψήφιά τους. Είναι κάτι που το αξίζουν…
[Η απονομή γίνεται την Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου.Και δεν είναι καθόλου απίθανο να επιστρέψουν με βραβείο].

a friend's garden


click here to enter the garden in black

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2005

i am curious

Το I Am Curious του Vilgot Sjöman είναι μία απ’ τις πιο αμφιλεγόμενες ταινίες της δεκαετίας του 60. Απαγορευμένη σε πολλές χώρες, γυρισμένη σε μια εποχή που ο πόλεμος του Βιετνάμ βρισκόταν σε εξέλιξη [κι ο κόσμος έβραζε], την ώρα που η Ελλάδα κι η Ισπανία ζούσαν μέρες δικτατορίας κι ο πολιτισμένος κόσμος την σεξουαλική επανάσταση. Χίπις, ροκ επαναστάτες, ιδεαλιστές και αριστεροί αγωνίζονταν για να κάνουν τον κόσμο καλύτερο, ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν. Ο Vilgot Sjöman κατέγραψε όλα αυτά που συνέβαιναν στον κόσμο, όπως έφταναν στην Σουηδία και επηρέαζαν τη ζωή γύρω του, τη δική του και των συμπολιτών του. Διαλέγει μια νεαρή ηθοποιό και την βάζει να υποδυθεί μια φοιτήτρια κοινωνιολογίας που κάνει έρευνα και τη στέλνει στους δρόμους να μαζέψει απόψεις από αντιπροσώπους της μεσαίας τάξης [ρωτάει τους περαστικούς για πολιτική κι αν υφίστανται κοινωνικές τάξεις στη σουηδική κοινωνία!], ένα ρεπορτάζ πραγματικό, που ενσωματώνεται στην ταινία με χιούμορ και της δίνει σε πολλές στιγμές την αξία του ντοκιμαντέρ. Εμφανίζονται ακόμα κι ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ από την τηλεόραση της εποχής κι ο νεαρός υπουργός [κι αργότερα πρωθυπουργός της Σουηδίας –ο οποίος δολοφονήθηκε ενώ περπατούσε στο δρόμο με τη γυναίκα του μερικές δεκαετίες αργότερα..] Olaf Palme. Η Λένα είναι πολιτικοποιημένη, αριστερή [φυσικά], διαδηλώνει κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, κατά του Φράνκο, έχει όμως και προσωπική ζωή, που είναι αυτή που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην ταινία -αρκετά προκλητική, για τα δεδομένα της εποχής. Η Λένα έχει μια ερωτική σχέση με τον σκηνοθέτη, ενώ όταν γνωρίζει τον Börje, ένα νεαρό ηθοποιό, γίνεται γρήγορα ο [άπιστος] εραστής της. Αυτή η σχέση με τον Börje, η οποία αναπτύσσεται ταυτόχρονα με τα πραγματικά γεγονότα, είναι πιο σοκαριστική απ’ τις πολιτικές απόψεις του σκηνοθέτη και των περαστικών [τουλάχιστον για κοινωνίες σαν την Αμερικάνικη κι αρκετές ευρωπαϊκές που την απαγόρεψαν] στο τέλος των sixties. Κατ’ αρχήν γιατί οι ερωτικές τους περιπτύξεις ξεπερνούν τα όρια του «επιτρεπτού», εμφανίζονται κι οι δυο ολόγυμνοι, τα γεννητικά όργανα δεν καλύπτονται με σεντόνι, παρουσιάζει τη Λένα να φιλάει το πέος του Börje, κάτι που δεν τολμούσε να παρουσιάσει κανείς άλλος σκηνοθέτης της εποχής, που μην ξεχνάμε προηγήθηκε ακόμα και πορνογραφικών ταινιών σαν το «Βαθύ Λαρύγγι».
Το I Am Curious δεν είναι μια πορνογραφική ταινία. Παρ’ όλο που αυτή υπήρξε η κύρια κατηγορία όσων την απαγόρευαν και την απέριψαν. Ακόμα κι οι σκηνές που το 67 φαίνονταν ακραίες και αδιανόητες για μια ταινία που απευθύνεται στο ευρύ κοινό, δίνονται με αρκετή δόση χιούμορ ή τρυφερότητας, που τους αφαιρεί οτιδήποτε το πρόστυχο ή το προκλητικό. Άλλωστε οι ηθοποιοί δεν είναι τόσο ελκυστικοί σαν τους περισσότερους πρωταγωνιστές της εποχής, είναι μάλλον συμπαθητικές καθημερινές φάτσες που μπορούσες να πετύχεις παντού γύρω σου. Μέσος όρος. Τίποτα περισσότερο. Η Λένα είναι κοντή και στρουμπουλή, με πεσμένο στήθος και φιγούρα «ζωηρή», παρά όμορφη. Το ίδιο κι ο Börje. [Παρ’ όλο που οι ερωτικές σκηνές τους φαίνονται πολύ ρεαλιστικές, ΔΕΝ υπήρξε πραγματικό σεξ, πρέπει να σημειωθεί.]
Η Lena Nyman που υποδύεται [θαρραλέα] τη…Λένα και άκουσε να τη χαρακτηρίζουν "πόρνη" [!] όταν η ταινία βγήκε στα σινεμά, είναι η ίδια ηθοποιός που έπαιξε την αδελφή της Λιβ Ούλμαν στη «Φθινοπωρινή Σονάτα» του Μπέργκμαν, κυριολεκτικά αγνώριστη!
Το I Am Curious βγήκε σε δυο δόσεις, σε μια «Κίτρινη» ταινία το 1967 και σε μια «Μπλε» ένα χρόνο αργότερα [τα χρώματα της σουηδικής σημαίας], με σκηνές που γυρίζονταν ταυτόχρονα και συμπληρώνουν η μία την άλλη. Η ιστορία είναι η ίδια, μόνο τα περιστατικά αλλάζουν, κάτι μεταξύ ντοκιμαντέρ και ερωτικής ταινίας, που σπάει πολλά ταμπού.
Η Λένα διαδηλώνει κατά της βίας, θεωρητικά θα έκανε τα πάντα για να εξαφανιστεί, όταν όμως σκέφτεται ότι ο εραστής της μπορεί να την εγκαταλείψει ή να την απατήσει, φαντασιώνεται ότι του κόβει το πουλί ή ότι τον πυροβολεί με το όπλο. Κάπως έτσι κατέληξαν κι οι άλλοι σύγχρονοί της επαναστάτες αποτυχημένοι με τον καιρό. Τα πάθη είναι πιο δυνατά απ’ τις ιδεολογίες
[The Criterion Collection, 2003]

