Τρίτη, 28 Ιουνίου 2005

you are what you eat


«One of the conclusions I have reached by doing this record is how something fairly radical had change in my own life» γράφει ο Matthew Herbert για το νέο άλμπουμ του Plat du Jour, ένα απίθανο project για το φαγητό, το οποίο του πήρε 6 μήνες για να ηχογραφηθεί και δυο χρόνια για να μαζέψει τους ήχους που χρησιμοποιεί στα κομμάτια του. Το Plat du Jour δεν είναι απλά ένα άλμπουμ για το φαγητό, είναι φτιαγμένο ΑΠΟ φαγητό, για την ακρίβεια από ήχους φαγώσιμων, των συσκευασιών τους και ότι σχετίζεται μ’ αυτό, απ’ την παραγωγή μέχρι την αποθήκευση, την επεξεργασία, τη συσκευασία και την κατανάλωση, ήχοι που στα κομμάτια δεν είναι αναγνωρίσιμοι, αλλά αν είσαι ενημερωμένος για τα samples που χρησιμοποιεί, το αποτέλεσμα ακούγεται απλά…απίστευτο! Δεν μιλάμε απλά για ένα θαυμάσιο έργο φουτουριστικής electronica, μιλάμε για ένα απ’ τα πιο πρωτοποριακά έργα που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, στα χνάρια των Matmos, με τους οποίους έχει παράλληλη πορεία και κοινό σύνδεσμο [THE ONE AND ONLY, αυτοί που θα το διαβάσουν σίγουρα θα καταλάβουν για ποια μιλάω]. Το Plate du Jour είναι ένα επαναστατικό έργο, όχι επαναστατικό όπως τα ψευτοκυρήγματα του Moby στα εσώφυλλα των CD του, -αν δεν ήταν τόσο δύσκολο στο αυτί του ανυποψίαστου ακροατή θα μπορούσε να είναι πιο αποτελεσματικό ακόμα κι απ’ τα φυλλάδια των οικολογικών οργανώσεων [που όλο και πιο συχνά τελευταία αναρωτιέμαι αν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης, αφού ο κόσμος έχει αποκτηνωθεί και παρακολουθεί παθητικά πια τα ανακοινωθέντα για τα δηλητήρια που καταπίνει]. Όταν δεν χρησιμοποιεί φράσεις κλισέ όπως τους στίχους της Dani Siciliano στο Celebrity [when money is all that matters you are what you sell] ο δίσκος πετυχαίνει τον σκοπό του, είναι ένα ενοχλητικό συνονθύλευμα κρουστών και μηχανικών ήχων, με αποκορύφωμα τις κακοφωνίες του Nigella, George, Tony and Me, στο οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ χρησιμοποιώντας samples από ένα ποτήρι κρασί, αναφέρεται στο γεύμα που ετοίμασε η Nigella Lawson όταν ο Μπους πήγε να ευχαριστήσει τον Μπλερ για την υποστήριξή του στην επίθεση κατά του Ιρακ! Στο The Truncated Life of a Modern Industrialised Chicken ακούγονται 30 χιλιάδες κοτόπουλα σε μια αποθήκη που προορίζονταν να γίνουν ψητά, 24 χιλιάδες κλωσσόπουλα που μόλις είχαν εκκολαφθεί σε εκτροφείο [αν πρόκειται για αυγοπαραγωγή τα αρσενικά τα βάζουν ζωντανά στο φούρνο μόλις πιστοποιήσουν το φύλο τους!], 40 κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής σε ένα κοτέτσι και κάποιο που οι αγωνιώδεις κραυγές του πέρασαν στην αιωνιότητα, αφού ηχογραφήθηκε την ώρα που το σφάζουν και μαδάνε τα φτερά του! Οι υπόλοιποι ήχοι είναι από μια δωδεκάδα αυγά που τα σπάνε μέσα σε πυρέξ μπολ, χτυπήματα από κινέζικα ξυλάκια πάνω σε αυγά [ελευθέρας βοσκής!] και αυγοθήκες. Στα άλλα 11 κομμάτια ακούγονται φυσήματα σε μπουκάλια, χτυπήματα σε κουτιά από καφέ, σε κουτιά κόκα κόλας [ένα απ’ τα οποία περιείχε 10 κουταλιές ζάχαρη], χάρτινες συσκευασίες γάλακτος, σε φρυγανιές [από ψωμί διαφόρων τύπων!] κομμάτια τοστ, τοστιέρες, τηγανητά λουκάνικα [διαίτης] ποπ κορν, σπυριά ρύζι, κι άλλα προϊόντα από συγκεκριμένες μάρκες [που εννοείται παράγουν και συγκεκριμένο ήχο!]. Στο The Final Meal of Stacey Lawton έχει ηχογραφήσει τον σεφ Heston [Χέστον!] Blumenthal να τρώει εφτά πίκλες, αυτό ακριβώς που είχε παραγγείλει ο καταδικασμένος σε θάνατο φυλακισμένος Lawton λίγο πριν τον εκτελέσουν! Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Matthew Herbert με ξαφνιάζει και σίγουρα δεν είναι η καλύτερη δουλειά του από μουσικής άποψης. Θα ήταν άδικο να ασχοληθείς με ένα τέτοιο project μόνο μουσικά, όμως, είναι μια κριτική για την πολιτική του φαγητού, ένας δίσκος διαμαρτυρίας και μια απ’ τις πραγματικά πρωτοποριακές δουλειές που εμφανίστηκαν στη δεκαετία που διανύουμε. Δεν ξέρω πόσοι θα αντέξουν να τον ακούσουν ολόκληρο, αλλά…give plat du jour a chance!

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2005

με tuxedo και κλαρίνο


Στο synch οι Τuxedomoon θα εμφανιστούν με guest τον Γιώργο Μάγγα, αυτή ναι, είναι είδηση! Επίσης είδηση είναι ότι οι Massive Attack μάζεψαν όλα τα κομμάτια απ' τα οποία έχουν "φάει" κατά καιρούς samples σε ένα άλμπουμ και επιστρέφουν καλοκαιρινοί, το Blue Lines είναι το πρώτο άλμπουμ που μου έρχεται στο μυαλό όταν με ρωτάνε ποιον θα διάλεγα για δίσκο της ζωής μου, άρα αυτός θα πρέπει να είναι. Be thankful for what you've got...
Ήμαρτον! Τίνος ιδέα ήταν να φέρουν τους Kansas? [Άκου τους Kansas!]. Φέρνουν και τους Scorpions! Ήθελα να'ξερα ποιος άνθρωπος θα πάει να δει Kansas!

