Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2005

-[...]-

happy tree friends


Όλα τα επεισόδια ever για λίγες μέρες μόνο, εδώ είναι το link, i'll be back in a few days, take care...

deep down and dirty



Ήθελα από καιρό να γράψω για το A Dirty Shame, αλλά δεν έβρισκα την ευκαιρία [όλες οι δικαιολογίες έτσι δεν ξεκινάνε;] Απόψε δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος, επίσης, αλλά το μεσημέρι το συζήτησα με τον Άγγελο και εννοείται πως μια ταινία για το sex [και μάλιστα του Waters] πάντα σου δίνει αφορμή ν’ ασχοληθείς μαζί της. Δεν θα πω πολλά γιατί δεν χρειάζεται, για τις ταινίες του Waters δεν χρειάζονται λόγια, απλά τις βλέπεις και αντιδράς κατά το δοκούν.
Μόνο αν την παρακολουθήσεις [προσεκτικά] θα καταλάβεις γιατί ο Waters την περιγράφει σαν feel-good, sexy, fetish, miracle, και religious, -είναι όλα αυτά μαζί [πραγματικά!].
Μπορεί να μην είναι εύκολο να σοκάρει πια, μετά από τόσα που έχουν δει τα μάτια μας, δεν είναι ούτε Pink Flamingos ούτε Female Trouble, αλλά πραγματικά αξίζει η μιάμιση ώρα, θα ρίξεις τρελό γέλιο. Θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις το πιο ανορθόδοξο sexy ζευγάρι [Tracey Ullman και Chris Isaak], τον Jackass-Johnny Knoxville στο ρόλο του ιεραπόστολου [του sex] και μια Selma Blair με βυζί-κανόνι [αλλά μαζί με το τανκ] και τα καταπληκτικά τραγούδια των sixties, τα οποία παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην αφήγηση της ιστορίας, μα πάνω απ’ όλα το δηλητηριώδες χιούμορ του Waters που φέρεται στην νεοσυντηρητική Αμερική του Μπους έτσι όπως της αξίζει. Υπάρχει μια σκηνή ανθολογίας όπως σε όλες τις ταινίες του Waters [εδώ η Ullman χορεύει σ’ ένα ΚΑΠΗ και στο τσακίρ κέφι σηκώνει ένα μπουκάλι με το… [anyway, με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο] σκανδαλίζοντας τις γριές, ενώ ακούγονται απανωτές τρομερές ατάκες που πρέπει να τις σημειώνεις γιατί χάνεσαι.
Το δε φινάλε είναι απ’ τα πιο ξεκαρδιστικά που μπορώ να θυμηθώ, ενώ αυτό το άσπρο που σκεπάζει την οθόνη στην τελευταία σκηνή ΔΕΝ είναι ζελέ!
Πολλά έγραψα, a bad film you MUST watch, γράφω και τους στίχους απ’ τα τραγούδια που κατάφερα να βρω για να καταλάβεις ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ μπορεί να είναι στις ανάλογες σκηνές. Ο καλύτερος Waters απ’ την εποχή του Hairspray…

Connie Vannett: The Pussy Cat Song My pussy cat was scratching out on my back door Scratched so long poor pussy got sore Sore pussy..ooohhhh Sore..pussy ooohhh Just a friendly little cat My pussy cat was sittin on the front step Sat so long poor pussy got wet Wet pussy...ohhhhh Sore, wet..pussy Just a friendly little cat My pussy cat was playing out on the back lot Played so long poor pussy got hot Hot pussy..ohhhh Sore, wet, hot...pussy... Just a friendly little cat My pussy cat was rocking in the rocking chair Rocked so long he lost his hair Bald pussy...ohhh Sore, wet, hot, bald...pussy Just a friendly little cat My neighbor and I out at the clothes line I said to my neighbor won't you look at mine My pussy..oohhhhhh Sore, wet, hot, bald pussy Just a friendly little cat My neighbor stole my kitty But I did seeI said to my neighbor set my pussy free Free pussy Sore, wet, hot, bad free pussy Just a friendly little cat Here kitty kitty kitty kitty kitty. Slim Harpo: Baby Scratch My Back Aww, I'm itchy, and I don't know where to scratch Come here baby, scratch my back I know you can do it, so baby get to it Aww,you're workin with it now You got me feelin' so good just look to the sun now babyummmmm... This little girl sho' knows how'd scratch Now, you're doin' the chicken scratch Aww, its lookin' good babyJust gettin' scratch That's what I'm talkin' bout
Johnny Burnette: Eager Beaver Baby I don't know how it started, I don't know what I did But there's a gal who's chasm' me who really flipped her lid I call her my eager beaver baby, ooh eager beaver baby Well what am I gonna do with that eager beaver baby of mine She's always there beside me, no matter where I stop She follows me at the movies, even to the barber shop I call her my eager heaver baby, ooh eager beaver baby Well what am I gonna do with that eager beaver baby of mine She gets me in her parlor and switches off the light Before I know what's happened she's a-huggin' me so tight I call her my eager beaver baby, eager beaver baby Well what am I gonna do with that eager beaver baby of mine She loves to mess my hair up and loosen up my tie And when she starts a-kissin', I'm a real gone guy I call her my eager beaver baby, ooh eager beaver baby Well what am I gonna do with that eager beaver baby of mine The Cowboy Church Sunday School: Open Up Your Heart My mommy told me something a little girl should know It's all about the devil and I've learned to hate him so She says he causes trouble when you let him in the room He will never ever leave you if your heart is filled with gloom So let the sun shine in, face it with a grin Smilers never lose and frowners never win So let the sun shine in, face it with a grin Open up your heart and let the sun shine in. When you are unhappy the devil wears a grin But oh, he starts a running when the light comes pouring in I know he'll be unhappy cause I'll never wear a frown Maybe if we keep on smiling he'll get tired of hanging around Earl Grant: The End At the end of a rainbow, you'll find a pot of gold At the end of a story, you'll find it's all been told But our love has a treasure our hearts always spend And it has a story without any end At the end of a river, the water stops its flow At the end of a highway, there's no place you can go But just tell me you love and you are only mine And our love will go on 'til the end of time At the end of a river, the water stops its flow At the end of a highway, there's no place you can go But just tell me you love and you are only mine And our love will go on 'til the e-end of time 'Til the end of time

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2005

adrian mole strikes back


Όσοι ξέρουν τι εστί Άντριαν Μολ θα καταλαβαίνουν γιατί περιμένω να δω τι απέγινε τώρα που είμαστε συνομήλικοι! Το Σεπτέμβριο βγαίνει με λεπτό χάρτινο εξώφυλλο [για την πλέμπα] το έκτο βιβλίο της σειράς –που κυκλοφορούσε μόνο με σκληρό απ’ το περσινό φθινόπωρο- και η Σου Τάουνσεντ θα τρίβει τα χέρια της, γιατί έχει σίγουρο κι άλλο ένα best seller. Τα ημερολόγια του Άντριαν Μολ έχουν γίνει σίριαλ, ηλεκτρονικό παιχνίδι, έχουν χαλάσει κόσμο τις δυο προηγούμενες δεκαετίες στην Αγγλία, έχουν φανατικούς οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο και αμέτρητες ιστοσελίδες αφιερωμένες στα βάσανα της εφηβείας, της ενηλικίωσης, τώρα πια και στα βάσανα του τριαντάρη που οδεύει προς τα 40!
Ακόμα και μεταφρασμένα [στην Ελλάδα κυκλοφορούν τα πέντε απ’ τα 6 απ’ τις εκδόσεις «Άγρωστις», συν ένα -το ίδιο ξεκαρδιστικό- με τίτλο «Η βασίλισσα και εγώ», στο οποίο εξιστορούνται οι περιπέτειες της Ελισάβετ ως συνταξιούχου της εργατικής τάξης, διωγμένης απ’ το παλάτι μετά από νίκη του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, προσπαθώντας να προσαρμοστεί στη νέα τάξη πραγμάτων, που αν μη τι άλλο είναι ο πιο φρικτός εφιάλτης που θα μπορούσε να έχει αυτή και το σόι της!] είναι πολύ αστεία, αρκεί να έχεις κάποια ιδέα από αγγλική πραγματικότητα. Στο πρωτότυπο είναι απ’ τα πιο ξεκαρδιστικά κείμενα που έχω διαβάσει, μερικές ατάκες είναι αδύνατο να μεταφερθούν, όσο πετυχημένη κι αν είναι η μετάφραση. [Που είναι ΠΟΛΥ πετυχημένη].
Τα ημερολόγια του Άντριαν Μολ εκτός απ’ τα περιστατικά που σημαδεύουν τη ζωή του 13χρονου τότε [και 30 κάτι σήμερα] ήρωα, καταγράφουν και την πολιτική και κοινωνική κατάσταση της Βρετανίας τα τελευταία 20 χρόνια με τον πιο σαρκαστικό τρόπο, -η εργατική τάξη ποτέ δεν είχε ξεφτιλιστεί με τέτοια αξιοπρέπεια! Καλός ο Χάρι Πόττερ, αλλά οι 600 «φανταστικές» σελίδες του δεν μπορούν να πιάσουν μία μπροστά στην ξεκαρδιστική πραγματικότητα του Άντριαν Μολ. Δεν είναι δίκαιο να συγκρίνω ανόμοια πράγματα, το ξέρω, αλλά ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΑ με τον Χαρι Πόττερ, enough is enough, μας κούρασε πριν ακόμα κυκλοφορήσει στα ελληνικά.
Μα υπάρχουν τόσα αγγλομαθή πιτσιρίκια στην Ελλάδα [που να μπορούν να διαβάσουν Χάρι Πόττερ στο πρωτότυπο], ή τρέχουν οι μαμάδες κι οι μπαμπάδες και τραβάνε και το δεκάχρονο [με αγγλικά επιπέδου proficiency!] στα βιβλιοπωλεία για να έχουν άλλοθι -είναι ντροπή να διαβάζει ένας μαντράχαλος Χάρι Πόττερ; δεν κατάλαβα…
Για όποιον δεν τα έχει ακουστά, τα ημερολόγια τα συστήνω ανεπιφύλακτα, αν είναι δυνατόν στην αγγλική έκδοση, δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο βιβλίο για να πάρεις μαζί σου στις διακοπές...

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2005

vvv


Πρώτα έμαθα τον Alan Vega και μετά τους Suicide, για την ακρίβεια τον έμαθα από αυτό εδώ το single-άκι που είχα αγοράσει επειδή μου άρεσε το American Dreamer που είχε στην πίσω πλευρά, κι όχι για το Video Babe. Θα πρέπει να ήταν και το πρώτο που αγόρασα, δεν θυμάμαι πραγματικά ποιο ήταν το πρώτο μου δισκάκι, έτσι κι αλλιώς, απ’ το δημοτικό όλα μου τα λεφτά σε δίσκους τα επένδυα, το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι την ίδια μέρα είχα αγοράσει κι ένα δισκάκι του Neil Young+The Shocking Pinks με δυο ροκαμπίλι διασκευές και ροζ εξώφυλλο [τίτλο δεν θυμάμαι!]. [Τι σου κάνει αυτή η ζέστη…]
Ο Alan Vega επιμένει να βγάζει δίσκους, θα μου πεις εδώ επιμένουν οι Scorpions, ο Alan Vega να μην βγάζει; Αυτό το έγραψα για να κάνει αντίθεση αλλά τον αδικεί τον Alan Vega, γιατί όχι απλά επιμένει να βγάζει δίσκους, αλλά βγάζει ΚΑΛΟΥΣ δίσκους, ουδεμία σχέση με τους Scorpions, λάθος σύγκριση. Η νέα συνεργασία του με τους Pan[a]sonic -πώς στο καλό τους λένε, το έχουν το a ή δεν το έχουν τελικά;- τον βρίσκει σε μεγάλες φόρμες, ένας παρανοϊκός crooner που δίνει ρέστα στο Resurrection River, το νέο άλμπουμ τους που φαίνεται να είναι και το καλύτερό τους. Υπογράφουν σαν VVV, τρία V, Vainio [Mika], Vaisanen [Ilpo] και Vega [Alan], μόνο τα ονόματα αρκούν για να εγγυηθούν έναν απ’ τους πιο συναρπαστικούς δίσκους της χρονιάς. «The sound here is really urban, washed out brittle and muffled, like being inside a large empty office at night, except you’re in there with Alan Vega, who croons his paranoid heart out. Some of these songs are genuine pop songs, others are carefully constructed paranoiac rants and some are just rambling stealth attacks». Αυτά λέει το δελτίο της Warp που το διαφημίζει, κι είναι αλήθεια…