7.10

[pix by Natacha Merrit]

είμαι ανόητος


Αναρωτιέμαι τι ενόχλησε περισσότερο στο blog μου: το αιδοίο της playlist -λίγο πιο κάτω- [απ' τη σειρά με τις υπέροχες φωτογραφίες της Beth B.], το link με την πορνό ποίηση που έδωσα προχθές [και ήταν ένα αστείο, μάλλον αποτυχημένο, το παραδέχομαι] ή μήπως αυτή η αφίσα που παροτρύνει τον κόσμο να μαλακιστεί; Τώρα που έχω ένδειξη "ακατάλληλος για ανηλίκους" μπορώ με την ησυχία μου να φτιάξω αυτό το πορνο-site που πάντα ονειρευόμουνα. Διότι το ομολογώ, μου αρέσει το πορνό. Και αυτοί που δεν τους αρέσει με φοβίζουν. Είναι ικανοί για τα χειρότερα.
[Υ.Γ. Αυτά τα έγραψα νωρίτερα. Άσκοπα. Μα είμαι ντιπ ανόητος; Μόλις ανακάλυψα ότι η σημαία έχει προστεθεί σε όλα τα blog!!]
[Δυο ρεζιλίκια σε δυο μέρες, ξεφτιλίστικα εντελώς...]
[pix by Savvas M.]