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2005

paradise lost


Στις 5 Μαΐου 1993, στο Αρκάνσας, βρέθηκαν τα πτώματα τριών 8χρονων αγοριών, θαμμένα στη λάσπη, στην περιοχή του Robin Hood Hills. Δεν υπήρξαν μάρτυρες ούτε ύποπτοι, μέχρι που τρεις εβδομάδες αργότερα η τοπική αστυνομία ανέκρινε έναν 17χρονο, ο οποίος πιέστηκε να ομολογήσει ότι διέπραξε το έγκλημα με άλλους δυο φίλους του. Όλα μέχρι εδώ ακούγονται σαν μια ακόμη υπόθεση εγκληματικής ενέργειας που οι ένοχοι βρέθηκαν, καταδικάστηκαν και έκλεισε. Με μια λεπτομέρεια: ο 17χρονος που πιέστηκε να ομολογήσει έχει IQ 72 και γρήγορα πήρε πίσω τα όσα ομολόγησε, οι αστυνομικοί του είχαν δείξει εικόνες των φόνων και τον είχαν τόσο τρομοκρατήσει, που θα ομολογούσε οτιδήποτε. Οι τρεις έφηβοι [16, 17 και 18 χρονών] καταδικάστηκαν σε θάνατο [ο 17χρονος σε ισόβια φυλάκιση] χωρίς να ομολογήσουν ποτέ την ενοχή τους, χωρίς οποιοδήποτε στοιχείο που να τους ενοχοποιεί, παρά μόνο τα σχέδια πάνω στα σχολικά τους βιβλία, την εμμονή τους με τα μαύρα ρούχα και το κόλλημά τους με το heavy metal. Όλα αυτά τους χαρακτήριζαν αυτομάτως σατανιστές [οι μισοί μαθητές μου πρέπει επειγόντως να συλληφθούν και να φυλακιστούν] και τους έχωσαν στη φυλακή να σαπίσουν για πάντα. Το Paradise Lost που μόλις κυκλοφόρησε απ’ την Warp, είναι ένα διπλό DVD με τα ντοκιμαντέρ των Joe Berlinger και Bruce Sinofski για την [συγκλονιστική] υπόθεση, τα οποία πολύ σωστά δεν παίρνουν θέση, απλά καταγράφουν γεγονότα και αντιδράσεις. Μπορεί να μην υπάρχει τρόπος να αποδειχτεί η αθωότητα των ενήλικων πια νεαρών, αλλά σε κάνει ν’ αναρωτηθείς τι σύστημα δικαιοσύνης είναι αυτό που μπορεί και να έχει επιτρέψει σε κάποιον εγκληματία να κυκλοφορεί ελεύθερος και να έχει καταστρέψει έτσι τρεις [πιθανόν] αθώους. Συμβαίνουν παντού δυστυχώς, συνέβαιναν και πάντα θα συμβαίνουν όσο υπάρχουν άνθρωποι.
Το The Child Murderers at Robin Hood Hills έχει κερδίσει Όσκαρ, ενώ η μουσική είναι των Metallica. Και στα δύο.
[
http://www.religioustolerance.org/ra_robi3.htm, μπες εδώ…]

good luck!

Απόψε η εμφάνιση των Duran Duran στη Μαλακάσα. Βοήθειά μας. Η Γιορτή Μουσικής της Αθήνας συνεχίζεται, ο Catman έβγαλε CD και να δεις που θα βρεθούν άνθρωποι να το αγοράσουν. 16χρονη μαθήτρια σε σχολικό πρωτάθλημα βρέθηκε ντοπαρισμένη [!]. Αν ήξερε ότι θα καταντήσει άνεργη και άρρωστη [και ίσως με μουστάκι και γένια] θα προτιμούσε να μην μπει ποτέ στο πανεπιστήμιο. Η έκθεση του Σαμαρά στην Πινακοθήκη τελειώνει στις 30 και λέω να πάω σήμερα, ένας καλλιτέχνης ονόματι Τζιάνι Μότι έφτιαξε σαπούνι-έργο τέχνης απ' το λίπος της λιποαναρρόφησης του Μπερλουσκόνι και εκθέτει το έργο του στη Ζυρίχη, ο τίτλος του έργου; "Καθαρά Χέρια"! Το σενάριο του Fight Club ζωντανεύει, δεν ξέρω αν και το τέλος [τους] θα είναι ανάλογο. [where is my mind?]. Το εξωφρενικό είναι ότι βρέθηκε άνθρωπος να το αγοράσει για 45 χιλιάδες δολάρια...
Απόψε παίζει ο Θοδωρής στο Ginglik, στην default night μαζί με τον Nick Luscombe και DJs της Type. Good Luck, θα ήθελα να ήμουν εκεί, αλλά πέφτει λίγο μακριά...

[**]----


handvlieg_sopje_muisje_kl, van johannes
-marissa nadler-the saga of mayflower may
-koushik-be with [+madvillain mixes]
-jose gonzales-veneer
-ølvis-the blue sound
-the real tuesday weld-the return of the clerkenwell kid
-jens lekman-oh, you’re so silent
-touane-awake
-keith fullerton whitman-multiples
-dan sartain+the serpientes-s/t
-brian eno-another day on earth
-another sunny day-sarah singles
-beastie boys-pollywog stew

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2005

ho ho

What’s your opinion about file sharing / downloading?
OK IF YOU CANNOT BUY OR IS TOO EXPENSIVE TO BUY, BUT BAD IF YOU JUST COPY! I HAVE HAD PEOPLE DOWNLOADING OUR FIRST LP , THEN ASKING ME FOR THE TRACKS TITLES ! HOW RUDE CAN YOU GET ? SOME PEOPLE ????
[απ' τη συνέντευξη των swayzak]...