-('''''')-

la vie nouvelle


O βίαιος, ερωτικός κόσμος του Philippe Grandrieux και οι εφιαλτικές, σπαρακτικές εικόνες που στο ξεκίνημα μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από βίντεο του Chris Cunningham, κάνουν την «Καινούργια Ζωή» μια εμπειρία που δεν ξεχνάς για καιρό. Αν προσπαθήσεις να αποκρυπτογραφήσεις όλα όσα περνούν καταιγιστικά μπροστά απ’ τα μάτια σου, έχεις χάσει από χέρι. Απλά παραδίνεσαι, κι απολαμβάνεις την αισθητική του Grandrieux, τον αισθησιασμό που εκπέμπει το πείραμά του, το αρρωστημένο πάθος του Σέιμουρ για τη νεαρή πόρνη που τον οδηγεί στην τρέλα. Αν το παρακολουθήσεις αποσπασματικά είναι εντελώς ακατανόητο, το μόνο που δεν τον ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη [προφανώς] είναι να φτιάξει μια ταινία με ξεκάθαρο σενάριο, οι κινήσεις της κάμερας καταλήγουν σε ένα ντελίριο παραμορφωμένων εικόνων, οπτικοποιημένων παραισθήσεων και ζουμ σε πρόσωπα που είναι αδύνατο να κρύψουν τα συναισθήματά τους. Η Άννα Μουγκλαλίς είναι η νεαρή πόρνη, απ’ τις πιο ερωτικές και καταραμένες φιγούρες που έχουν στηθεί ποτέ μπροστά απ’ το φακό, ο Marc Barbe είναι ο αμερικάνος που απεγνωσμένα προσπαθεί να την αποκτήσει [θυσιάζοντας τα πάντα].
[Τέτοια παθαίνουν οι αμερικάνοι που καταλήγουν περιπλανώμενοι στην Ανατολική Ευρώπη. Με τέτοιο αντιαμερικανικό κλίμα κακομοίρη μου, ποιος περιμένεις να σε συμπονέσει;].

'-(...)-'


Πολλή Κούραση. Το καλοκαίρι δεν είναι για να δουλεύεις, για την ακρίβεια, το καλοκαίρι είναι για οτιδήποτε άλλο, εκτός απ’ το να δουλεύεις. Εσύ το ξέρεις και το επαυξάνεις, οι λογαριασμοί όμως τρέχουν κατοστάρια, έχεις τη ζέστη, έχεις την κούραση, έχεις και τον αστρολόγο στην εφημερίδα να σου υπενθυμίζει πως η ανεξαρτησία σου εξαρτάται απ’ τον τραπεζικό σου λογαριασμό, λες και το ξεχνάς [ποια ανεξαρτησία και ποιόν τραπεζικό λογαριασμό;] Ίδια εφημερίδα διαβάζουμε, αν και το δικό σου ζώδιο δεν μιλάει για χρήμα και οικονομικές δυσκολίες να μου τρυπήσεις τη μύτη, τουλάχιστον το πετυχαίνει σε όλους και όποιος γράφει γίνεται αυτομάτως αξιόπιστος. Τέτοια ζώδια σου γράφω κι εγώ. Κάθε φορά λέω ότι δεν θα το ξαναδιαβάσω, αλλά πώς γίνεται να φτάνεις στην τελευταία σελίδα και να μην διαβάσεις τη μοίρα σου, δηλαδή οικονομικές δυσκολίες, συναισθηματικά αδιέξοδα, κανα ταξίδι, πρόσεξε τις μετακινήσεις, την επικοινωνία, το αυτοκίνητο, το γραφείο, πρόσεξε να μην κάνεις απόγονο, την καριέρα, να μην τραυματιστείς. Ακούω το αριστούργημα των [βιεννέζων] Sin που έχει τίτλο Absinth, όταν λέμε δισκάρα το εννοούμε: ΔΙΣΚΑΡΑ, μου λείπει το τραγούδι 3 με τίτλο devildivine, δεν υπάρχει πουθενά, το παρήγγειλα σήμερα να το αγοράσω, αν το έχει κανείς να μου το δώσει μέχρι να λάβω το άλμπουμ θα του χρωστάω πολλά. Despair-the only sin the gods don’t forgive, γράφουν στο [υπέροχο] δελτίο τύπου ο andy κι η mona, το είχαν διαλύσει απ’ το 2001 αλλά επιστρέφουν φέτος με δέκα νέα συγκλονιστικά κομμάτια, ύμνους στο θαυματουργό πράσινο υγρό που ενέπνευσε τον Byron και τον Hemingway και κατέστρεψε τον Wilde, κι αναγεννιούνται μέσα απ’ τις στάχτες τους σαν το φοίνικα. Δέκα ύμνοι για τους ρομαντικούς του 21ου αιώνα, θλιμμένοι, σπαραξικάρδιοι, για λαγνεία, απώλεια και μοναξιά. Τα ναζιάρικα, μουρμουριστά φωνητικά [που ψιθυρίζουν….γρυλίζοντας] σαν μια gothic Eartha Kitt είναι πολύ χαρακτηριστικά, μονότονα, αλλά κάποιες στιγμές ανατριχιαστικά. Διασκευάζουν και elvis, can’t help falling in love, σκοτεινό, αγνώριστο, σα ν’ ακούς tricky. Οι Sin είναι απ’ τα συγκροτήματα που με τρελαίνουν, αν υπήρχε τρόπος να έφερνα για live ένα συγκρότημα στην Ελλάδα, θα ήταν οι πρώτοι που θα διάλεγα...
Το νέο τραγούδι των depeche mode [precious] είναι το πρώτο συμπαθητικό που γράφουν εδώ και τρία άλμπουμ, βλέπω το βίντεο και μου αρέσει, οι depeche mode δεν μου άρεσαν πια, ελπίζω να είναι έτσι [με παλιό, καλό electropop] και το υπόλοιπο άλμπουμ.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2005

paper balloons

Ο Sadao Yamanaka πέθανε το 1938 στην Manchuria σε ηλικία 29 χρονών, έχοντας προλάβει να γυρίσει 22 ταινίες! Η τελευταία του ήταν το Humanity & Paper Balloons, [μία από τις 3 μόνο που έχουν καταφέρει να διασωθούν, όλες οι άλλες αγνοούνται] την οποία κυκλοφόρησε μόλις η Eureka σε DVD, σε μια πολύ καλή έκδοση. Για πρώτη φορά στη Δύση…
Αν ο Yamanaka είχε ζήσει περισσότερα χρόνια, θα μιλούσαν σήμερα γι αυτόν όπως μιλάνε για τον Ozu ή τον Κουροσάβα, κι έτσι όμως, η σύντομη ιστορία του και τα ελάχιστα έργα που έχουν διασωθεί παρουσιάζουν ξεχωριστό ενδιαφέρον. Το ίδιο ενδιαφέρουσα ήταν κι η διαθήκη του, γράφει -μεταξύ άλλων- στις 18 Απριλίου 1938:
«Εάν τυχόν το Humanity & Paper Balloons είναι η τελευταία ταινία μου, θα αισθανόμουν λιγάκι αδικημένος. Δεν είναι η πίκρα ενός αποτυχημένου».
Τα τελευταία λόγια του είναι μια συμβουλή στους μεγαλύτερους και τους φίλους του: «Φτιάξτε καλές ταινίες»!
Το Humanity & Paper Balloons είναι μια λυπητερή ταινία που ξεκινάει και τελειώνει με μια αυτοκτονία και πολύ απαισιόδοξα μηνύματα, απεικονίζοντας περιστατικά απ’ τη ζωή των δουλοπαροίκων στις φτωχιές γειτονιές του Τόκιο, τον 18ο αιώνα. Φτωχοί και καταφρονεμένοι, σαμουράι που έχουν χάσει τη δύναμή τους, η ζωή της χαμηλής κοινωνικής τάξης με ηθοποιούς που παίζουν τόσο φυσικά που θυμίζουν ντοκιμαντέρ και το νεορεαλισμό των ιταλικών ταινιών των '50s. Βαρύ κι ασήκωτο, αλλά αξίζει τον κόπο.
H Eureka έχει αδυναμία στις ασιατικές ταινίες, ίσως το έχει παρακάνει με τις απανωτές γιαπωνέζικες κυκλοφορίες, εξελίσσεται αργά και σταθερά πάντως στην Ευρωπαϊκή Criterion και είναι με διαφορά η πιο ενδιαφέρουσα εταιρία της Αγγλίας [για DVD]...

danish pastry


Ακούω ένα άλμπουμ που ήρθε ουρανοκατέβατο απ’ τη Δανία μέσα στον καύσωνα και είναι ΤΟΣΟ ΚΑΛΟ που θέλω να το μοιράσω σε όλους τους γνωστούς μου, τα καλά άλμπουμ δεν επιτρέπεται να τα κρατάς μυστικά. Εκτός κι αν είσαι κάθαρμα, ξέρω κάτι καθάρματα που τα καλά τα κρατούν μόνο για τον εαυτό τους, ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ, κάποια φορά που δεν θα έχει ζέστη θα γράψω γι’ αυτούς που δεν ξέρουν να μοιράζονται, ελπίζω να μην μπαίνουν τέτοιοι στο blog… Ένα καλό άλμπουμ μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα. Ένα κακό μπορεί να σου την καταστρέψει [το νέο των Audio Bullys, για παράδειγμα, τι απογοήτευση ήταν αυτή, μετά από ένα συμπαθητικό ντεμπούτο!].
Ακούω το άλμπουμ των Melk, των Δανών hip hopers [έτσι αυτοαποκαλούνται, αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς που σου φέρνει ο όρος στο μυαλό] που μπορεί να παίζουν με τον πιο συνηθισμένο και πολυακουσμένο ήχο του είδους -το οποίο το έχω ξεγράψει εδώ και καιρό [το trop hop, βοήθειά μας]- και να προσπαθούν να γίνουν ξεδιάντροπα…Massive Attack, αλλά είναι τόσο συμπαθητικοί που τους τα συγχωρείς ΟΛΑ. Φτιάχνουν ένα μίγμα hip hop και dub, τόσο καλοκαιρινό που δεν παίρνει άλλο, μουσική για να ακούς στην παραλία και να ψήνεσαι, για να ακούς στο μετρό [και να βγάζεις τη μπέμπελη], να ακούς τα βράδια και να κυνηγάς τα κουνούπια.
Οι Rasmus Møbius και Anders Christophersen μάζεψαν τους φίλους τους και έφτιαξαν το Sports: έναν πολύ καλό ράπερ των Nobody Beats the Beats [τον Context], κι άλλον έναν ράπερ που συνεργαζόταν με τον Prince Po [τον Gisli], μα πάνω απ’ όλα δυο καταπληκτικούς τραγουδιστές, τον Tuco απ’ τις Μπαχάμες, [που θυμίζει τον Horace Andy] και μια υπέροχη Ane Trolle, κάνουν τα κομμάτια τόσο mellow που κάνουν το δίσκο επικίνδυνο [αν σε πάρουν τα «σορόπια» μπορεί να σε φάνε οι σφήκες!]. Δεν έχει σχέση με τον ήχο των Prefuse 73, πρέπει να είσαι ντιπ άσχετος για να τους συγκρίνεις μαζί τους, πιο πολύ θυμίζουν τους Massive Attack. Ακόμα κι οι ρέπλικες του Horace Andy και της Nicolette θυμίζουν τις μέρες του Protection. Το Hammond όργανο και η τρομπέτα δίνουν μια μελαγχολική νότα, το dub σε υπνωτίζει, οι συνθέσεις δεν μπορούν να καυχηθούν για πρωτοπορία, είναι όμως όμορφες, κι αυτό αρκεί. Μια χαρά δίσκος, καλύτερα δεν γινόταν…

fucking in rhythm and sorrow


Ο Matt κι η Lisa γνωρίζονται στο Brixton Academy στη διάρκεια μιας συναυλίας, αυτός Άγγλος κι αυτή Αμερικανίδα φοιτήτρια στο Λονδίνο. Και γαμιούνται. Στο Brixton Academy εναλλάσσονται βαρετά ροκ συγκροτήματα και αυτοί γαμιούνται σε διάφορες στάσεις και με διαφορετικές διαθέσεις. Στο τέλος βλέπουν κι ένα όνομα της προκοπής [που ΔEN είναι ροκ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!, τον Michael Nyman] και χωρίζουν. Και μας αφήνουν κι εμάς ήσυχους. Πολύ γαμήσι και ροκ για το τίποτα. Υποτίθεται ότι όλα αυτά γίνονται στη διάρκεια μιας χρονιάς, η ταινία διαρκεί μόνο 66 λεπτά και πάλι καλά, γιατί αν είχε δείξει πιο αναλυτικά το πρόγραμμα του Brixton Academy θα είχα ρίξει ύπνους. Έπρεπε να είχε κόψει τις σκηνές με τα συγκροτήματα και να είχε δείξει πιο πολλά γαμήσια, ίσως τότε να είχε πιο μεγάλο ενδιαφέρον. Πολυσυζητημένο «τίποτα», σκηνοθετημένο απ’ τον Michael Winterbottom, ούτε βιντεοκλίπ ούτε τσόντα. Κι η πιο ξενέρωτη μουσική που θα μπορούσε να διαλέξει για ερωτική ταινία, μα είναι δυνατό να βλέπουν live των Von Bondies ή των Dandy Warhols και μετά να έχουν διάθεση να γαμηθούν;
[9 songs, Αγγλία 2004]