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2005

τα μαντάτα


one person's vulgarity, is another one's poetry...
Σήμερα πρόσεξα ότι στο blog μου "κέρδισα" σημαία [εκεί πάνω δεξιά], που σημαίνει ότι κάποιος μπήκε, σοκαρίστηκε και χαρακτήρισε το blog σαν "προσβλητικό, πρόστυχο και παράνομο", έτσι από τώρα και στο εξής όσοι το επισκέπτονται θα μπορούν να το "φλαγγάρουν" και να το "ξεφλαγγάρουν", αναλόγως με τη διάθεση και τα γούστα τους. Στην αρχή με πείραξε λίγο, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι πιο ψύχραιμα, πολύ κακό για το τίποτα. Έχω απλά ένα blog με σημαία. Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο catharman που σοκαρίστηκε από μερικές φωτογραφίες, απορώ μόνο τι δουλειά είχε στο blog μου! Αν είναι έλληνας, τον παρακαλώ να μην ξαναμπεί. Αν είναι ξένος, χέστηκα!
Δεν μου έφτανε η σημαία, μόλις έμαθα πως το "γαμώ τα άλμπουμ" των Boards Of Canada δεν είναι μάλλον Boards Of Canada, αλλά fake! Ότι κι αν είναι μου αρέσει, πειράζει; Φακ. Φακ. Φακ. [για να μην προσβληθεί ο catharman].
Τι έπαθε η Goldfrapp και κατάντησε σαν Kylie με ξεφτιλισμένα drum machines [που ακούγονται σαν φτηνιάρικα radio shack machines]; Δεν είναι μόνο το χειρότερο άλμπουμ της, είναι κι ένα εκνευριστικό άλμπουμ.
[pix.by Savvas M.]

yesterday...






[all my troubles seemed so far away...]

.


Θέλω να γράψω πολλά για τον Richard Youngs, αλλά πρώτα πρέπει να συνέλθω απ' το σοκ!

hail! hail! the naive shaman


Κανένα σχόλιο...Απλά, ο δίσκος της χρονιάς!

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2005

second run

Την πρώτη Αυγούστου εμφανίστηκε η Second Run, μια νέα αγγλική εταιρία με κυκλοφορίες ταινιών που δεν υπήρχαν μέχρι τώρα σε dvd. Απ' τις έξι πρώτες ταινίες που κυκλοφόρησαν δεν ξέρω καμία, είναι όλες βραβευμένες, απαγορευμένες ή "αμαρτωλές", μια χαρά δηλαδή. Το πιο σπουδαίο είναι ότι είναι σε λογική τιμή [περίπου 10 λίρες Αγγλίας στα περισσότερα on line μαγαζιά] και έχουν αγγλικούς υπότιτλους [ΟΛΕΣ].
Οι ταινίες που κυκλοφορουν ήδη είναι ένα γαλλικό ντοκιμαντέρ IN THE LAND OF THE DEAF [1992, Nicolas Philibert], τα δύο NIGHTHAWKS του Ron Peck [το gay underground film του 1978 και το αυτοβιογραφικό ανάλογο του 1991, με τίτλο STRIP JACK NAKED], το AUDITION/TALENT COMPETITION του Milos Forman [1963] και τα δύο που ακούγονται τρομερά ενδιαφέροντα: LOVE [SZERELEM], ένα ουγγαρέζικο φίλμ του Karoly Makk [1971], με την ιστορία μιας άρρωστης ηλικιωμένης γυναίκας που η νύφη της προσπαθεί να της κρύψει ότι ο γιος της είναι στη φυλακή λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, λέγοντάς της ότι είναι πετυχημένος σκηνοθέτης στην Αμερική. Και MOTHER JOAN OF THE ANGELS, [του Πολωνού Jerzy Kawalerowic, 1961] για την ιστορία του 17ου αιώνα με μια ομάδα από Ουρσουλίνες καλόγριες που θεώρησαν ότι είχε κυριεύσει ο διάολος, με αποτέλεσμα να βασανίσουν και να κάψουν στην πυρά του καλόγηρο κατηγορήθηκε ότι είχε σχέση με μία απ' αυτές.
Οι επόμενες κυκλοφορίες που έχει ανακοινώσει είναι το ίδιο συναρπαστικές!

.

.

How shall the summer arise in joy,
Or the summer's fruits appear?
Or how shall we gather what griefs destroy,
Or bless the mellowing year,
When the blasts of winter appear?

[pix. Martin Parr]

επιτέλους!