an other ordinary guy


Το θαυμάσιο ντεμπούτο άλμπουμ του Micah Paul Hinson… «and the Gospel of Progress» που κυκλοφόρησε πέρσι με τα κάντρι νουάρ διαμαντάκια, μπορεί να άφηνε υποψίες ότι το έχει φτιάξει κάποιος σακατεμένος απ’ τη ζωή, αλλά όταν διάβασα ότι ήταν μόνο 22 χρονών πιο λογικό μου φάνηκε να ήταν αφηγήσεις περιστατικών που είχε ακούσει. Το νεαρό της ηλικίας του δεν δικαιολογούσε τέτοιου είδους εμπειρίες. Κι όμως, αυτός ο αυτοκαταστροφικός τύπος είχε προλάβει και είχε μπλέξει με ναρκωτικά, με ένα μοντέλο της Vogue που του ρούφηξε το μεδούλι [ο ίδιος την ονομάζει πια «Μαύρη Χήρα»], είχε πάει φυλακή, είχε καταλήξει στα 19 του να είναι άστεγος, άφραγκος, ένα ρεμάλι που έκανε πλαστογράφηση σε ιατρικές συνταγές για να παίρνει χάπια. Ο ίδιος αναφέρει «κατάφερα να χάσω τα πάντα, το σπίτι, το αυτοκίνητο, όλα μου τα λεφτά και τα μουσικά όργανα, όλον τον εξοπλισμό ηχογράφησης, το χειρότερο: ολόκληρη την οικογένειά μου». H οικογένειά του είναι μια τυπική μικροαστική οικογένεια με θρησκευτικές αρχές, μετακόμισε απ’ το Μέμφις στο Τέξας όταν ο Μάικα ήταν έφηβος, φαντάζομαι θα ψηφίζουν και Μπους, προφανώς θα προτιμούσαν να ξεγράψουν το παλιόπαιδο που παραστράτησε, παρά να του συμπαρασταθούν. Ο Μάικα γεννήθηκε την ιστορική ημέρα που έκαναν απόπειρα δολοφονίας κατά του Ρίγκαν, όχι ότι έχει καμιά σημασία, αλλά έτσι ξεκινάει το βιογραφικό του. Αφού πέρασε κάποιο διάστημα μετέωρος, ο παππούς του του βρήκε δουλειά σε μια εταιρία τελεμάρκετινγκ και τελικά κατάφερε να συνέλθει και να πιάσει δωμάτιο σε ένα φτηνό μοτέλ. Μέχρι τότε κοιμόταν στο πάτωμα σε σπίτια φίλων του κι έγραφε τραγούδια. Με τη βοήθεια των Earlies, οι οποίοι ήταν φίλοι του και του παραχώρησαν το στούντιό τους, ηχογράφησε το πρώτο άλμπουμ του, του έκαναν και παραγωγή και η τύχη του άρχισε ν’ αλλάζει. Απ’ τα 30 κομμάτια που έγραψε, τα 11 κυκλοφόρησαν το 2004, ενώ αυτές τις μέρες κυκλοφορεί και ένα μίνι άλμπουμ με 9 κομμάτια με τίτλο The Baby and the Satellite. Πιο ακατέργαστα και χωρίς την «πλούσια» παραγωγή του περσινού, αλλά το ίδιο σαρκαστικά και σπαραξικάρδια. Όταν τα έγραψε ήταν 18 και ζούσε με τη «Μαύρη Χήρα» στην εξοχή. «Δεν είχαμε αρκετά λεφτά για να ζήσουμε μια κανονική ζωή, έτσι μεθάγαμε όλη μέρα, καπνίζαμε κι ηχογραφούσα», λέει. Ο νέος δίσκος του περιέχει τα 8 τραγούδια εκείνων των ημερών και μια νέα εκτέλεση στο a dream you left behind. Μα δεν γίνεται να βρω κάποιον που να μου αρέσει και να μην είναι «καμένος»; Ακόμα κι αυτοί που φαίνονται καθώς πρέπει στο τέλος τέτοιοι αποδεικνύονται, που σημαίνει ότι κανείς καθώς πρέπει δεν κάνει ενδιαφέρουσα μουσική, γέρασα για να το συνειδητοποιήσω…
Υ.Γ. Μιλάμε για τελείως παλαβό πάντως, και τώρα που υποτίθεται ότι έχει συνέλθει σε μια πρόσφατη συναυλία του στο Λονδίνο, πήδησε κάτω απ’ τη σκηνή και χτύπαγε με τόση μανία τις χορδές της κιθάρας μέχρι που τα δάχτυλά του αιμορραγούσαν, πέταξε την κιθάρα και έκανε το μαέστρο στο συγκρότημα που τον συνόδευε, αυτοί οι Earlies αν ανοίξουν το στόμα τους θα έχουν πολλά να διηγηθούν. Μερικοί απ’ το κοινό τον χειροκρότησαν αμήχανα, αλλά κανείς δεν τον πλησίασε μετά το τέλος της συναυλίας…
Μοιάζει λίγο στον Τζον Λέννον ή μου φαίνεται;

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2005

anal lord

Johnny Rubber is a hyperactive, shape-shifting mutant child. Kept locked away in a basement with only his feverish imagination and his terrified dog for company. He finds ways to amuse himself in the dark. Αυτές είναι οι επεξηγήσεις που δίνει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, μια εξαιρετική έκδοση 42 σελίδων που περιέχει και το DVD με το βιντεάκι. Οι εικόνες παραμορφωμένων [φρικτών] σωμάτων του βιβλίου δεν περιέχονται στο βίντεο που έχει δημιουργήσει ο Chris Cunningham, πάντως και χωρίς αυτές είναι τρομακτικό. To ομώνυμο κομμάτι του Aphex Twin που συνοδεύει τις εικόνες είναι το ίδιο creepy. Στις 30 του μήνα ο Aphex Twin [μαζί με τον Cunningham] θα είναι για live show στο Τορίνο, σε ένα δωρεάν φεστιβάλ μαζί με τις Cocorosie! Μια μέρα πριν παίζουν οι Throbbing Gristle και στις 2/7 οι New Order! Απόψε στην Αθήνα ξεκινάει η [επίσης free] Γιορτή Μουσικής, μπορεί να μην είναι τόσο εντυπωσιακά τα ονόματα σαν αυτά που παίζουν στο Τορίνο, αλλά για τσάμπα καλά είναι, να μην είμαστε κι αχάριστοι...
Μόλις μάζεψα και το 11ο και τελευταίο analord ep που έβγαλε φέτος ο Aphex Twin σαν AFX, ο παλαβός μπορεί να γίνεται όλο και πιο εκκεντρικός, αλλά από τέτοιους παλαβούς πάει μπροστά ο κόσμος, μήπως τον προχωράει ο Φοίβος ή οι τραγουδιάρες της παραλιακής;