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2005

standby


Ο νέος δίσκος των Boards of Canada [would you like to play?] θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο και έχει πέσει σύρμα στα site με file sharing, γιατί αναμένεται να διαρρεύσει από μέρα σε μέρα. Στο δελτίο τύπου της Warp λέει ότι ο ήχος τους είναι διαφορετικός, πιο ρυθμικός, σαν τα remix που έχουν κάνει τελευταία στον Boom Bip, τους cLOUDDEAD και στον Beck! Το θαυμαστικό είναι για το remix στο broken drum του Beck, ένα κομμάτι killer που εντείνει ακόμα περισσότερο την αγωνία για την κατεύθυνση του άλμπουμ τους…
Ίσως το πιο αναμενόμενο άλμπουμ της χρονιάς, η Warp κάνει το παν να μην διαρρεύσει πριν την ώρα του, αλλά ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ;

poetry in motion


Ψάχνοντας για την πρώτη μικρού μήκους ταινία του Robert Bresson, Les Affaires Publiques του 1934 [που ως τη δεκαετία του 80 ήταν χαμένη -κι ακόμα δεν μπορεί να την βρει κανείς], ανακάλυψα πως οι ταινίες του που κυκλοφορούν μέχρι στιγμής σε αξιοπρεπή έκδοση σε DVD [σε Ευρώπη και Αμερική] είναι οι εξής [χρωματίζω τίτλους και έκδοση που έχω ήδη, αυτά τα New Yorker δεν τα πολυεμπιστεύομαι...]:
-Les Dames du Bois de Boulogne [σε Criterion, περιοχής 0 + BFI, περιοχής 2]
-Diary of a Country Priest [σε Criterion, περιοχής 0]
-A man Escaped [σε New Yorker, περιοχής 1 + προσεχώς σε Artificial Eye, περιοχής 2]
-Pickpocket [σε Artificial Eye, περιοχής 2 + το Νοέμβριο 2005 σε Criterion]
-Trial of Joan of Arc [σε Artificial Eye, περιοχής 2 + προσεχώς σε Criterion]
-Au Hasard Balthazar [σε Criterion, περιοχής 1 + Nouveaux, περιοχής 2]
-Mouchette [Nouveaux, περιοχής 2 + προσεχώς σε Criterion]
-Lancelot du Lac [σε New Yorker, περιοχής 1 + προσεχώς σε Artificial Eye, περιοχής 2]
-L’Argent [σε Artificial Eye, περιοχής 2]

Τα παρακάτω δεν έχουν –προς το παρόν- κυκλοφορήσει σε καμία έκδοση:
-Une Femme Douce (A Gentle Woman ή A Gentle Creature)
-Quatre nuits d’un reveur (Four Nights of a Dreamer)
-Le Diable probablement (The Devil, Probably) και
-Les Affaires Publiques (Public Affairs)

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2005

a retrospective


Η έκθεση με τα έργα του Λουκά Σαμαρά στην Εθνική Πινακοθήκη αξίζει πραγματικά, κι όχι μόνο γιατί είναι η πρώτη φορά που συγκεντρώνονται σε ευρωπαϊκό έδαφος τόσα έργα απ’ όλες τις δημιουργικές περιόδους του. Ο αριθμός των έργων που φιλοξενούνται είναι εντυπωσιακός, ο ίδιο και η ποικιλία τους, δημιουργίες τεσσάρων δεκαετιών που ακόμα κι αν ο Σαμαράς σου είναι παντελώς άγνωστος, ακόμα και αντιπαθής, σε απορροφούν τόσο πολύ, που περνάει η ώρα χωρίς να το πάρεις είδηση [ενώ αγνοείς και τη συμπύκνωσή τους σε ελάχιστο χώρο και το στενάχωρο της Πινακοθήκης –πολύ πήχτρα, σε πιάνει κλειστοφοβία!].
Ο Σαμαράς είναι μεγάλος καλλιτέχνης, μπορεί να μην συμφωνείς με την αισθητική του, να βρίσκεις πολύ φορτωμένα μερικά έργα του [ακόμα και κακόγουστα], σίγουρα όμως δεν είναι απ’ αυτούς που θα σ’ αφήσει αδιάφορο. Εκεί που νομίζεις ότι επαναλαμβάνεται κάνει κάτι που σε ξαφνιάζει: είτε γλυπτό [κατασκευή], είτε πίνακα, είτε επεμβάσεις πάνω στην φωτογραφία, είτε τα θαυμάσια σκίτσα με στίγματα μελάνης απ’ τη δεκαετία του 80, τα οποία αρκεί να θαυμάσεις κοιτάζοντάς τα, δεν χρειάζεται καν να διαβάζεις τις επεξηγήσεις, γιατί σχεδόν όλα είναι άτιτλα! -[Εκτός απ’ τον εαυτό του και τις Polaroid ο Σαμαράς λατρεύει και τα untitled…].
Δεν υπάρχει περίπτωση να βγεις απ’ την έκθεση και να πιστεύεις ότι σπατάλησες το χρόνο σου. Επίσης, δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναδείς τόσα έργα του μαζεμένα, γι’ αυτό τρέξε όσο προλαβαίνεις, δεν θα δοθεί άλλη παράταση. [Μέχρι τις 31 του μήνα, μόνο πρωινά]…

-[---.---]-


Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2005

american pie


τι παίζουν τα ηχεία μου...
-devendra banhart-cripple crow
-broadcast-tender buttons
-bjork-drawing restraint 9
-wolf parade-apologies to the queen mary
-buddy holly-greatest hits
-theodore-a child counts the stars
-the complete motown singles-box
-arthur russell-calling out the context
-fax-collaborations and remixes
-antony + the johnsons-my compilation
-to the vanishing point-this is where it all began
-feathers-pipeline at mit
Όταν ήμουν 16 χρονών και ανακάλυπτα τον Buddy Holly, ο Buddy Holly ήταν μόλις 22 χρονών, κι ας μου φαινόταν ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ στο εξώφυλλο του διπλού άλμπουμ με τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας του. Τους δυο αυτούς δίσκους τους έλιωσα [κυριολεκτικά], απ' τις αμέτρητες φορές που τους άκουσα τα επόμενα χρόνια, τώρα δεν παίζουν, ωστόσο ποτέ δεν μου πέρασε απ' το μυαλό να τους αντικαταστήσω. Όταν έγινα 22 [και ήμασταν συνομήλικοι], μου ήταν αδύνατο να τον αντέξω, μου ακουγόταν πολύ…νερόβραστος και very fifties! Τον είχα ακούσει τόσο πολύ που είχα πάθει overdose. Ο Buddy Holly παραμένει 22 χρονών, τόσο θα παραμένει πάντα και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ, εμείς μόνο μεγαλώνουμε και αλλάζουμε, κατέβασα πριν μερικές μέρες το ίδιο best of και το ακούω χωρίς τα scratch και τους ήχους απ’ τις βρωμιές που θυμόμουν μέσα στα κομμάτια [μου λείπουν λίγο αυτά τα πηδήματα τις βελόνας, είχα μάθει απ’ έξω τα σημεία που ακουγόταν το scratch σε κάθε κομμάτι -τα θυμάμαι ακόμα, isn’t it funny?] και ανακαλύπτω πως είναι απ’ τους πιο αγαπημένους δίσκους της ζωής μου. Τον Buddy μπορεί να τον πέρασα πια σε ηλικία, αλλά ποτέ δεν τον ξεπέρασα. Η ιστορία του ήταν σ’ ένα free περιοδικάκι [το Velvet] που έμενε για μήνες στη στοίβα, αδιάβαστο, ετοιμαζόμουν να το πετάξω όταν άνοιξα τυχαία στο…«what would have happened if…το καλοριφέρ που μετέφερε τον Buddy Holly στην περιοδεία του δούλευε κανονικά;»
Αν ο Buddy Holly δεν είχε σκοτωθεί σ’ εκείνο το αεροπορικό δυστύχημα του 1959 θα είχε γίνει μεγαλύτερος star απ’ τον Elvis, οι Beatles θα είχαν παίξει support σε περιοδεία του, οι Simon and Garfunkel θα είχαν κάνει ντουέτο μαζί του στο True Love Ways, σήμερα μαύρα κοκάλινα γυαλιά δεν θα φορούσαν μόνο οι στυλίστες και οι gay διανοούμενοι [σημ. για όποιον ψάχνει λόγο να παρεξηγηθεί: μια κουβέντα είναι, άστη να πέσει κάτω]. Ο Buddy δεν έγινε θρύλος εξαιτίας ενός χαλασμένου καλοριφέρ, είχε προλάβει να γίνει θρύλος πολύ πριν εκείνο το παγωμένο βράδυ της 29ης Φεβρουαρίου.
The sun is out / the sky is blue / there’s not a cloud / to spoil the view / but it’s raining…raining in my heart. Δεν έχω ακούσει άλλον να τραγουδάει έτσι για τη μιζέρια του, τα τραγουδάκια του εξακολουθούν ν’ ακούγονται…so fifties, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο καλοψημένα και λαχταριστά…

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2005

σαν παγοκόφτης που ξύνει το τσιμέντο...