To νέο άλμπουμ των Boards Of Canada λέγεται τελικά The Campfire Headphase και μετά από τόση αναμονή [και περιπέτειες-οι οποίες δεν δημοσιοποιούνται] το έχω τελικά μέσα στο CD player. Αλλά δεν ξέρω πώς να αισθανθώ, κάθομαι μπερδεμένος και το αφουγκράζομαι σα χαζός. Το έβαλα να το ακούσω με τόση λαχτάρα που απορώ με τον εαυτό μου, οι Boards Of Canada μου αρέσουν, αλλά δεν είναι και το αγαπημένο μου συγκρότημα! Λοιπόν, τα κομμάτια 1-7 είναι επιεικώς βαρετά, δηλαδή μια απ’ τα ίδια -no bad, though] αλλά απ’ το 8 κομμάτι και μετά το άλμπουμ απογειώνεται. Πιο πολλά απ’ τα μισά κομμάτια αξίζουν, άρα είναι καλό. Κι αν το ξανακούσω, μπορεί να είναι και ΠΟΛΥ καλό. Το τελευταίο κομμάτι [που λέγεται farewell fire] είναι 19λεπτά γνήσιας ορχηστρικής παράνοιας και μου έβγαλε την πίστη. Ξεκινάει με ένα πνευστό που ακούγεται σαν digeridoo [ή σαν μπουρού πλοίου] κι εξελίσσεται σε ψηφιακά ξυσίματα, σφυρίγματα, κάτι απροσδιόριστους θορύβους σα να ακούς εξωγήινους που παίζουν ψυχεδέλεια [κάπως έτσι]. Αν το βάλεις να χτυπάει αντί για συναγερμό το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται ποτέ να σε κλέψουν. Φυσικά όλα αυτά δεν τα γράφω για κακό, για καλό τα γράφω, να δεις που κάποια μέρα θα τον θεωρούν όλοι σαν τον καλύτερο δίσκο των Boards Of Canada…
Υ.Γ. Τώρα που το ξανακούω είναι ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα άλμπουμ, καλά, τα παίρνω πίσω αυτά περί βαρετών, μιλάμε για τον καλύτερο δίσκο των Boards Of Canada, στις 17 [10ου] που θα βγει κανονικά θα πάω να τον αγοράσω!

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2005

oresteia 2005

To 1966 ο Αλέξης Σολωμός παρήγγειλε στον Γιάννη Ξενάκη να γράψει τη μουσική για την τριλογία «Ορέστεια» του Αισχύλου που πρωτοανέβασε στο Ντιτρόιτ των ΗΠΑ. Το 1978, ο συνθέτης προσθέτει έναν δεκάλεπτο μονόλογο της Κασσάνδρας με κρουστά και φωνή σε αποσπάσματα της αρχικής σύνθεσης και προκύπτει η σουίτα με τίτλο «Ορέστεια-Ακολουθία Αισχύλου», η οποία παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά στο Πολύτοπο των Μυκηνών. Το 1987 ηχογραφεί αυτή την έκδοση της παράστασης στο φεστιβάλ του Στρασβούργου, με το βαρύτονο Σπύρο Σακκά στα φωνητικά-στο ρόλο της Κασσάνδρας- [πειραματιζόμενοι με μια τεχνική της φωνής, μισό τραγούδι-μισή κραυγή!] και τον Sylvio Gualda στα κρουστά, 50 λεπτά επιλεγμένα απ’ την αρχική παράσταση, που κυκλοφόρησε και σε δίσκο. Στις 23 και 25 Σεπτεμβρίου η τριλογία παρουσιάζεται στην ολοκληρωμένη της μορφή, για τρίτη φορά στην Ελλάδα, στο Αίθριο του Μουσείου Μπενάκη της Πειραιώς, με τον Σπύρο Σακκά στο ρόλο της Κασσάνδρας και της Αθηνάς και την Αγλαΐα Παπά στο ρόλο της Κλυταιμνήστρας. Η παραγωγή θα στοιχίσει 300 χιλιάδες ευρώ και ελπίζω να μην χρειάζεται να πληρώσεις το βάρος σου σε χρυσάφι για να τη δεις!

goodbye...