ισημερία


Equinox
By Yoon Ha Lee
The word itself acknowledges the tilted balance, the fundamental inequality. The shapes that move at night outweigh the day’s clean lines and angles; the figments feasting on our dreams surface when the sun’s arc hangs suspended, waiting, dividing the hours into two mismatched halves.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2005

rubber johnny in f minor


Απογοήτευση...Δεν θα αξιωθούμε τελικά να δούμε το μεθαυριανό φεστιβάλ, ακυρώθηκε ελλείψει θεατών. Πάει ο Aphex Twin κι οι Four Tet, πέταξαν, εδώ δεν πήγε θα μου πεις ο κόσμος στους Kraftwerk, θα στήριζαν ένα τέτοιο φεστιβάλ; Είμαστε άξιοι της μοίρας μας, μόνο οι Duran Duran κι οι Black Sabbath μας αξίζουν, σκατά στα μούτρα μας. Στους Duran Duran Duran που ήταν και τσάμπα [!] πήγαν μόνο 15 άτομα. Τι έγινε αυτό το κοινό που κάποτε στήριζε την πρωτοπορία, τους έχει πιάσει κόκκινο ή τους έπνιξε το νεοζεϊμπέκικο κι η bark-disco; Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από αυτή που φαίνεται τελικά, δεν περνάμε μόνο οικονομική κρίση. Μας έφαγε ο Καραμανλής, το ευρώ, το γιούρο κι η γιουρο-βύζιον.
Αυτό το σύμπλεγμα στο εξώφυλλο του νέου project του Aphex Twin με τον Chris Cunningham δεν ξέρω τι είναι, θα σου πω αύριο που θα δω το βίντεο. Κι έκανα μια χαρά ότι θα δω τον παλαβό στην Αθήνα, γαμώ την ατυχία μου!

summer rain


στην αυλή μου, λίγο πριν τη βροχή...
O Jens Lekman είναι απ’ αυτές τις περιπτώσεις που σου είναι αδύνατο να τις αγνοήσεις, κι ας φαίνεται τόσο φυσιολογικός και καθώς πρέπει [φαίνεται, είπα…]. Δεν είναι παρά ένας ακόμα συμπαθητικός τραγουδοποιός απ’ τους δεκάδες που μπορεί ν’ ανακαλύψει κανείς [εύκολα] στις μέρες του τρελού file sharing, απ’ αυτούς τους συμπαθητικούς όμως που σου ’ρχεται να τους τσιμπήσεις το μάγουλο, γιατί ο μπαγάσας είναι τόσο γλυκός όσο και τα τραγούδια του. Ακούω το άλμπουμ του που λέγεται you’re so silent [στο οποίο μάζεψε κάποια απ’ τα ep και σκόρπια κομμάτια του] και νομίζω ότι δεν μπορεί να υπάρξει πιο καλοκαιρινός ήχος απ’ αυτόν, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν οι σκανδιναβοί να φτιάχνουν τόσο feel-good δίσκους, μερικές φορές θα ’θελα να ήμουν σκανδιναβός. Αν την γλιτώσουν και δεν αυτοκτονήσουν στην κρίσιμη ηλικία [εκεί, γύρω στα 12-15] είναι μέσα στην τρελή χαρά, ακόμα κι η μελαγχολία τους είναι πιο φωτεινή. Θα μου πεις, αυτοί που το παίρνουν βαρέως έχουν ήδη αυτοκτονήσει, πού να τους μάθεις; Στην αρχή τον Lekman τον θεωρούσα τόσο Jonathan Richman που με εκνεύριζε, τώρα που πέρασε καιρός του το συγχώρεσα, άσε που μια χαρά είναι ο Richman, δεν μου θυμίζει και τους Backstreet Boys. Σήμερα που έμαθα ότι του αρέσει ο Καουρισμάκι τον συμπάθησα ακόμα πιο πολύ, «I'm in Helsinki, last night I had a very finnish experience. I went into the dressingroom behind stage at Telakka, Tampere. And there was the guy from Kaurismaki’s "The man without a past", naked, on his way into the sauna! I apologised and grabbed a Koff from the fridge, smiling inside...». Να τι γράφει στο ημερολόγιο του στο site του http://www.jenslekman.tk/, αυτό το «I was kidnapped by the Hidden Cameras last week, they did all sorts of weird kinky experiments on me» με προβλημάτισε λίγο, οι Hidden Cameras είναι ένα υπέροχο συγκρότημα, αλλά αν ακούσεις τους στίχους τους δεν ξέρεις που να κρυφτείς [που λέει ο λόγος, εμένα μου αρέσουν, ξέρεις άλλους που να τραγουδάνε golden stream the cold it turns to ice runs down my knees in fright ή έχουν για σήμα στο site τους μια βρώμικη καπότα; Παλιότερα είχαν για σήμα ένα μαχαίρι που η λαβή ήταν ένα ξεσκέπαστο πουλί, τώρα σοβαρεύτηκαν. Άλλους στίχους δεν θέλω να γράψω, γιατί μην βλέπεις τι φαίνεται, είμαι ντροπαλό παιδί κατά βάθος. Είναι εδώ όμως, http://www.musicismyboyfriend.com/html/lyrics.html αν τους διαβάσεις θα καταλάβεις γιατί με προβλημάτισε λίγο αυτό που έγραψε ο Jens… Προς το παρόν περιοδεύουν μαζί, παίζει με το παπαγαλάκι του [όχι, δεν είναι συνθηματικό, ότι φαίνεται εννοώ] και γράφει τραγούδια για το νέο άλμπουμ του. Μια χαρά δηλαδή…
Αυτό το Koff που άρπαξε απ’ το ψυγείο τι είναι;