Όταν ο Matthew κι εγώ πρωτοσυναντηθήκαμε πριν από πέντε χρόνια, το πρώτο πράγμα που είπαμε ήταν «Ας μην δουλέψουμε ποτέ μαζί», λέει η Bjork στη συνέντευξή της στο τελευταίο WIRE. «Πέντε χρόνια αργότερα όμως, ήταν σχεδόν αδύνατο να μην κάνουμε το project μαζί, επειδή είχαμε συναντήσει τους ίδιους ανθρώπους, είχαμε φάει το ίδιο φαγητό, είχαμε κάνει τις ίδιες συζητήσεις. Έτσι, όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε για το Drawing Restraint 9, έγινε φανερό απ’ την αρχή ότι ήταν ώρα να θερίσουμε τη σοδειά απ’ τους σπόρους που είχαμε φυτέψει χρόνια πριν». Το Drawing Restraint 9 είναι η νέα ταινία του Matthew Barney, του συντρόφου της Bjork και πατέρα της τρίχρονης κόρης της, «μια ιστορία για τις τελετές τσαγιού, τη Βαζελίνη, ένα γάμο Shinto και φυσικά για το παμπάλαιο δραματικό τέλος των φαλαινών», όπως την περιγράφει η ίδια. Είχε ορκιστεί να μην εμφανιστεί ξανά σε ταινία μετά την οδυνηρή εμπειρία της στο «Χορεύοντας στο Σκοτάδι», αλλά οι όρκοι υπάρχουν για να τους καταπατάμε. Εκτός από υπεύθυνη για τη μουσική του Drawing Restraint 9 πρωταγωνιστεί στην ταινία μαζί με τον σύζυγό της, ένα έπος δυο ωρών και δεκαπέντε λεπτών, το οποίο γυρίστηκε στην Nagasaki Bay, με το μεγαλύτερο μέρος να διαδραματίζεται σε ένα γιαπωνέζικο φαλαινοθηρικό, το Nisshin Maru. Οι ταινίες του Barney δεν περιγράφονται, παραείναι πρωτοποριακός [και περίεργος] για ανυποψίαστους θεατές, απόδειξη; -το Drawing Restraint θα προβληθεί σε διάφορα μουσεία του κόσμου, σίγουρα δεν είναι μια ταινία για κινηματογραφικές αίθουσες, όπως δεν ήταν και το Cremaster. Φαντάζομαι ότι θα είναι τόσο εκκεντρικό όσο και το soundtrack του, ένα άλμπουμ που μπορεί να χαρακτηριστεί pure Bjork, με ήχους που μόνο με πολύ καλή διάθεση μπορείς να εκτιμήσεις. Αν λατρεύεις την Bjork δεν το συζητάω, θα ενθουσιαστείς, όλα αυτά τα παραδοσιακά γιαπωνέζικα όργανα και οι απίθανοι συνδυασμοί φωνών και ηλεκτρονικών και ακουστικών ήχων το κάνουν απ’ τα πιο αβαντ γκαρντ έργα που θα έχεις ποτέ ακούσει, δεν υπάρχουν πολλοί που μπορούν να φτάσουν την Bjork στην πρωτοπορία [ίσως και την εκκεντρικότητα;], το ζήτημα είναι αν θα πάρεις είδηση γρι απ’ όσα συμβαίνουν εδώ μέσα! Ο Will Oldham στα φωνητικά εντελώς έξω απ’ τα νερά του [αλλά απίθανος], η Zeena Parkins στην άρπα, η επιστροφή της Leila [που λατρεύω], ο Mark Bell πάλι στην παραγωγή και το programming, όλοι οι βιρτουόζοι γιαπωνέζοι μουσικοί [παραδοσιακών οργάνων που δεν μπορείς ούτε το όνομά τους να προφέρεις], εγγυώνται μια απολαυστική εμπειρία. Και είναι. Για γερά στομάχια, αλλά μίλια μπροστά απ’ οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί. Απλά Bjork…
*Ο τίτλος του post είναι απ’ το χαρακτηρισμό του Bono για τη φωνή της, υποτίθεται κοπλιμέντο…

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2005

buck is back


O Richard Terfry [aka Buck 65] δεν είναι πια hip hop. Οι μέρες της Anticon έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, μόνο ένας απόηχος έχει παραμείνει απ’ τον ήχο που τον καθιέρωσε, ανήκει πια στην Warner και είναι απ’ τις λίγες φορές που προτιμώ έναν καλλιτέχνη έτσι, όπως είναι τώρα, στον όγδοο δίσκο του [αν τους μετράω σωστά, έχω χάσει το λογαριασμό] και σε πολυεθνική, παρά στο ανεξάρτητο ξεκίνημά του. [Ο Buck 65 μου άρεσε απ’ την αρχή, μου άρεσε όλη η πορεία του και γι αυτό η στροφή του με ξάφνιασε, ευτυχώς ευχάριστα]. Τα "ξεκινήματα" είναι συνήθως πιο συναρπαστικά, μόνο η Bjork γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα με τον καιρό. Και τώρα ο Buck 65. [Δεν είναι οι μοναδικοί, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ άλλους -αυτή τη στιγμή- με τόσο εντυπωσιακή αλλαγή, όσο περνάει ο καιρός και καλύτεροι…].
Ο νέος δίσκος του Buck 65 ξεκινάει με το Rough House Blues, ένα κομμάτι στο οποίο ακούγεται απίστευτα διαφορετικός, σαν Bo Diddley [!], με τα πλήκτρα του πιάνου να θυμίζουν blues jamming, ενώ ο DJ [D Styles] στο background στολίζει το κομμάτι με scratching για να μην ξεχνούν και τις «ρίζες» τους! Το Devils Eyes είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, ο Richard ακούγεται σαν τον Iggy Pop, καταργώντας εντελώς τον hip hop εαυτό του, ενώ στη συνέχεια παίζει με την free jazz, τις κιθάρες και τα live drums, τις μπαλάντες [!] και πικρούς σαρκαστικούς στίχους που παραπέμπουν σε beat ποιητές. Το black angel [Black angel, carry me down…, αν μου έλεγε κάποιος ότι αυτό το κομμάτι είναι Buck 65 πριν δυο χρόνια θα τον περνούσα για τρελό!] ακούγεται σαν μπαλάντα των red hot chilli peppers, για να μην πω σαν Johnny Cash που επιμένει το WIRE! –Κάπου διάβασα ότι είναι το hip hop άλμπουμ που δεν πρόλαβε να κάνει ο Johnny Cash. Υπερβολές. ΔΕΝ είναι τόσο Johnny Cash όσο το παρουσιάζουν. Ούτε καν οι στίχοι...
Το ραπ μπορεί να είναι παρών σε κάποιες στιγμές, δεν είναι όμως το ίδιο ρυθμικό και κοφτό όπως συνήθιζε, αλλά περισσότερο μια απαγγελία που πατάει πάνω στο ρυθμό, θυμίζει Talking Heads, έχουν αλλάξει ακόμα και τα σημεία αναφοράς του, όλο και πιο «λευκά» και μακριά απ’ τη μαύρη κουλτούρα. Ποτέ δεν ήταν βασισμένο στη soul και στο R&B το hip hop του Buck 65, τώρα πια φλερτάρει ξεκάθαρα με τον Tom Waits, τον Bob Dylan και τον Woody Guthrie και ακόμα κι όταν το φάντασμα του hip hop εμφανίζεται περιστασιακά μέσα στο άλμπουμ του, δεν είναι πια το ίδιο. Έχει αποστασιοποιηθεί και δεν έχει καμιά σχέση με τον Buck 65 που ήξερα. Το περίεργο είναι ότι ενώ τέτοιες αλλαγές συνήθως είναι εις βάρος του καλλιτέχνη, εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ξέρω κι άλλους hip hop καλλιτέχνες που άλλαξαν τον ήχο τους ή έκαναν side projects για δοκιμή, φλέρταραν με άλλα είδη και έκαναν μια τρύπα στο νερό.
Το Secret House Against the World είναι ο καλύτερος δίσκος του Richard Terfry, ο πιο ολοκληρωμένος του, απ’ τους καλύτερους που άκουσα φέτος. Οι συνεργασίες και μόνο αρκούν για να κάνουν το αποτέλεσμα –τουλάχιστον- ενδιαφέρον: Tortoise, Gonzales, Leslie Feist. Όπως δηλώνει ο ίδιος [αποκηρύσσοντας ξεκάθαρα το hip hop] στο Surrender To Strangeness: «Fighting with the neighbours, screwing my wife, hip hop music ruined my life, I bitch and I moan, I lie and I cheat, waiting for the time when I die in my sleep. Τα δικά μου λόγια περιττεύουν…

καημένες μου δραχμούλες! σας μοιρολογάω...


Ο Δικαιόπολης μοιρολογάει [στην καλή παράσταση του Εθνικού στο νέο θεατράκι των Δελφών, με το Λαζόπουλο στον κεντρικό ρόλο...], αλλά κι εμείς δεν απέχουμε και πολύ, προσεχώς σύγχρονοι σκλάβοι της εργασίας: 10ωρο αντί 8ώρου, οι υπερωρίες θα πληρώνονται μισές, 15% μείωση των συντάξεων [που είναι 24% για όσους υπολόγιζαν να πάρουν μεγαλύτερη σύνταξη φτύνοντας αίμα στις υπερωρίες και 28% στις συντάξεις χηρείας], μια χαρά είσαι εκεί που είσαι, αν έχεις λεφτά και έρωτα τι άλλο θέλεις; Η Ευρώπη μας κάνει νερά. Το τρις χειρότερο το άκουσες; Θα μας παρακολουθούν τα τηλεφωνήματα, SMS, e-mail για να πετύχουν τρομοκράτες, λες και είναι χαζοί οι τρομοκράτες και θα τα οργανώνουν τα σχέδια με e-mail, φόρα παρτίδα. Απ' το κακό στο χειρότερο, σε λίγο καιρό θα μας διακόπτουν και τη σύνδεση αν χρησιμοποιούμε κακές λέξεις, τόσων χιλιάδων χρόνων αγώνες για ατομική ελευθερία έγιναν φτερό [να' το πάλι!] και που'σαι ακόμα! Ο ορθόδοξος Χομεϊνί επανήλθε με νέο κύκλο δηλώσεων, επιμένει να προκαλεί, βλέπεις όλα τα σκάνδαλα ξεχνιούνται και όσοι είχαν λουφάξει ξαναβγαίνουν σαν τα σαλιγκάρια απ' το καβούκι τους. Πού νομίζουν ότι θα φτάσουν με τέτοια ξηρασία; Ήθελα να γράψω για την παράσταση, αλλά άλλη φορά...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2005

ripe and mellow


Doctor Backs Picking Your Nose And Eating It
Picking your nose and eating it is one of the best ways to stay healthy, according to a top Austrian doctor. Innsbruck-based lung specialist Prof Dr Friedrich Bischinger said people who pick their noses with their fingers were healthy, happier and probably better in tune with their bodies. He says society should adopt a new approach to nose-picking and encourage children to take it up. Dr Bischinger said: "With the finger you can get to places you just can't reach with a handkerchief, keeping your nose far cleaner. "And eating the dry remains of what you pull out is a great way of strengthening the body's immune system. "Medically it makes great sense and is a perfectly natural thing to do. In terms of the immune system the nose is a filter in which a great deal of bacteria are collected, and when this mixture arrives in the intestines it works just like a medicine. "Modern medicine is constantly trying to do the same thing through far more complicated methods, people who pick their nose and eat it get a natural boost to their immune system for free. " He pointed out that children happily pick their noses, yet by the time they have become adults they have stopped under pressure from a society that has branded it disgusting and anti social. He said: "I would recommend a new approach where children are encouraged to pick their nose. It is a completely natural response and medically a good idea as well." And he pointed out that if anyone was really worried about what their neighbour was thinking, they could still enjoy picking their nose in private if they still wanted to get the benefits it offered.

Mystery 'sex change' has curious flocking to Myanmar monk-to-be
Tue Jul 12,10:53 PM ET
Thin Sandar, a chicken seller in Myanmar, had always dreamed of being a man. When she inexplicably grew a penis last month, the 21-year-old treated it as an awe-inspiring omen -- as have the thousands of stunned villagers who have traveled to a pagoda to see him. "On the morning of the full moon day of June 21, I noticed my thing (sex organ) was not the same as before," Thin Sandar, who now goes by the male name Than Sein, told AFP in an interview at his home. "And my breasts disappeared," Than Sein added. "So I called out and showed it all to my mom and dad. It was very strange." Strange enough that he has attracted significant attention in this deeply superstitious country, where the unexplained can quickly be exalted to hold powerful spiritual significance. People privately concede Than Sein is a hermaphrodite. Several medical experts have examined him, and he awaits test results from the central women's hospital. But few have come forward with a medical explanation of the transformation as they await an official report by the health ministry, whose experts have also examined Than Sein. "We can not say right now if she has really undergone a sudden gender change," said a township official who declined to be named, adding that Than Sein's birth certificate shows that he was born a girl. "It can be confirmed when we receive the report from the health ministry, although some medical checkups have shown her to be a true man," he added.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2005

how can you possibly eat this beauty?