Του ήλιου σβήστηκε το φως εχάθη το φεγγάρι
και πάει το παλικάρι καημός και πόθος μου κρυφός

Έτσι θα τη θυμάμαι τη Βίκυ Μοσχολιού, στο καλύτερο τραγούδι που είχε πει, στο παράθυρο του σπιτιού της Τρούμπας την ώρα που ξημερώνει, στη Λόλα, με την σπουδαία μουσική του Ξαρχάκου. Νομίζω ήταν κι η πρώτη της εμφάνιση. Επίσης, θα μου θυμίζει [για πάντα] ένα φίλο μου στο στρατό που ήταν η αγαπημένη του τραγουδίστρια [μέχρι ψύχωσης], τόσο, που στο τέλος πίστευε ότι ήταν η Μοσχολιού.

alien soundscapes


[Κυκλοφορεί στις 3 Οκτωβρίου]

x

[nan goldin "eran-and-I", 1997]

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2005

a taste of honey

Τα close up απ’ τα εκφραστικά μάτια της Rita Tushingham είναι αυτό που σου μένει στο τέλος της ταινίας, μιας απ’ τις πιο χαρακτηριστικές του αγγλικού free cinema της δεκαετίας του 60, η κινηματογραφική μεταφορά απ’ τον Tony Richardson του πετυχημένου θεατρικού της Shelagh Delaney [1961]. Η ιστορία της νεαρής Jo που εγκαταλείπει η μάνα της για να παντρευτεί έναν πολύ νεώτερό της άντρα, είναι απ’ τα κορυφαία έργα του βρετανικού New Wave, κινηματογραφημένο σε φυσικούς χώρους στο Salford και στο Blackpool, με φόντο το λιμάνι και τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις. H Jo κάνει μια σύντομη σχέση με ένα μαύρο ναύτη, ο οποίος την παρατάει, αφού την αφήνει πρώτα έγκυο. Η γνωριμία της με τον Geoff είναι αυτή που της αλλάζει τη ζωή. Ο Geoff είναι ένας gay φοιτητής που της προσφέρει τη στοργή που έχει ανάγκη, μετακομίζει στην αποθήκη που ζει μόνη της και προσφέρεται να γίνει ακόμα κι ο πατέρας του αγέννητου παιδιού της. H ζωή είναι δύσκολη για την Jo που νοιώθει να μεγαλώνει απότομα και να αποχαιρετάει την αθωότητα, έχει βρει κάποιον όμως να τη στηρίζει, ένα φίλο, μια σχέση χωρίς σεξ αλλά αληθινή, την οποία καταστρέφει η επιστροφή της μητέρας της. Τη μελωδία απ’ το folk τραγουδάκι «the big sheep sails the alley-alley-o» που τραγουδάνε τα παιδιά της γειτονιάς, παίζοντας ανάμεσα στα σκουπίδια, χρησιμοποιεί ο John Addison για να ντύσει τη μελαγχολική σκηνή του λιμανιού, τη στιγμή που η Jo αποχαιρετάει το ναύτη φίλο της [απ' τις πιο δυνατές της ταινίας]. Θαυμάσιοι ηθοποιοί και κινηματογράφηση απ’ τον Walter Lassaly…
Πολύ καλή η κόπια του dvd της bfi.

let's get some serious [again]


No comments! Aνακάλυψα σήμερα αυτό το site της camp records [με υπότιτλο the most outrageous and queerest record label of the 60s] με κομμάτια σαν τα hommer, the happy little homo, good old fashion balls και the ballad of the camping woodcutter! So funkateer you can't believe your ear! -Καλή διασκέδαση... [thanx Άγγελε]

playlist

-eric malmberg-den gåtfulla människan
-massive attack [robert de naja]-bullet boy ost
-boards of canada-the campfire headphase
-murcof-remembranza
-animal collective-feels
-bo hansson-sagan om ringen [the lord of the rings]
-sigur ros-takk
-garry higgins-red hash
-sonic youth-the covers
-erlend oye-de mix [studio brussel 27/7/05]


.





What I hate most:---=> RnB, rNb, r&b, R&B







[well, most of it!]