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2005

τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα…

Αστοιχείωτος είναι αυτός που δεν ξέρει τα στοιχειώδη. Και κανείς αστοιχείωτος δεν γνωρίζει πως είναι αστοιχείωτος, ή δεν το παραδέχεται, πιστεύει ότι έχει γνώση περί πολλών. Ακόμα χειρότερα, πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Χθες το βράδυ, θα πρέπει να ήσουν στοιχειωδώς αστοιχείωτος για να βρεις την εμφάνιση των Kraftwerk κατατονική [!] ή για να κάνεις κριτική σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου live, σε ένα απ’ τα πιο σημαντικά συγκροτήματα στην ιστορία της μουσικής του 20ου αιώνα. [Και σε μια απ τις καλύτερες εμφανίσεις που έχουν γίνει, επίσης, ποτέ στη χώρα μας]. Οι Kraftwerk δεν είναι υπεράνω κριτικής, κανείς δεν είναι, όταν όμως βρίσκεις το συγκεκριμένο show κατατονικό και όταν χρησιμοποιείς σαν επιχείρημα για να υποβιβάσεις αυτό που είδες το ότι ΔΕΝ άλλαξαν τις εκτελέσεις των κομματιών στο live, λες και είχαν έρθει για να παίξουν τη δουλειά τους σε remix, τότε πρέπει επειγόντως να αρχίσεις να παίρνεις τη μουσική πιο πολύ στα σοβαρά, γιατί αποδεικνύεις ότι είσαι ντιπ άσχετος που το παίζει σχετικός. Για το μόνο που μπορούσες να κατηγορήσεις τους Kraftwerk χθες το βράδυ είναι ότι ήταν μεσήλικες, υπερήλικες, όπως θέλεις πες το, μήπως όμως θα πρέπει να απολογηθούν από πάνω που κοντεύουν τα 60 και δεν είναι 20άρηδες; Ξέρουν κανέναν 20άρη με 40 χρόνων ιστορία πίσω του, μπορούν να μου τον γνωρίσουν κι εμένα αυτόν τον 20άρη που μπορεί να σταθεί δίπλα τους, να μου βρουν έστω κι ένα ηλεκτρονικό συγκρότημα την τελευταία τριακονταετία που να μην τους έχει κατακλέψει; Άκουσα επίσης ότι τους την έσπασε που ξεκίνησαν με το Tour de France και δεν έπαιξαν μόνο παλιά κομμάτια, μα πώς ήταν δυνατόν ν’ αγνοήσουν τον τελευταίο δίσκο τους, άλλοι παίζουν μόνο τη νέα δουλειά τους κι εξαφανίζονται, τα κομμάτια του Tour de France δεν ήταν παρά το ¼ του όλου προγράμματος, όσο για την πιστή αναπαραγωγή των κομματιών τους [που δεν ήταν εντελώς πιστή σε όλα, αλλά πώς να συγκρίνεις όταν δεν έχεις μέτρο σύγκρισης, τα ήξεραν τα κομμάτια, απορώ!] θώρησαν «προβληματικό αυτό ακριβώς που στις συναυλίες θεωρείται προτέρημα: την όσο πιο δυνατόν πιστή αναπαραγωγή των στούντιο εκτελέσεων, κάτι που οι πιο πολλοί καλλιτέχνες κάνουν αμάν να πετύχουν! Τόσο άσχετοι, you young people!
Έχω αρχίσει να σιγουρεύομαι ότι αυτή η γενιά των 20-κάτι που κατεβάζει σωρηδόν μουσική, έχει πρόσβαση σε χιλιάδες άλμπουμ καθημερινά και γεμίζει τον σκληρό του υπολογιστή του με αμέτρητα κομμάτια, είναι καταδικασμένη να μείνει μουσικά αναλφάβητη. Το ότι μπορείς να αποκτήσεις όλα όσα κυκλοφορούν [και δεν κυκλοφορούν] δεν σημαίνει και ότι γνωρίζεις για μουσική, ή ότι μπορείς να εκτιμήσεις την αξία όλων αυτών που φτάνουν στ’ αυτιά σου. Ακούς τόσα πολλά για τόσο λίγο και με τόσο μεγάλο άγχος [για να προλάβεις να δοκιμάσεις όσα κατεβάζεις] που στο τέλος είσαι κυριολεκτικά lost in music, όχι όμως όπως το εννοούσαν οι sister sledge. Αυτά που ακούς τα αφοδεύεις, δεν τα αφομοιώνεις, καταντάς ένας ημιμαθής, ημισνόμπ, που δεν μπορεί να διορθώσει το στραβό, στραβώνει το ίσιο. Αυτό το ασύδοτο downloading έχει αρχίσει να κάνει μεγάλο κακό, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι δεν εκτιμάει κανείς πια την αξία των δημιουργών, ούτε ότι δεν έχει τον χρόνο ν’ αφιερώσει στην ακρόαση ενός άλμπουμ όπως του αξίζει, είναι ότι αυτή η γενιά οδηγείται ολοταχώς σε ηχητική σκλήρυνση, μια πολύ σοβαρή αρρώστια που σκοτώνει τη μουσική. Όποιος την κολλάει πεθαίνει -[μουσικά]. Δεν έχουν ούτε τον χρόνο αλλά ούτε και τη διάθεση -με τους ρυθμούς που κατεβάζουν μουσική- να ασχοληθούν μαζί της πέρα απ’ την επιφάνεια, δεν την βιώνουν, απλά δοκιμάζουν όλη μέρα ήχους [επί τροχάδην] και δεν υπάρχει περίπτωση να αγαπήσουν πραγματικά κάτι από αυτά που ακούνε. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί δεν υπάρχουν λατρεμένα συγκροτήματα στις μέρες μας, απλά γιατί κανείς δεν προλαβαίνει να τα αγαπήσει. Αυτή η γενιά που δεν έχει δώσει ποτέ λεφτά να αγοράσει μουσική δεν υπάρχει περίπτωση να την αντιμετωπίσει όπως της αξίζει, απλά γιατί δεν ξέρει ούτε να επιλέξει ούτε να εκτιμήσει. Τελεία.
Όταν δεν γνωρίζεις κάτι είναι προτιμότερο να μην μιλάς, χίλιες φορές να σφυρίζεις αμέριμνος, παρά να ανοίγεις το στόμα και να λες μαλακίες. Έχει η αμφισβήτηση τα όριά της. Nα αμφισβητείς το Moby ή τους Chemicals το καταλαβαίνω, να βρίζεις κάτι μουχλιασμένους ροκ αστέρες που επανακάμπτουν για αρπαχτή το δέχομαι, όταν αμφισβητείς το πιο επιδραστικό και σπουδαίο συγκρότημα των τελευταίων χρόνων επειδή δεν το γνωρίζεις [και δεν το βουλώνεις] το θεωρώ το λιγότερο ανοησία…
[αφιερωμένο εξαιρετικά στους μικρούς μου φίλους, χρειάζεστε πολλά ψωμιά ακόμη και πολύ μελέτη για να μπορείτε να κρίνετε τους Kraftwerk…].

Προσκυνώ!