Κάθε φορά που χρησιμοποιείς κάππαρη [άκαρδε] σκέψου ότι τρως αυτή την ομορφιά σε βρεφική ηλικία...
Άκουγα απόψε το πρώτο άλμπουμ της Marissa Nadler και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βρήκα τι μου θυμίζει: Αρλέτα! Η Marissa Nadler είναι μια αμερικανίδα Αρλέτα του 2005. Μιλάω για την Αρλέτα του 66 και του 67, τότε που τραγούδαγε κομμάτια με πρωτότυπους τίτλους σαν τις Άδειες Νύχτες, Κάποιες Νύχτες, Σάββατο Απόγιομα [ακριβώς έτσι, Απόγιομα!] και Δέκα Στρατιώτες κι Ένας Λοχαγός. Κι αυτή με μια κιθάρα και ένα μικρόφωνο, τότε το έλεγαν Νέο Κύμα, τώρα το λένε new acoustica, και τα δύο NEW! Τώρα, τι σόι new είναι -σήμερα- αυτό που τραγούδαγε η Αρλέτα πριν 40 χρόνια, ο θεός και η ψυχή τους...Επίσης, η Αρλέτα είχε εντελώς πρωτοποριακούς, ευφάνταστους τίτλους ΚΑΙ στα άλμπουμ της, το πρώτο το έλεγαν Αρλέτα νο1 και το δεύτερο Αρλέτα νο2, δεν ξέρω αν είχε και νο3 στη σειρά, γιατί μόνο αυτά τα δύο βρήκα και κατέβασα. Στο νο2 έχει αλλάξει και θεματολογία, τραγουδάει για Δυο Γλάρους, Νάνι το Γαρούφαλλό της, έναν Καβαλάρη Στραφτερό και τον Τρελό του Χωριού [που τότε γραφόταν με δύο λ!-τρελλός δηλαδή, όπως και το αβγό γραφόταν αυγό], αλλά ο ήχος ίδιος κι απαράλλαχτος. Αρλέτα+Marissa Nadler=0, [ίδιες, αλλά με αρνητικά πρόσημα]. Είμαι περίεργος να δω αν θα τραγουδήσει κι η Marissa για τη γάτα της [αν την πει κι αυτή Σερενάτα δεν θα μιλάμε για σύμπτωση, θα μιλάμε για το Twilight Zone!] ή για το μπαρ το Καρνάγιο [σε καμιά εικοσαριά χρόνια]. Μου αρέσει η Αρλέτα απόψε. Πολύ. Όσο μου αρέσει κι η Marissa Nadler, απλά γράφω τέτοια γιατί έχω κέφια. Πού να είναι άραγε η Αρλέτα τώρα που ο ήχος έγινε κίνημα και πλάκωσαν οι τροβαδούροι απ' όλες τις γωνίες;
Υ.Γ. Τώρα που είπα Αρλέτα, θυμάσαι μια καθηγήτρια που είχαμε στην πρώτη γυμνασίου; Μας έκανε Μαθηματικά και το όνομά της άρχιζε από Λ, ήταν αυτή που μας κερνούσε τσάι στο σπίτι της και τραγουδάγαμε 'Μία η Άνοιξη, ένα το Σύννεφο και μη μιλάς άλλο γι' αγάπη", ε, λοιπόν ακόμα δεν έχει παροπλιστεί, εξακολουθεί να διδάσκει -τώρα πια τους μαθητές μου- και να τραγουδάει Σαββόπουλο και Αρλέτα! Συνόδεψε την τρίτη γυμνασίου στη διήμερη στις Σπέτσες και τους φρίκαρε εντελώς! Άντε να εξηγήσεις στα σκασμένα πως η γυναίκα είναι μέσα στην πρωτοπορία, έτη φωτός πιο μπροστά απ' αυτά [κι ας της έχουν καεί μερικές λάμπες].
Υ.Γ.ΙΙ Σε ποιά ηλικία τα σκοτώνουν τα άλογα [όταν γεράσουν];

meanwhile, by the sea...

[του Phil Cerasoli, η photo είναι σημερινή, η ακρίδα έχει κατασκηνώσει στο ίδιο κλαδί εδώ και μέρες!]
THE GRASSHOPPER AND THE ANT:
(With apologies to Aesop)
Once there was this grasshopper
Who loved to play all day,
Or lay beneath the warming sun
And dream the hours away.

While his friend...a little ant,
Would work the whole day through
To round up all the food he could;
His stockpile grew and grew.

And he would chide the grasshopper
With words of sound advice:
"The summer's almost over
And soon the snow and ice...

Will cover all the land around
And there will be no food.
You'll spend each and every day
In a cold and hungry mood".

The grasshopper just smiled at him
And kept on with his play;
Then he lay back and dreamed some more
And this went on each day.

But soon the summer faded
And snow began to fall.
Then hunger hit the grasshopper
But there was no food at all.

But he refused to panic
He didn't rave or rant.
He just hopped down the icy road
And ate his friend, the ant.

MORAL:
It's nice to be methodical
'Til all the work is gone.
But, in the end, the pragmatist
Is just the dreamer's pawn.

devendra is back [baking cookies]


How do you hide money from a hippie?
You hide it under the Roland 808.
Ο νέος δίσκος του Devendra Banhart έρχεται εν μέσω βομβιστικών επιθέσεων και τρομοκρατικών απειλών, με τον ειρωνικό τίτλο cripple crow, χορταστικός [75 λεπτά και 22 κομμάτια] και τόσο καλός όσο αναμενόταν. Ίσως και λίγο πιο καλός. Για την ακρίβεια είναι τόσο καλός που απορείς πώς γίνεται να γράφει τόσα πολλά κομμάτια, τόσο συχνά και να δίνει τέτοιους [γαμώ τους] δίσκους, 3 απανωτούς σε λιγότερο από ένα χρόνο, τι στο καλό είχε το νερό στο Καράκας; Ο τέταρτος δίσκος του σε 3 χρόνια έχει μεγαλύτερη ηχητική ποικιλία [αν και πάλι ψιλοφόλκ, ψιλοπαραδοσιακός, ψιλομπλούζ, λίγο κάντρι, τώρα πια είναι ολόκληρη κατηγορία από μόνος του, εμένα μου ακούγεται σαν…Devendra Banhart!] τραγουδάει σε δύο γλώσσες [τουλάχιστον τόσες μπορώ να ξεχωρίσω] και με μπερδεύει με στίχους σαν τους επόμενους που φαίνεται να αποτίνει φόρο τιμής στον Michael Jackson [ή να τον «χάλασαν» οι κακές παρέες, τι να πω;]: «Even when the sun ceases to sign / i won't care / i'll still have on my mind /so many / little boys i want to marry / i've seen plenty / of little kids i've yet to have
and in the shower / i get my dreaming done / i hold my breath and i wait for the day to come / oh little billy, little timmy, little jimmy, you're the one / i may not look it but i swear my heart is young
for so many / little boys i want to marry…»
. Αυτά λέει στο little boys. Μόνο ο ίδιος ξέρει τι εννοεί. Ο Πορτογάλος που μου τον έδωσε απόψε λέει πως τα ψήνει τα κουλουράκια, δεν πάει να τα καίει κιόλας, με τα κουλουράκια θα ασχολούμαστε; Εδώ μιλάμε για μεγάλο καλλιτέχνη, αν μου ζητούσαν να διαλέξω έναν και μοναδικό απ’ τα new entries στη λίστα με τους Μεγάλους θα διάλεγα αυτόν. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν καλύτερο νέο τραγουδοποιό, αν πέθαινε τώρα θα γινόταν θρύλος. Τόσο μεγάλος.
Το cripple crow είναι ένας δίσκος όπως αρμόζει σε μια τέτοια εκκεντρική προσωπικότητα, αντιφατικός, άνισος, με προκλητικούς στίχους και μερικά μικρά αριστουργήματα. Now that I know, lazy butterfly, in niel, κομμάτια εξαιρετικά, που θα μπορούσαν να ήταν Nick Drake ή Bob Dylan, θα μπορούσαν να ήταν κι άλλα πολλά, είναι όμως Devendra Banhart κι αυτό φτάνει. Ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου κάνει σήμερα ο Πορτογάλος, μου έφτιαξε τη διάθεση, να’ ναι καλά και πάντα τέτοια, ούτε πως τον λένε δεν ξέρω, αντάλλαξα τον Devendra με Broadcast [I swapped my dad for a goldfish]!
Κυκλοφορεί στις 13 Σεπτεμβρίου, μέχρι τότε θα είναι ήδη παλιός για μας τους άπληστους, τους αχόρταγους και τους…τυχερούς. God bless the internet.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2005

mysteries of love

Sometimes
A wind blows
And you and I
Float
In love
And kiss forever
In a darkness
And the mysteries of love
Come clear
And dance
In light
In you
In me
And show
That we
Are Love
Το Mysteries of Love είναι ένα τραγούδι που πρωτοτραγούδησε η Julie Cruise στο Blue Velvet, στο soundtrack μάλιστα τολμώ να πω ότι μ’ ενοχλούσε, το έβρισκα πολύ γλυκανάλατο! Τότε ήμουν μικρό παιδί και ανόητο -το in dreams του Roy Orbison ήταν πιο εντυπωσιακό κι έκλεβε την παράσταση, και στην ταινία και στο δίσκο. Στο floating into the night, το πρώτο –σπουδαίο- άλμπουμ της Julie Cruise [με μουσική του Angelo Badalamenti] απόκτησε τις πραγματικές του διαστάσεις, ένα απ’ τα πιο τρυφερά, μελοδραματικά τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Ίδια εκτέλεση με του soundtrack, εγώ όμως δεν ήμουν ίδιος. Είχα μεγαλώσει. Στο Tarnation πέρσι ακούστηκε σε μια απίστευτη γκόσπελ εκτέλεση απ’ τα πιτσιρίκια ενός αμερικάνικου σχολείου που είχαν ανεβάσει σε μιούζικαλ την ταινία [!] με συντονιστή τον έφηβο –τότε- Jonathan Caouette, η πιο ευχάριστη νότα της ταινίας, τόσο underground που πιο βαθιά δεν γίνεται, περνάει αστραπιαία αλλά δεν πιστεύεις στα μάτια σου! Η εκτέλεση που το προβιβάζει αυτόματα σε cult αριστούργημα, όμως, είναι μια ζωντανά ηχογραφημένη που κυκλοφορεί απ’ τον Antony, καμιά εκτέλεση δεν είναι σαν την ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ δική του. Είχα αποφασίσει να μην ξανα-ασχοληθώ μαζί του στο blοg, αλλά άκουσέ την πρώτα αν δεν την ξέρεις και τα ξαναλέμε! [Jonathan and the Johnsons-Mysteries of Love]…Μπες εδώ, πήγαινε χαμηλά στη σελίδα και κατέβασε ένα δείγμα... Είναι στο I fell in love with a dead boy ep» [στο slsk την βρίσκεις εύκολα, ολόκληρη, σχεδόν 6 λεπτά!]