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2005

cathy come home

Πώς ξορκίζεις την μελαγχολία; Με απελπισία. Λειτουργεί ομοιοπαθητικά και σου φτιάχνει το κέφι. Ή σε κάνει ακόμα πιο λιώμα. Από σένα εξαρτάται. Και την παρέα. Κυρίως την παρέα.
Χθες ήταν μια περίεργη μέρα. Λίγο η κατάθλιψη πριν τη γιορτή [δεν τις μπορώ τις γιορτές, γενικά, μου σπάνε τα νεύρα], πιο πολύ η τραγική είδηση που μετέδιδαν τα κανάλια για την συντριβή του αεροπλάνου με 121 νεκρούς, διαλέξαμε μια ταινία να δούμε το απόγευμα για να ξεχαστούμε. Δεν υπήρχαν πολλές επιλογές, εδώ δεν υπάρχει βιντεοκλάμπ, αποφασίσαμε [αναγκαστικά] να ξεχαστούμε με Ken Loach! Το Cathy Come Home είχα προσπαθήσει να το δω αρκετές φορές αλλά δεν έβρισκα ποτέ την κατάλληλη διάθεση. Ούτε χθες ήμουν στην κατάλληλη διάθεση, αλλά πόσο χειρότερα μπορούσε να με κάνει μια ταινία; Εδώ μιλάμε για τραγωδία με 121 νεκρούς, ο Ken Loach θα με έριχνε;
Το 1966 σκηνοθέτησε για την αγγλική τηλεόραση [και σε παραγωγή του BBC] μια τηλεταινία, που εκτός απ’ το ότι είναι η πιο περιβόητη όλων των εποχών στην Αγγλία [το Νοέμβριο του 1966 και στην επανάληψή της τον Ιανουάριο του 1967 την παρακολούθησε το ¼ του πληθυσμού στην κάθε προβολή!], δημιούργησε και μέγα θέμα στο κοινοβούλιο και ανάγκασε την τότε κυβέρνηση να λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση ενός τεράστιου κοινωνικού προβλήματος: της έλλειψης στοιχειώδους στέγασης, ακόμα και ολόκληρων οικογενειών. Η ταινία που ξεκινάει σαν love story παρουσιάζει τη σχέση του Reg και της Cathy, τον γάμο τους και την προσπάθειά τους να φτιάξουν οικογένεια. Αγαπιούνται, αλλά όλα είναι εναντίον τους. Love is not enough. Ο μισθός του Reg ελάχιστος, τα ενοίκια πανάκριβα, αναγκάζονται να μετακομίσουν απ’ το συμπαθητικό διαμέρισμα που είχαν νοικιάσει στο σπίτι των γονέων του Reg [ένα υπνοδωμάτιο κι ένα καθιστικό για 7 άτομα –η σκηνή που στέλνουν τον παππού στο ίδρυμα για να εξοικονομήσουν χώρο είναι απ’ τις πιο σπαρακτικές τις ταινίας] τα λεφτά δεν τους φτάνουν ούτε για να φάνε. Το μόνο που τους δίνει κουράγιο είναι η αγάπη τους και η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Κάνουν και τρίτο παιδί, αλλά αναγκάζονται να φύγουν κι απ’ το σπίτι των γονέων του, γιατί η κατάσταση γίνεται ανυπόφορη. Η πρόνοια απειλεί να τους πάρει τα παιδιά αν δεν φροντίσουν να βρουν καλύτερο σπίτι, μετακομίζουν σε τροχόσπιτο, αλλά πάλι το κράτος τους κυνηγάει και αρχίζει ένας απελπιστικός αγώνας για να στεγάσουν τα παιδιά τους, σε μέρος που να μην κινδυνεύουν να τους τα αρπάξει η πρόνοια. Αναγκάζονται να ζήσουν χωριστά, η Cathy σαν έσχατη λύση καταφεύγει στα δωμάτια για κακοποιημένες ή ανύπαντρες μητέρες όπου απαγορεύονται άντρες, η απελπιστική κατάστασή τους καταφέρνει να τους δηλητηριάσει ακόμα και τη σχέση, απομακρύνονται, στο τέλος την πετάνε κι από κει στο δρόμο. Η πρόνοια της παίρνει τελικά τα παιδιά. Νοιώθεις σα να παρακολουθείς τις πονεμένες ιστορίες που διηγούνται τα «φρικιά» στις εκπομπές της Πάνια, μόνο που εδώ δεν μιλάμε για καθυστερημένους και κλοσάρ ανεγκέφαλους, αλλά για δυο νέους ανθρώπους που περιθωριοποιεί το ίδιο το κράτος. Ακόμα χειρότερα. Αν σκεφτείς ότι μετά από 40 χρόνια η κατάσταση είναι ίδια και χειρότερη για ένα ζευγάρι που δεν έχει μόνιμη δουλειά, η αγανάκτηση χτυπάει κόκκινο. Πίστευα ότι η πιο σπαρακτική ταινία του Loach ήταν το Ladybird, Ladybird. To Cathy Come Home είναι το ίδιο συγκλονιστικό, γυρισμένο σαν ντοκιμαντέρ, με την κάμερα στους δρόμους, με μια Carol White εξαιρετική και τον Ray Brooks στο ρόλο του Reg. DVD του bfi [British Film Institute] σε πολύ μέτρια κόπια, αλλά η ταινία είναι σπουδαία.