Ήταν μια καταπληκτική εμφάνιση. Για την ακρίβεια, δεν πιστεύω ότι θα μπορούσαν να είχαν κάνει πιο συγκινητική performance, εκτός ίσως απ’ το να είχαν και τους Bartos και Schult στην σκηνή [και όχι τους Fritz Hilpert και Henning Schmitz], αλλά για να πω την πικρή αλήθεια, ούτε έλειψαν σε κανέναν ούτε κατ’ ελάχιστο επηρέασε τα όσα διαδραματίστηκαν μπροστά στα μάτια μας. Θα πρέπει να είναι πολύ μίζερος κάποιος για να μην ικανοποιήθηκε απ’ το θαυμάσιο show που έδωσαν χθες το βράδυ, ίδιο κι απαράλλαχτο σε όλους τους σταθμούς της περιοδείας τους και φροντισμένο μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Σε ορισμένα μάλιστα σημεία, αρκούντως εντυπωσιακό. Όσοι παρακολουθούν την πορεία της σύγχρονης μουσικής γνωρίζουν πόσο πρωτοπόροι υπήρξαν [ΟΙ ΠΙΟ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ] και την επίδρασή τους -την τελευταία τριακονταετία- στην εξέλιξη της electronica -και όχι μόνο…
Αρκούσε το χθεσινό live για να αντιληφθεί κανείς πόσοι καλλιτέχνες τους αντέγραψαν, αφού σε μιάμιση σχεδόν ώρα που διήρκεσε η παράστασή τους πέρασε ολόκληρη η ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής της τελευταίας εικοσιπενταετίας. Έχουν κάνει τα πάντα, έχουν πειραματιστεί με ολόκληρη την γκάμα των ηλεκτρονικών ήχων και μετά από τόσα χρόνια που δημιουργούν μπορεί να ακούγονται πια οικείοι, αλλά ποτέ ξεπερασμένοι. Μόνο ανίδεοι και αστοιχείωτοι θα μπορούσαν να μείνουν ασυγκίνητοι απ’ τη χθεσινοβραδινή τους εμφάνιση, μία απ’ τις σημαντικότερες που έχουν γίνει ποτέ σε ελληνικό έδαφος. Απ’ την ώρα που η κουρτίνα που έκρυβε την σκηνή φωτίστηκε κόκκινη και άρχισαν ν’ ακούγονται τα πρώτα μπλιμπλίκια του The Man Machine μέχρι το τελευταίο λεπτό που αποχώρησε απ’ την σκηνή ο Ralf με υπόκλιση πέρασε μπροστά απ’ τα μάτια μας ολόκληρη η ιστορία της σύγχρονης electronica, έπαιξαν όλα τα κομμάτια που τους χαρακτήρισαν [και θα τους χαρακτηρίζουν για πάντα] και ενθουσίασαν. Στο ξεκίνημα έδωσαν βαρύτητα στον τελευταίο δίσκο τους Tour de France, αλλά στη συνέχεια παρέλασαν όλες οι μεγάλες στιγμές του παρελθόντος τους, με συνοδεία εξαιρετικών computer animations, τα περισσότερα αυθεντικά των περασμένων δεκαετιών. Όταν άνοιξε η κουρτίνα και φάνηκαν τα τέσσερα ηλικιωμένα [πια] μέλη, άκουσα επιφωνήματα απορίας, ακόμα κι αν γνωρίζεις την ηλικία τους [γύρω στα 60] η εμφάνισή τους ήταν αρκετά εντυπωσιακή, δεν είναι εύκολο να συνηθίσεις τέσσερις σε μεγαλύτερη ηλικία απ’ των γονέων σου να βρίσκονται ακόμα τόσο μπροστά από τους περισσότερους σημερινούς καλλιτέχνες. Η αρχική εμφάνισή τους με τα σκούρα κουστούμια, χακί πουκάμισα και μαύρες γραβάτες θύμιζε κοράκια γραφείου τελετών, αυστηρή και ψυχρή, πάντα αποστασιοποιημένοι από το κοινό τους, απόμακροι. Αλλά σε μια ηλικία πια που τους έκανε να φαίνονται αναπόφευκτα πιο ανθρώπινοι! Πολλοί απ’ το κοινό θα μπορούσαν να τους είχαν ακόμα και παππούδες!
Στο δεύτερο μέρος, με το highlight της βραδιάς The Robots έγινε πανζουρλισμός. Όταν έπεσαν οι σκιές των ανθρωποειδών που τους αντικατέστησαν μπροστά στα laptop στην σκηνή κινούμενα χορογραφημένα, αυτόματα, μπροστά από πορφυρά graffics συγκινήθηκα, φαντάζομαι ότι θα ήταν κι η στιγμή που θα μείνει αξέχαστη και σε όσους παραβρέθηκαν στη συναυλία, κι ας το κάνουν το ίδιο σκηνικό εδώ και χρόνια και δεν αποτελούσε έκπληξη. Το πιο εντυπωσιακό μέρος και το πιο ρυθμικό ήταν η τρίτη επιστροφή στην σκηνή με τις φωτισμένες στολές της εποχής Electric Café και τα Boing Boom Tschak και Musique Non Stop, αναρωτιόμουν αν θα είχαν υπάρξει Orbital χωρίς αυτούς, αν θα είχε υπάρξει η σκηνή του Sheffield, το electro, ο Aphex Twin. Αυτό που έκαναν χθες το βράδυ ήταν να δικαιολογήσουν τον τίτλο τους, μακάρι να είχαν παραμείνει κι όλοι οι γερόλυκοι της ροκ τόσο άφθαρτοι απ’ τον χρόνο, ήταν οι πρώτοι γέροι που είδα και θα ήθελα να είμαι έτσι στην ηλικία τους…
God Save the Κraftwerk…