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2005

push the tender button


Το νέο άλμπουμ των Broadcast που θα κυκλοφορήσει στις 19 Σεπτεμβρίου τους βρίσκει ντουέτο πια, χωρίς τα live drums, πιο ηλεκτρονικούς και απογυμνωμένους από οτιδήποτε περιττό. Το Tender Buttons είναι ο πιο μίνιμαλ δίσκος που έχουν κάνει, με το drum machine να κυριαρχεί και αρκετές παραμορφώσεις ακόμα και σε πρώτο πλάνο, έναν απροσδιόριστο fuzzy ήχο, που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι κιθάρα ή ένα συνθεσάιζερ που γρυλίζει. Ο ήχος τους έχει αλλάξει αρκετά, εξακολουθεί όμως να είναι αναγνωρίσιμος, ενώ η φωνή της Trish Keenan είναι ίδια, πάντα βουτηγμένη στην ψυχεδελική pop των sixties, αιθέρια, γλυκόπικρη, απ’ τις πιο χαρακτηριστικές κι αγαπημένες μου, κι απ’ αυτές που σε κερδίζουν όλο και πιο πολύ με τις συνεχόμενες ακροάσεις… Όλοι οι δίσκοι των Broadcast το είχαν αυτό, σου γίνονταν απαραίτητοι, -όσο περισσότερο τους άκουγες και πιο απαραίτητοι. To Tender Buttons ίσως χρειάζεται περισσότερη υπομονή, γιατί είναι πιο ηλεκτρονικό και πιο πρωτόγονο, ακόμα κι απ’ τις πρώτες δουλειές τους, είναι όμως ένα πολύ καλό άλμπουμ. Το γκοντάρ-ιο εξώφυλλο [nouvelle vague εντελώς, λιτό, σχεδόν γυμνό, για να ταιριάζει με τον ήχο τους] είναι η πρώτη ένδειξη ότι το συγκρότημα έχει υποστεί αλλαγές. Άρχισαν ήδη να τους θάβουν στα forum [OK, στα fora], βιάστηκαν μάλλον, ακούω το δίσκο για τρίτη φορά σήμερα και μπορώ να πω ότι είναι πολύ καλύτερος απ’ ότι περίμενα. Μερικά συγκροτήματα είναι αδύνατο να σε κάνουν να βαρεθείς. Απλά επιβεβαιώνουν κάθε φορά την αξία τους.

deathberries

Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, will I go
Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired
There's a ghost on the horizon
When I go to bed
How can I fall asleep at night
How will I rest my head
Oh I'm scared of the middle place
Between light and nowhere
I don't want to be the one
Left in there, left in there
Αυτό είναι το νέο single του Antony [and the Johsons]. Hope there’s someone. Όλα τα τραγούδια του είναι γεμάτα εξομολογήσεις για χαμένους ή ανεκπλήρωτους έρωτες, αλλά η μοναξιά κι η απόγνωση είναι αυτά που ξεχειλίζουν απ' τα κομμάτια του, γι’ αυτά κυρίως τραγουδάει. Αυτό το ξεκίνημα του hope there’s someone αν το σκεφτείς πού αναφέρεται, σε διαλύει. Όλοι είμαστε μόνοι μπροστά στο θάνατο, αλλά μερικοί θα είναι [είμαστε;] πιο μόνοι. Όλοι είμαστε άτυχοι γιατί κανείς δεν θα έχει άλλη κατάληξη, μερικοί όμως είναι πιο άτυχοι. Δεν είναι το ίδιο να πεθαίνεις ανάμεσα σε ανθρώπους που σε αγαπάνε και αγαπάς, με το να πεθαίνεις χωρίς κανέναν δίπλα σου. Επίσης, δεν έχει σημασία αν έχεις μεγάλη οικογένεια ή πολλούς φίλους, γιατί δεν ξέρεις ούτε πού, ούτε πότε θα πεθάνεις. [Oh, my God, what a cliche!...-τι μ' έπιασε και γράφω τέτοια πρωινιάτικα;].
Θυμάμαι πριν μερικά καλοκαίρια έναν γεράκο που είχε τραυματιστεί σε ατύχημα με το αυτοκίνητό του στη Λευκάδα, τρομοκρατημένο απ’ την ιδέα ότι θα ξεψυχούσε μόνος κι έρημος, μέσα σ’ ένα διαλυμένο αυτοκίνητο στα βουνά. Χωρίς κανέναν δικό του άνθρωπο δίπλα του. Σταματήσαμε να τον βοηθήσουμε και το μόνο που μας ζήτησε ήταν να του κρατάμε το χέρι μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Μέχρι να πεθάνει δηλαδή. Δεν έμαθα ούτε πώς τον έλεγαν, ούτε αν είχε οικογένεια, ξέρω μόνο ότι έκανα καιρό να συνέλθω. Τον θυμήθηκα σήμερα που άκουγα τους στίχους του Antony, λες να φταίει αυτός ο μουντός καιρός;

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2005

-----|||||||||||||------

a butterfly, not a bird...

I know a man who curses his brother
I know a man who lives for no other
Always chasing after money
Thinks a poor man is funny
It's hard, it's hard to believe he's a child of God
I know a woman who steals from her mother
That same woman she gets drunk from one day to another
Kicks her kids out in the street
There's another man under their father's sheets
I find it hard, I find it hard, I find it hard
It's hard to believe she's a child of God
I know some people who go to church on Sunday
These same people, they wear a sheet on Monday
Talk about justice being free
They're watching lynchings so easily
I find it hard, I find it hard, I find it hard
It's hard to believe these are children of God
I find it hard to believe right now
These people call themselves children of God

Την πρώτη φορά που άκουσα τον Άντονι να τραγουδάει έλεγε μια συγκλονιστική διασκευή στο Child of God και τη δεύτερη το Mysteries of Love των Angelo Bandalamendi / David Lynch, απ’ το Blue Velvet. Είχα πάθει τέτοιο σοκ που τον είχα προτείνει σε όλους τους γνωστούς μου, με μία προϋπόθεση: πρώτα να τον ακούσουν και μετά να ψάξουν να βρουν στοιχεία γι αυτόν. Πολλοί άνθρωποι επηρεάζονται τόσο απ’ την εμφάνισή του, που αυτή η φωνάρα περνάει σε δεύτερη μοίρα. Το διαπίστωσα στη συνέχεια. Ο Antony, που στο νέο δίσκο του τραγουδάει ένα ντουέτο με [το ίνδαλμά του] τον Boy George, τον αποκαλεί sister, το ίδιο κι ο Boy George, δυο sisters που τραγουδάνε η μια στην άλλη you are my sister, we were born so innocent, so full of need, στο πιο όμορφο τραγούδι συντροφικότητας και φιλίας που γράφτηκε φέτος:
There were times we were friends but times I was so cruel
Each night I'd ask for you to watch me as I sleep
I was so afraid of the night
You seemed to move through the places that I feared
You lived inside my world so softly
Protected only by the kindness of your nature
You are my sister
And I love you
May all of your dreams come true
We felt so differently then
So similar over the years
The way we laugh the way we experience pain
So many memories
But there’s nothing left to gain from remembering
Faces and worlds that no one else will ever know
You are my sister
And I love you
May all of your dreams come true
I want this for you
They're gonna come true (gonna come true)

Έχουν τόσα πολλά γραφτεί για τον Antony στην Ελλάδα τελευταία, τόσα καλά λόγια, που είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ καθόλου μαζί του, έχουν γίνει ολόκληρες μελέτες-παρουσιάσεις γι αυτόν και ότι κι αν προσθέσεις πια, δεν εντυπωσιάζει. Εκτός ίσως απ’ την είδηση ότι έρχεται το Νοέμβριο για live στη χώρα μας! Είναι ακόμα νωρίς κι επιφυλάσσομαι για το πόσο είναι αληθινή η είδηση, ας αφήσω τις ακυρώσεις και τις αναβολές που με έχουν τρομάξει, πάντως αν τελικά έρθει, θα πλαντάξουν και τα ντουβάρια. Για τους εννιά στους δέκα που γνωρίζω είναι ο καλλιτέχνης που θα ήθελαν να δουν live περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο αυτή τη στιγμή. Κάποιος δήλωσε σήμερα ότι θα πήγαινε γονυπετής στο club που θα εμφανιστεί [δεν λέω ποιός], κάποιος άλλος ότι ευχαρίστως θα σφουγγάριζε το μαγαζί, μαζεύω τάματα, μέχρι να ανακοινωθεί επίσημα μόνο τάματα μπορούμε να κάνουμε...
Δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω. Μακάρι να μην είναι ράδιο αρβύλα…
Μόνο μια απορία έχω: αυτό το what can i do? ποιός το λέει στα live και πώς είναι δυνατόν να υπάρξει άλλη φωνή που να αντικαταστήσει τον Rufus Wainwright, γίνεται;

---([,]-[,])--

Τριαντάφυλλα και πούπουλα; Very interesting, μήπως γίνεται να φωτογραφίσουμε κανέναν πίνακα;
Προλαβαίνεις Σαμαρά στην Πινακοθήκη-μέχρι τέλος του μήνα [αξίζει πραγματικά], στις 26 παίζουν οι Thievery Corporation στο Λυκαβητό [κάποιο σύμφωνο θέλει διπλό; κάτι μ' ενοχλεί στο μάτι]...
Όπως θα ξέρεις, από σαββατοκύριακο οι λοιποί συγγενείς θα είναι στην Gaja [χε χε, κοίταξε να δεις γραμμένη έτσι τι ορισμός βγαίνει, μόλις το πρόσεξα!], looking forward to seeing you...

feeling...weird


Δεν ξέρω πως να αισθανθώ για το χθεσινοβραδινό φιάσκο [ήταν φιάσκο; ούτε αυτό το ξέρω], υπάρχει μια παράξενη πίκρα πάντως που δεν έχω όρεξη ούτε να την εξηγήσω ούτε ν' ασχοληθώ περισσότερο. Η πιο αναμενόμενη εμφάνιση του καλοκαιριού κατέληξε σε ένα 40άλεπτο δυναμικό ροκ show με άδοξο τέλος, όπως όλα τα πολυαναμενόμενα δηλαδή με την κατάρα που τα ακολουθεί, πάλι καλά να λες [σε μένα το λέω] που έπαιξαν και τόσο, θα μπορούσαν να μην είχαν καν εμφανιστεί.
Για τους g-fest, astra ή όπως αλλιώς λέγονται επίσης δεν ξέρω τι να πω πια, ή θα πρέπει να είναι ΠΟΛΥ γκαντέμηδες με τόσες απανωτές ακυρώσεις -ας αφήσω το χθεσινοβραδινό αποκορύφωμα- ή θα πρέπει να περπατάνε στα σύννεφα, για να μην πω τίποτα χειρότερο. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι έφεραν τους Kraftwerk πάνω στην αργία του Αγίου Πνεύματος ή ριψοκινδύνεψαν να φέρουν τόσο πρωτοποριακά-και αντιεμπορικά, δυστυχώς- ονόματα σε ένα άβολο από κάθε άποψη μέρος. [ΚΑΙ καλοκαιριάτικα. ΚΑΙ πανάκριβα]. Ακουγόταν καλό σαν ιδέα, αλλά ήταν ίσως το χειρότερο σημείο για live που έχω πάει ποτέ, μόνο απ' έξω σε ξεγέλαγε. ΄Ηταν κυριολεκτικά η περίπτωση απ' έξω κούκλα κι από μέσα...απογοήτευση.
Η πικρή γεύση θα κάνει καιρό να φύγει, μόνο οι ίδιοι ξέρουν τι έφταιξε, χρειάζονται κι οι αποτυχίες για να μαθαίνει κανείς, το ζήτημα είναι αν όσα συνέβησαν στην astra φέτος θα είναι για καλό ή για κακό. Γιατί μπορεί να είναι εύκολο να τους βρίσει κανείς και να τους χρεώσει κακοδιοργάνωση, μήπως το κοινό τους στήριξε όμως; Υπάρχει κοινό ακόμα και για τους πιο εξωφρενικούς νέους ήχους στην Αθήνα, φαίνεται όμως πως το κοινό αυτό ή δεν έχει τη διάθεση να τρέχει επανειλημμένα [καθημερινές, εργάσιμες, μετά τη δουλειά] σε ένα μέρος που ήταν βολικό μόνο τις ημέρες της Ολυμπιάδας [το τραμ είναι δεν είναι μέσο μεταφοράς, είναι μέσο για χασομέρηδες] ή δεν έχει λεφτά. Μπορεί και τα δύο. Υπολόγισε κανείς απ' τους διοργανωτές πόσα ήθελε για μετακίνηση και εισιτήριο την κάθε μέρα το κοινό που απευθύνονται [και ΔΕΝ εργάζεται στην πλειοψηφία του]; Αν όλα αυτά τα ήξεραν και δεν τα έλαβαν υπόψιν δεν τους φταίει κανείς, αν δεν τα περίμεναν είναι η ώρα να δουν την πραγματικότητα. Αυτοί είμαστε, τόσα αντέχουμε, τους Scorpions και τους Duran Duran θέλουμε.
Για ένα πράγμα σκάω: Που αυτοί οι ριψοκίνδυνοι και "τρελοί" διοργανωτές έφερναν που και που κανα όνομα της προκοπής. Με την κατάσταση που διαμορφώθηκε φέτος το καλοκαίρι, όμως, αμφιβάλλω αν θα τολμήσει κανείς να σκεφτεί κι εμάς τους λίγους που είχαμε όλη την καλή διάθεση να τους στηρίξουμε. Που δεν μας πτοεί τίποτα, αρκεί να δούμε κάτι που αξίζει.
Ακόμα είμαι μπερδεμένος, απογοητευμένος, κουρασμένος [μόνο όσοι ήταν εκεί χθες το βράδυ ξέρουν πόση ώρα χρειάστηκαν για να επιστρέψουν στο σπίτι τους]. Χάρηκα πολύ όταν ανακοινώθηκαν όλα αυτά τα ενδιαφέροντα ονόματα στο τέλος της άνοιξης. Σήμερα αισθάνομαι ότι απλά... μας έμεινε η χαρά!

just STRIPES, no colour...