the higher awareness

O Eric Malmberg εμφανίστηκε μέσα απ’ τις στάχτες των Sagor & Swing, του σουηδικού ντουέτου που πέρσι είχε κυκλοφορήσει το Orgelplaneten, ένα neo-prog άλμπουμ με γερές επιρροές απ’ τον βετεράνο συμπατριώτη τους Bo Hansson [και το ιστορικό άλμπουμ του Lord Of The Rings], αλλά με μέτρια αποτελέσματα. Προσωπικά, δεν είχα βρει κανένα ενδιαφέρον στη μουσική που έπαιζαν, τους βαριόμουν. Κι ευτυχώς που κάηκαν νωρίς. Ο Eric ήταν αυτός που έπαιζε moog όργανο και keyboards, ο άλλος ήταν ο Ulf Möller, σε κάθε είδους κρουστά.
Η σόλο προσπάθεια του Eric Malmberg είναι -πέρα από κάθε προσδοκία- ένα άλμπουμ τόσο εθιστικό, που απ’ την πρώτη φορά που το ακούς σε στοιχειώνει και είναι αδύνατο να ξεφύγεις. Θυμίζει το πρώτο άλμπουμ των Air, που με κάθε ακρόαση σου γινόταν και πιο απαραίτητο, χωρίς να μπορούσες να προσδιορίσεις τι ήταν αυτό που σε κέρδιζε. Απ’ αυτά τα άλμπουμ που είναι σιωπηλά, αλλά αρέσουν σε όλο τον κόσμο.
Το Den Gåtfulla Människan [o αινιγματικός άντρας] είναι απλά ένα ορχηστρικό, χαμηλών τόνων κομψοτέχνημα, φτιαγμένο αποκλειστικά με το Hammond όργανο του Malmberg. Με μελωδίες που εναλλάσσονται χωρίς να διακρίνεται το τέλος του κάθε κομματιού και η αρχή του επόμενου. Διατηρεί ένα αργό, χαλαρό ρυθμό, σχεδόν υπνωτικό, χωρίς καθόλου κρουστά ή beat, σαν τους M83 χωρίς τις κιθάρες και το drum machine.
Είναι αξιοθαύμαστη η δεξιοτεχνία του Malmberg στο Hammond όργανο. Όλες οι μελωδίες [και υπομελωδίες στο background] υποστηρίζονται μόνο από αυτό, ενώ ένα αμυδρό beatbox στολίζει τα κομμάτια με επαναλαμβανόμενους διακριτικούς ρυθμούς, κάνοντάς τα ν’ ακούγονται σαν ύμνοι παγανιστικής τελετουργίας. Εκπέμπει μια απροσδιόριστη, γλυκιά μελαγχολία [που σε μουδιάζει]. Έχω χάσει το λογαριασμό πόσες φορές το έχω ακούσει απ’ την ώρα που έφτασε στα χέρια μου [μαζί με το Lord Of The Rings του Hansson] και είναι απ’ τους δίσκους που έχω λατρέψει. Με την πρώτη και για πάντα. Απλός, μελαγχολικός και πανέμορφος. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ!

~(*.*)~








Τι υπέροχες φωτογραφίες! [michiban's photos, το φωτογραφικό blog του το ανακάλυψα τυχαία, αλλά δεν χορταίνεται! Μπορείς να κολλήσεις για ώρες...]