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2005

a true story

Την πρώτη φορά που πήδησε ο Μίκος απ’ τον τέταρτο ήταν περίπου σαράντα ημερών και τη γλίτωσε με ένα κουτσό πόδι. Άγνωστο γιατί ήθελε τόσο μικρός ν’ αυτοκτονήσει, επρόκειτο καθαρά για απόπειρα αυτοκτονίας, δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία περί τούτου. Μόλις του πέρασε το πόδι ξαναφούνταρε! Κι αυτή τη φορά δεν υπήρχαν δικαιολογίες ότι τάχα ήταν πολύ μικροσκοπικός και χώραγε απ’ τα κάγκελα ή δεν καταλάβαινε και τέτοια, ήταν σχεδόν τριών μηνών και τα κάγκελα είχαν επενδυθεί με πλαστικό δίχτυ. Τι προστατευτικά και κουραφέξαλα, σκαρφάλωσε στο δίχτυ και ξαναπήδησε! Δεν ξέρω για ποιο λόγο πας ένα τέτοιο πλάσμα στο γιατρό να το σώσεις, μάλλον για ανθρωπιστικούς λόγους, αν μπορούσε να μιλήσει και να σου εξηγήσει γιατί σιχαίνεται τη ζωή του, ίσως και να καταλάβαινες. Και να μπορούσε να μιλήσει όμως, στην κατάσταση που βρέθηκε στον ακάλυπτο, ήταν αδύνατο. Του είχε σπάσει το σαγόνι και η γλώσσα του κρεμόταν σαν του Τζόκερ, όταν τον είδε ο γιατρός πρότεινε ευθανασία. Ευτυχώς που δεν επέμενε, αλλά δεν μπορούσε και να τον αρπάξει και να του κάνει ευθανασία με το ζόρι, έτσι το «αφεντικό» του προτίμησε να μην ζητήσει δεύτερη διάγνωση, αποφάσισε να τον ταΐζει σούπες και λιωμένες τροφές και αν την σκαπούλαρε, καλώς. Αλλιώς, κακώς. Κι αν ήθελε να ξαναφουντάρει ήταν ελεύθερος, τουλάχιστον μόλις ενηλικιωνόταν, γιατί έναν ανήλικο οφείλεις να τον προστατεύεις. Γι’ αυτό του δόθηκε μια τρίτη ευκαιρία. Κι έτσι ο Μίκος επέζησε και για μερικούς μήνες δεν το ξαναείδε το μπαλκόνι ούτε από φωτογραφία.
Μετά τη δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας ο Μίκος έβαλε μυαλό και δεν ξαναπήδησε, σήμερα όμως είναι ένας γάτος νάνος, καχεκτικός, και με τη γλώσσα να εξέχει σα να σε κοροϊδεύει, ενώ το σαγόνι του εξαφανίστηκε εντελώς. Κατά τα’ άλλα κανονικός. Δεν μπορεί να μασήσει και την τροφή την ρουφάει σαν σκούπα ηλεκτρική, επίσης είναι γεμάτος τσίμπλες. Δεν ξέρω αν ήταν κι αυτό αποτέλεσμα της πτώσης, αλλά είναι το πιο σιχαμερό γατί που έχω δει, κι ευτυχώς που το έστειλαν στην εξοχή, σε έναν χώρο που κανείς δεν θα προσέχει πόσο σιχαμερός είναι. Γιατί τον φιλοξενούν σε χοιροστάσιο, έχεις πάει ποτέ επίσκεψη σε χοιροστάσιο; Να μην πας. Οι Ινδοί τον φροντίζουν και αποκλείεται να τον φάνε, δεν έχω ακούσει κανέναν Ινδό να τρώει γάτες. Κάποτε παλιά είχα ακούσει για ένα σουβλατζίδικο στη Φωκίωνος Νέγρη που τις έκανε στιφάδο, αλλά δεν το είχε Ινδός.
Τον Μίκο δεν τον βλέπω πια, αλλά όποτε τον έβλεπα, αναρωτιόμουν μήπως αυτός ο ανθρωπιστής γιατρός έπρεπε να του είχε κάνει τελικά ευθανασία…

Το γεγονός είναι πέρα για πέρα αληθινό, το αφιερώνω στον ιδιοκτήτη του [τώρα πρώην, των νέων ξέρω μόνο την εθνικότητα] και του επισημαίνω ότι το γεγονός ότι τον φίλαγε δεν τον έκανε ούτε κατ’ ελάχιστο λιγότερο σιχαμερό [τον γάτο]. Τουναντίον…
Το όνομα του γάτου το άλλαξα για να τον προστατεύσω απ' τη δημοσιότητα, το όνομα του ιδιοκτήτη δεν το γράφω γιατί τρομάξαμε να ξαναμιληθούμε, ελπίζω να θυμάται ότι μου έδωσε την άδεια να γράψω την ιστορία του Μίκου [προσεχώς και ταινία]...

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2005

waiting for jamie


Ενώ τους Duran Duran τους μετέφεραν στη Μαλακάσα για να μπορέσει να πάει κι η κουτσή Μαρία [με το πι ή τις πατερίτσες], είμαι περίεργος να δω πόσος κόσμος θα είναι στο synch, ειδικά τη δεύτερη μέρα που έχει μαζεμένα μερικά απ’ τα σπουδαιότερα ονόματα της σημερινής μουσικής. Κι όταν λέω σημερινής εννοώ του 2005, φρέσκο πράμα, κι όχι σύγχρονο με την έννοια του contemporary, με αυτή την έννοια σύγχρονοι είναι και οι Duran Duran, να μην σου πω κι οι Black Sabbath! Περιμένω να δω Jamie Lidell, Wolf Eyes, Fennesz, Alex Smoke, Liars, Swayzak, Tortoise, Tuxedomoon, Radian, Pansonic, Marsheaux, μόνο σαν ονόματα τα βλέπεις και χαίρεσαι, ακόμα κι ο Watanabe που δεν τον μπορώ, φαίνεται μια χαρά ανάμεσά τους. Στις 19 στο bios παίζουν οι Duran Duran Duran, το Duran το ζωντανό, όχι το ψόφιο, το αντίδοτο για την αρρωστημένη νοσταλγία για τα 80s, φτάνει πια, υπήρξε χειρότερη εποχή απ’ τα 80s; τι στο καλό νοσταλγούν;

Τι είναι καταστροφή; Να σου γκρεμίζεται το σπίτι, να σε χτυπάει αρρώστια, να σου παίρνει η γυναίκα τα παιδιά και να εξαφανίζεται, αυτά ναι, είναι καταστροφές. Αυτά σκέφτομαι και παρηγοριέμαι. Πώς λέγεται όταν σου εξαφανίζονται από βλάβη του server όλα τα mai lγια δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες και μένει το Outlook έρημο; Γκαντεμιά; Την ώρα που φόρτωνε τρία e-mail που περίμενα πως και πως το σύστημα κατέρρευσε. Κι έχασα τα πάντα. Επίσης μου χάλασε το DVD player και δεν ανοίγει, έχει μαγκώσει το the fireman’s ball και αν κρατιέμαι και δεν το κοπανάω είναι γιατί λυπάμαι την ταινία.

nice cover, but someone forgot to put stuff underneath [this time]


Δεν ξαναγκρινιάζω. Kraftwerk και Aphex Twin την ίδια εβδομάδα στην Αθήνα! Και Four Tet και Kid 606 και Le Tigre, χώρια την Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής 21-23 και το φεστιβάλ με τα πιτσιρίκια στο Γκάζι 17-19 [δωρεάν και τα δύο], κρίμα που γίνονται όλα μαζί και πρέπει να επιλέξεις. Να επιλέξεις! Τι ωραία που ακούγεται! Αυτές τις μέρες η Αθήνα θυμίζει Λονδίνο. Αν δεν θύμιζε και στις τιμές Λονδίνο θα ήταν ακόμα καλύτερα. Σταματάω εδώ, γιατί είπα ότι δεν θα ξαναγκρινιάξω. Τουλάχιστον για σήμερα.