Too good looking...for a rock band!
Χθες το βράδυ πήρα διαζύγιο απ' τους White Stripes. Όχι γιατί δεν ήταν δυναμικοί, σαρωτικοί, όσο καλοί περίμενα. Όλα τα καλά έχουν κι ένα τέλος όμως, και μάλλον ήρθε η ώρα του τέλους και τη δικιάς μας σχέσης. Ούτε ενθουσιάστηκα, ούτε συγκινήθηκα, ούτε καν στεναχωρήθηκα που τέλειωσαν έτσι απότομα και άδοξα. Αυτό σημαίνει ότι ο έρωτας πάπαλα, οι White Stripes ήταν ένα συγκρότημα που λάτρευα, την ώρα που έπεφτε το πανί που είχαν για φόντο στην σκηνή ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ο Τζακ κι η Μεγκ ήταν για μένα παρελθόν.
Εις άλλα με υγεία...
Υ.Γ. Οι Coral συμπαθητικοί, ότι περίμενα πάνω κάτω. Τους άλλους δεν τους είδα γιατί δεν πρόλαβα. Ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού θα πρέπει να ήταν πιο μικρός από των Coral, μια χαρά δηλαδή, εγώ αισθανόμουν δυο τρομάρες. Οι συνομήλικοί μου θα πρέπει να είχαν πάει στην Patti Smith, δεν πέτυχα ούτε έναν γνωστό και άρχισε να με προβληματίζει...


Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2005

colourful animals



-theodore-a child counts the stars
-cristian vogel-station 55
-oneida-the wedding
-unagi-unagi
-feathers-pipeline at mit
-john convertino-ragland
-dj shadow-endtroducing disc 2
-david pajo-pajo
-clap your hands and say yeah!-s/t
-kings of convenience-live in bonn
-stereo mcs-paradise
-metallic falcons-s/t

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2005

waking up

Ό,τι λες στην πένα το γράφει
Σκέπτεσαι θυμάσαι νομίζεις αγαπάς υπαγορεύεις.
Μερικά τα αποσιωπάς.
Όχι πως είσαι υποκριτής αλλά
λιγάκι σα να ντρέπεσαι που είναι τόσο λίγα
και σα να κομματιάζεσαι τόσα πολλά που είναι.

Σε λιγοστεύει σε ταπεινώνει να παραδεχτείς
πως όλ’ αυτά τα ανίδεα που γράφουμε
γνωρίζουν για μας περισσότερα
και πιο αβυσσαλέα
απ’ όσα μισοξέρουν όσα ζήσαμε.

[Απόσπασμα απ’ την ΕΠΩΔΥΝΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ ΧΛΟΗ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ, ΙΚΑΡΟΣ, 2005]

oneida


Ακούω το νέο άλμπουμ των Oneida, υπνωτικές μελωδίες που βουτούν βαθιά στη ψυχεδέλεια και πιο μελαγχολικές από ποτέ, με περίπλοκες, παραδουλεμένες ενορχηστρώσεις και κάποιες στιγμές που τα έγχορδα σε ζαλίζουν. Δεν είναι μόνο το σιτάρ και η χίπικη ατμόσφαιρα που δημιουργεί [σου ’ρχεται ν’ ανάψεις ινδικά στικ και να φωνάξεις τους φίλους σου να μαστουρώσεις -σου ’ρχεται είπα, ΟΚ?], ούτε το φάντασμα του Τζιμ Μόρισον που αισθάνεσαι να ξεπηδάει απ’ τα ηχεία, είναι και τα φωνητικά που σε κάνουν λιώμα ακόμα κι όταν ακούγονται χύμα και ξεκούρδιστα. Το The Wedding είναι πολύ καλός δίσκος, μπορεί και ο καλύτερός τους. Στην ενορχήστρωση έχει βάλει το χεράκι του ο Brian Coughlin των Fireworks Enseble, ενώ συμμετέχουν διάφοροι guest σαν τον Phil Manley των Trans Am και την Emily Manzo στο πιάνο [μια απίθανη πιανίστρια, που δεν σου γεμίζει το μάτι, απ’ τις περιπτώσεις που δεν πιστεύεις ότι αυτή η συντηρητική παρουσία μπορεί να δημιουργεί τέτοιους ήχους…]. Για την ηχογράφηση του The Wedding δούλευαν σχεδόν πέντε χρόνια, κυρίως για την κατασκευή του πιο μεγάλου μουσικού κουτιού που έχει γίνει ποτέ [τουλάχιστον στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ], απ’ τις αρχές του 2001, χρησιμοποιώντας μαδέρια, κοντραπλακέ, πασσάλους που ξεκόλλησαν απ’ την μαρίνα, κομμάτια από μηχανές εργοστασίου και πάνω από 70 λεπίδες πριονιών. Δεν ξέρω πόσο μεγάλο προέκυψε, πάντως το συναρμολόγησαν μέσα στην αποθήκη που χρησιμοποιούν και για στούντιο κι οι ήχοι βγαίνουν από καρφιά μικρά και μεγάλα, καρφωμένα πάνω στους πασσάλους, χτυπώντας στις εγκοπές που άνοιξαν στις πριονολεπίδες.
Ήταν ο ιδανικός δίσκος για το σημερινό λιοπύρι...

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2005

time to get serious


O Wim Delvoye είναι ένας ιδιοφυής Βέλγος καλλιτέχνης, τόσο ιδιοφυής που δημιούργησε μια κουραδομηχανή και την περιφέρει από μουσείο σε μουσείο ανά τον κόσμο, για να δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι το σημαντικό του δημιούργημα. Διότι είναι πολύ σημαντικό δημιούργημα η κουραδομηχανή του, το αποδεικνύει και αξία της κάθε κουράδας που ανέρχεται στο ευτελές ποσό των 1000 ευρώ, 1000 ευρώ για μια κουράδα όσο να’ ναι είναι μια λογική τιμή, όταν μάλιστα πρόκειται για τις συγκεκριμένες της Cloaca. Cloaca έχει βαφτίσει την κουραδομηχανή για να μπορεί να βάλει και λογότυπο πάνω στις σακούλες που τις πακετάρει -τόσα λεφτά δίνουν οι φιλότεχνοι να τις αποκτήσουν, είναι δυνατόν να τις παίρνουν χωρίς μια φίρμα για πιστοποίηση; Μέσα στη σακούλα η βρώμα είναι λιγότερη, μπορείς να την εκθέσεις άνετα στο σαλόνι του σπιτιού σου, αν θέλεις την κάνεις και δώρο, το ζήτημα είναι αν υπάρχει κανείς που να μπορεί να εκτιμήσει τέτοιο πολύτιμο δώρο. Αν έδωσες 1000 ευρώ για να αγοράσεις μια κουράδα πρέπει να είσαι εντελώς βλάκας. Αν την κάνεις και δώρο, τότε μιλάμε για ειδική περίπτωση μαλάκα, και βλάκας και μαλάκας, καλά να πάθεις.
Το cloaca maxima ήταν το σύστημα αποχέτευσης στην αρχαία Ρώμη [χωρίς να παίρνω και όρκο], το Cloaca του Delvoye είναι μια εγκατάσταση σε μέγεθος δωματίου με έξι γυάλινα δοχεία συνδεδεμένα μεταξύ τους με καλώδια, σωλήνες και αντλίες, ένα μηχάνημα δηλαδή το οποίο δυο φορές τη μέρα το «ταΐζει» τροφή. Συνήθως τα γεύματα που ταΐζει την Cloaca τα ετοιμάζουν διάσημοι σεφ, δηλαδή η Cloaka τρώει καλά για να παράγει τις κουράδες της, όχι σκουπίδια και σαβούρες, ίσως γι αυτό να κοστίζουν και τόσο ακριβά, είναι λογικό με τόσο πολύτιμες πρώτες ύλες. Τα συστατικά ρίχνονται σε ένα τεράστιο μπλέντερ, αλέθονται και αναμιγνύονται με νερό, πριν περάσουν με τη σειρά απ’ τα 6 γυάλινα δοχεία όπου υπόκεινται στην ίδια κατεργασία με του φαγητού στο ανθρώπινο στομάχι. Βομβαρδίζονται με οξέα και ένζυμα που διασπούν τα συστατικά, περνούν από φίλτρα και καταλήγουν σε μια ωραία καλοσχηματισμένη κουράδα, η οποία πακετάρεται, υπογράφεται και πωλείται σε φιλότεχνους. Νομίζω ότι κανείς μη φιλότεχνος δεν μπορεί να εκτιμήσει έτσι μια κουράδα-έργο καλλιτέχνη, πρέπει να την αγαπάς πολύ την τέχνη. Ή το σκατό.
«Παράλογο»; λέει ο καλλιτέχνης, «φαντάσου κάποιον πλούσιο που παίζει γκολφ. Ξοδεύει ένα μεγάλο ποσό χρημάτων και χρόνου απλά για έναν σκοπό: για να βάλει μια μικρή μπάλα σε μια τρύπα. Αυτό δεν είναι παράλογο;». Ο καθένας μπορεί να το δει όπως θέλει, πάντως δεν είναι και λίγο να σκαρφιστείς ένα μηχάνημα που παράγει σκατό, σε χρίζει καλλιτέχνη και σε κάνει και πλούσιο. Δεν αστειευόμουν όταν έγραφα στην αρχή ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ιδιοφυής…
Αν σε ενδιαφέρει να μάθεις περισσότερα για τη μοναδική επινόηση, ή να επενδύσεις σε κουράδες [ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει], πάτησε εδώ, κι άσε τους άλλους να πολεμάνε να γίνουν πλούσιοι με το joker…

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2005

unagi unagi unagi


To unagi είναι μια πολύ δημοφιλής γιαπωνέζικη λιχουδιά, ένα είδος χελιού που τρώγεται μαγειρεμένο με έναν περίεργο τρόπο [πρώτα ψητό στα κάρβουνα, έπειτα στον ατμό να φύγουν τα λίπη και στη συνέχεια, αφού το βουτήξουν σε μια γλυκιά σάλτσα, ψητό πάλι στα κάρβουνα]. Οι γιαπωνέζοι το τρώνε παραδοσιακά κατά τη διάρκεια των πιο ζεστών ημερών του καλοκαιριού, γύρω στα τέλη του Ιουλίου, ενώ πιστεύουν ότι τους δίνει τη δύναμη και την αντοχή που χρειάζονται για το υπόλοιπο της χρονιάς. Έχει πάντως μια γεύση σαν πατέ που δεν την ανέχονται οι περισσότεροι μη γιαπωνέζοι…
Unagi λέγεται κι ένα απ’ τα πιο αγαπημένα μου «καλοκαιρινά» άλμπουμ των τελευταίων χρόνων, ένα jazzy-hop διαμαντάκι που αν είχε κυκλοφορήσει σε μεγαλύτερη εταιρία, σήμερα θα είχε μια θέση δίπλα στα άλμπουμ του rjd2 και του dj shadow, είναι τόσο καλό. Δύσκολα θα μπορούσες να το ταξινομήσεις σε κατηγορία, ας πούμε ότι είναι instrumental hip hop, με την ευρεία έννοια, αυτό ακριβώς «το λίγο απ’ όλα» που περιέχει είναι που το κάνει τόσο γοητευτικό και ενδιαφέρον. Λίγη space jazz, λίγη soul, λίγη 80s love μπαλάντα [το the one δεν θυμίζει απλώς το I feel love του LL Cool J, είναι σαν να το έχει δανειστεί], περισσότερο abstract hip hop, είναι τα πιο απολαυστικά 30 [συνεχόμενα] λεπτά σε άλμπουμ του είδους που έχω ακούσει μετά το the private press…
30 λεπτά και 17 κομμάτια, φτιαγμένα με ένα φορητό sampler, ένα «παλαιολιθικό» drum machine, κι ένα τετρακάναλο με κασέτα! Η αποθέωση του lo-fi, κι ας μην γίνεται αντιληπτό, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι μέχρι και κοσμοπολίτικη! Μπορεί να μην είναι τίποτα το πρωτοφανές, αντιθέτως, ο ήχος είναι χιλιοακουσμένος και έχει και το μειονέκτημα της loungy ατμόσφαιρας που με απωθεί γιατί μου θυμίζει κότερα, αλλά είναι τόσο συμπαθητικό που το παραβλέπω. Τα κομμάτια είναι σύντομα αλλά χορταστικά, δεν ξέρω πως τα καταφέρνει, ακόμα και τα ιντερλούδια ακούγονται σαν ολοκληρωμένα κομμάτια, νομίζεις ότι παίζει για ώρες, ίσως γιατί κάθε φορά που το βάζω πατάω και το replay προκαταβολικά. Κάποια κομμάτια θυμίζουν μουσικά θέματα από σίριαλ περασμένων δεκαετιών, δεν μπορώ να προσδιορίσω ποιά ακριβώς, αλλά απ' την πρώτη φορά ακούγονταν οικεία. Κυκλοφόρησε τέτοια εποχή το 2003, το άκουγα και το περσινό καλοκαίρι, το ακούω και φέτος, για κάποιον ανεξήγητο λόγο μου θυμίζει καλοκαίρι και δεν ευθύνονται οι παραδόσεις των γιαπωνέζων γι αυτό, μόλις προχτές ανακάλυψα τι σημαίνει unagi…
Επίσης, δεν ξέρω πως θα ακούγεται το Unagi του Unagi τρώγοντας unagi…
Αυτό στο εξώφυλλο που μοιάζει με εξωγήινο καλαμάρι σίγουρα δεν έχει σχέση με χέλι…

happy happy birthday!


μη νομίζεις οτι δεν σε θυμήθηκα, happy birthday dear nounou! σου εύχομαι ο,τι καλύτερο, everytime, everywhere!
xx
"Αίμα αθώων σε χώρες ενόχων", απ' τον ΚΑΙΡΟ της Ελευθεροτυπίας σήμερα, η τρομοκρατία φέρνει τρομοκρατία, η βία φέρνει βία, είναι γνωστό, εννοείται πως δεν χάρηκε κανείς, αλλά δεν μπορείς ν' αγνοήσεις και την άποψη [πολλών] ότι έπαθαν αυτό που τους άξιζε. Έχει μεγαλύτερη αξία μια ανθρώπινη ζωή που χάνεται στο Λονδίνο από κάποιου που σκοτώνεται [με τον ίδιο τρόπο] στη Βαγδάτη; Δεν φταίνε οι πολίτες που πάνε στη δουλειά τους, δεν φταίνε τα παιδιά, γιατί συγκλονίζονται όλοι όμως με τις δεκάδες απώλειες των ευρωπαίων και το βουλώνουν για τις δεκάδες χιλιάδες απώλειες των μουσουλμάνων; Η Ευρώπη κλονίστηκε χθες, αλλά δεν ξέρω αν υπήρξε έστω κι ένας που ξαφνιάστηκε. Ήταν αναμενόμενο, όπως θα είναι αναμενόμενο και το επόμενο χτύπημα, ελπίζω χωρίς θύματα. Οι χριστιανοί Bush και Blair μπορούν να κλείσουν μάτι τα βράδυα; Θα ήθελα μόνο να ξέρω αν βαραίνουν καθόλου τη συνείδησή τους οι εκατόμβες των αθώων που έχουν εξολοθρεύσει. Και που είσαι ακόμα...

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2005

no title [again]

Είδα τον «Καιρό των Τσιγγάνων» στην 277λεπτη έκδοσή του που κυκλοφόρησε η ARTFREE σε μια άθλιας ποιότητας έκδοση [πιο χάλια εικόνα δεν γίνεται], με ανάλογο ήχο που καταστρέφει την θαυμάσια μουσική, αλλά έτσι κι αλλιώς εδώ που τα βλέπω και καλύτερης ποιότητας να ήταν, το ίδιο και το αυτό. Η version του διπλού DVD είναι η τηλεοπτική, με ένα σωρό λεπτομέρειες που δεν υπήρχαν στην ταινία, με περισσότερα τραγούδια και πολύ χορταστική, θα άξιζε πραγματικά αν την είχαν φροντίσει όπως της αξίζει.
Πάνε κι οι Fischerspooner, αναβάλλονται για Σεπτέμβριο η μεταφυσική εξήγηση [τώρα που το κακό τρίτωσε] : το γήπεδο του beach volley είναι καταραμένο [εκτός από άβολο] και μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτούν αν σκοπεύουν να το ξαναχρησιμοποιήσουν για συναυλία. Say a little prayer for the white stripes!

intothestorm


Η εικόνα είναι του graig robinson [του www.flipflopflyin.com, ένα απ' τα πιο αγαπημένα μου sites], ο οποίος δεν επιτρέπει τα δάνεια και τις κλοπές, αλλά το ρισκάρω, γιατί δημοσιεύεται και στο απίθανο intothestorm, ένα απ' τα πιο όμορφα on-line περιοδικά, αν όχι το πιο όμορφο... Μπορείς να το κατεβάσεις και να το ξεφυλλίσεις με την ησυχία σου, www.intothestorm.com...

falling on balls


http://www.izpitera.ru/lj/tetka.swf [Μπες εδώ!] Μην κάθεσαι και την κοιτάς, το ποντίκι τι το έχεις;

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2005

porno-political-palooza [άι σιχτίρ]


Έχουν περάσει αρκετές μέρες από τότε που την είδα, αλλά ακόμα δεν έχω καταλήξει, είναι το Raspberry Reich μια ταινία που σατιρίζει τους τρομοκράτες χρησιμοποιώντας το σεξ σαν βασικό μέσο, ή απλά μια hardcore πορνοταινία που καλύπτεται πίσω απ’ το κοστούμι της σάτιρας και τα συνθήματα του τύπου THE REVOLUTION IS MY BOYFRIEND και THERE CANNOT BE A SOCIAL REVOLUTION UNTIL THERE IS SEXUAL REVOLUTION; Υπάρχει άραγε ίχνος πολιτικής ιδεολογίας στο μυαλό του Bruce La Bruce, ή έφτιαξε απλώς ένα πορνό με υπόθεση και μερικά σλόγκαν που αναβοσβήνουν στη διάρκεια των ερωτικών σκηνών [σκληρού σεξ], ή εμφανίζονται τυπωμένα πάνω στα T-shirts των πρωταγωνιστών; Έχουν χαρακτηρίσει τον La Bruce σαν τον John Waters του Καναδά, για να γίνει Waters όμως θέλει πολλά ψωμιά ακόμα, δεν φτάνει το ελάχιστο χιούμορ, οι πίπες και οι διεισδύσεις φόρα παρτίδα για να γίνεις Waters. Επίσης, δεν ξέρω αν είναι όντως ΤΟΣΟ κακός σκηνοθέτης ή το κάνει επίτηδες για να σοκάρει [το μόνο που σοκάρει στην ταινία είναι το πόσο κακή είναι] αλλά ακόμα και για μια προβολή για χαβαλέ είναι από βαρετή έως ανυπόφορη, οι πορνοστάρ κακοκινηματογραφημένοι, η υπόθεση ανόητη, αυτό που μένει τελικά είναι μερικά συνθήματα που σε κάνουν να χαμογελάσεις [CORNFLAKES ARE COUNTER-REVOLUTIONARY! ή PRIVATE PROPERTY CANNOT BE STOLEN, JUST LIBERATED!], αν προλάβεις να τα προσέξεις. Γιατί επίσης είναι αδύνατο να μην χρησιμοποιήσεις το fast forward του πληκτρολογίου. Στο γρήγορο ομολογώ πως η ταινία γίνεται κάπως διασκεδαστική, αλλιώς για μιάμιση ώρα δεν αντέχεται! Ούτε για τσόντα δεν αξίζει τα λεφτά της [εννοείται πως έδωσα λεφτά και την αγόρασα!].
Α, ναι, περιέχει και την περιβόητη σκηνή με τον τύπο που μαλακίζεται με το όπλο του, δηλαδή έναν τρομοκράτη που γλύφει το όπλο την ώρα που μαλακίζεται, δεν κατάλαβα όμως τι το ριζοσπαστικό είχε, μήπως το ότι μαλακίζεται μπροστά στην αφίσα του Τσε Γκεβάρα; Ή μήπως για το ελληνικό λογοπαίγνιο που προκύπτει με το "βάρα";
Όσο για τη διαφημιστική αφίσα της ταινίας, είναι σεμνή και διακριτική όπως αρμόζει σε μια ανάλογη ταινία, οι promo φωτογραφίες είναι ακόμα πιο προκλητικές, το σλόγκαν θα μπορούσε να είναι penetration and cumshots are the new revolution, σύντομα και σε σίριαλ...

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2005

anal vissi? lol lol lol

-good luck mister gorsky-stories for the cities
-biomass-miledrops
-drog_A _tek-who hurt you?
-abbie gale-family life
-onefingermusic-το όνειρο του σκύλου
-burgundy grapes-burgundy grapes
-matisse-cheapasart
-buck 65-secret house against the world
-matthew herbert-plat du jour
-ps stamps back vs anal vissi-homefucking is killing prostitution
-sister overdrive-manichope sessions 01
-currituck co-sleepwalks in the garden of the deadroom
-dredg-catch without arms
-koushik-be with/madvillain_koushik remixes
-panagiotis spoulos-sweet drown

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2005

oh, what a night!

...


Δεν είναι οι καλύτερες απ’ τις 810 [!] φωτογραφίες που τράβηξα, είναι οι πιο χαρακτηριστικές όμως απ’ τις καταπληκτικές εμφανίσεις όσων απεικονίζουν, επίσης, το σίγουρο είναι ότι η δεύτερη μέρα του synch ήταν μια συναρπαστική μέρα. Δεν ξέρω τι μου άρεσε πιο πολύ, ο μυσταγωγικός, βιομηχανικός θόρυβος των Wolf Eyes που μ’ έκανε να θέλω να ουρλιάξω [ούρλιαξα], η απίστευτη εμφάνιση των Liars –τι συγκρότημα!- [ξαναούρλιαξα] ή ο Jamie Lidell που μ’ έκανε να ουρλιάξω για τρίτη φορά σε μια βραδιά [και να βραχνιάσω]. Πριν βραχνιάσω, πρόλαβα και συνειδητοποίησα ότι αν ο Francis Bacon έφτιαχνε μουσική, θα ήταν ο Jamie Lidell, όταν ήρθα στο σπίτι και είδα τις φωτογραφίες μου σηκώθηκε η τρίχα! Οι κακότεχνες κι ελαττωματικές φωτογραφίες που του τράβηξα ήταν ΟΛΕΣ παραμορφωμένες και εξαϋλωμένες! Δεν πρόλαβα να δω Fennesz, πρόλαβα ελάχιστα τον Alex Smoke, δεν άντεξα όλο το set των Swayzak [too late, too tired, too old], ο Μάγγας όμως έκανε το happening που αναμενόταν, η Τζούλη τίναξε τη μαλλούρα της και τραγούδησε ένα δημοτικό κι έναν ύμνο στον Μάγγα-σύζυγό της [που είναι πολύ μάγκας, οφείλω να το παραδεχτώ, the real cult hero, μόνο που καλύτερα να το κρατάει το στόμα κλειστό αν δεν πιπιλάει το κλαρίνο! -ο Reininger μιλάει καλύτερα ελληνικά απ’ αυτόν και δεν λέει σαχλαμάρες and that’s a fact!]. Πάντως, τα έκανε τα ζογκλερικά του και κατάφερε να ζωντανέψει το live των Tuxedomoon, όσο για τους αγαπημένους μου Tortoise θα ήταν καλύτερα να έπαιζαν στο τέλος, μετά τα χοροπηδήματα, γιατί για ξεκίνημα της βραδιάς, τους βαρέθηκα. Είδα άτομα που είχα να δω χρόνια, είδα και μια παλιά μου αγάπη κι έκανα πως δεν την είδα [κι αυτή επίσης], γέμισα το κινητό με νέα νούμερα που μάλλον δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμοποιήσω, μια χαρά. Είμαι άγρυπνος για 32 ώρες, λιώμα, αλλά δεν έχω καμιά όρεξη να κοιμηθώ, ακούω drog_A_tek και βλέπω το Βαθύ Λαρύγγι [thanx, you know who], είμαι καλά γιατρέ μου;