πού είναι η Leila;


Η Leila Arab είναι συνεργάτιδα της Bjork απ’ το Debut. Για χάρη της παράτησε τις σπουδές της στο Staffordshire University κι έπαιξε keyboards στα κομμάτια της φίλης της. Η Bjork έχει ένα απίστευτο χάρισμα να διαλέγει απίθανους φίλους, πάντα το είχε, ακόμα κι αυτοί που την τσάκιζαν ήταν ξεχωριστοί. Η Leila έβγαλε δυο καταπληκτικά άλμπουμ πριν μερικά χρόνια και χάθηκαν τα ίχνη της, το πρώτο μάλιστα, που για μένα είναι απ’ τα πιο λατρεμένα μου ever, ακόμα το χρωστάω στο Μιχάλη, -πάνε τόσα χρόνια, θα το έχει ξεχάσει τώρα. Εγώ όμως ποτέ. Εκτός από το άλμπουμ του χρωστάω κι ευγνωμοσύνη. Η Leila είναι Ιρανή, αυτοί οι Ιρανοί είναι μεγάλοι καλλιτέχνες, κάτι έχουν τα γονίδιά τους. Ή το νερό. Δεν υπάρχει Ιρανός που δεν μου αρέσει, μπορούν με ελάχιστα να φτιάξουν ένα αριστούργημα, αντιθέτως, ξέρω πολλούς συμπατριώτες μας –ας μην πω ονόματα- που με πολλά φτιάχνουν ελάχιστα, άνοιξε την τηλεόρασή μας και θα καταλάβεις. Το πρώτο άλμπουμ της Leila είχε τίτλο Like Weather και το ηχογράφησε στην κρεβατοκάμαρά της, έβαλε την αδελφή της [Roya] και δυο φίλους της να τραγουδήσουν [τον Luka Santucci, φωνάρα, και την Donna Paul] και το αποτέλεσμα ήταν ένα απ’ τα καλύτερα ντεμπούτα σε κρεβατοκάμαρα που έχουν γίνει ποτέ. Και εκτός κρεβατοκάμαρας. Τόσο καλό, που μερικοί νόμισαν ότι ήταν ένα χαμένο άλμπουμ του Prince, αυτό το τελευταίο δεν το κατάλαβα, αλλά το παίρνω για φιλοφρόνηση, όσο να’ ναι αν σε συγκρίνουν με τον Prince στις δόξες του είναι τιμή. Μετά έκανε μια διασκευή του Heaven on their Minds απ’ το Jesus Christ Superstar, μαζί με το Won’t You Be My Baby [το συγκλονιστικό κομμάτι απ’ το άλμπουμ της] αλλά δεν την άφησαν να το κυκλοφορήσει για λόγους copyright, δεν πειράζει, αυτοί έχασαν. Το 1999 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της Courtesy of Choice, τόσο καλό σαν το πρώτο, τα έχω ακούσει τόσες φορές που τώρα πια δεν ξέρω ποιο μου αρέσει πιο πολύ. Εκτός από συμμετοχή στους δίσκους της Bjork είχε τραγουδήσει και στο Not For the Trees των Plaid, μέχρι σήμερα δεν είχα πάρει είδηση άλλη δουλειά της. Πριν από λίγο πρόσεξα ότι παίζει πλήκτρα και στο νέο δίσκο της Bjork [που βγαίνει γύρω στα τέλη Ιουλίου, wow!] και περιμένω σαν παλαβός να βγάλει και προσωπικό άλμπουμ, πολύ το άργησε. Έξι χρόνια είναι πολλά. Στο site της δίνει μερικά κομμάτια για download, έχει κάνει remix και σε Aaliyah, γιατί όμως δεν δίνει το e-mail της;

loves of a blonde


1965. Ιστορική περίοδος. Στην Τσεχοσλοβακία της εποχής ο άντρας ήταν πιο σπάνιο είδος απ’ το κρέας ή τη ζάχαρη, τουλάχιστον στην επαρχιακή πόλη Zruc. Η εποχή ήταν πολύ καλή για άντρες, κουτσοί στραβοί είχαν να επιλέξουν το καλύτερο απ’ τα 16 θηλυκά που τους αντιστοιχούσαν, φαντάζεσαι δηλαδή τι μεγάλος ήταν ο ανταγωνισμός. Εκτός συναγωνισμού φυσικά ήταν οι όμορφες ξανθιές, που ξανθιές ήταν, θα είχαν πέραση, μιλάμε για κομουνιστές, όχι για βλαμμένους. Αν δεν είχαν πέραση δεν θα είχε κάνει ταινία τους έρωτες μιας ξανθιάς ο Φόρμαν, θα είχε κάνει για τους έρωτες μιας μελαχρινής, αλλά δεν έκανε, άρα το ξανθό ήταν τόσο περιζήτητο όσο και στην καπιταλιστική Αμερική. Μπορεί και πιο πολύ, κι ας μην το έλεγαν ευθέως όπως οι αμερικάνοι, που ξεδιάντροπα ομολογούσαν πως «οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές», αλλά μην ξεχνάμε ότι σε ένα κομμουνιστικό καθεστώς τίποτα δεν ομολογείς ευθέως. Το Lásky jedné plavovlásky [loves of a blonde] εκτός από αντιπροσωπευτικό δείγμα κομμουνιστικού νουβέλ βάγκ, είναι και μια ταινία για μια νεαρή ξανθιά εργάτρια σε εργοστάσιο παπουτσιών, την Andula, που την αποπλανεί ένας καθίκης πιανίστας [τον οποίο αν δεν υπήρχε η λειψανδρία, ούτε που θα τον έφτυνε η ξανθιά-αστέρι, αν και ποτέ δεν ξέρεις, διότι άβυσσος η ψυχή της γυναίκας, πόσο μάλλον της ξανθιάς] και στο τέλος την απογοητεύει οικτρά -αυτά τα κομμουνιστικά ούτε ένα happy end, όλα με κακό τέλος.
Το πρώτο μέρος της ταινίας, απολαυστικό. Οι εργάτριες με λαχτάρα περιμένουν νεαρούς φαντάρους να φτάσουν στην βάση της πόλης τους μήπως και δουν χαρά στα σκέλια τους, αλλά προκύπτουν κάτι κακομούτσουνοι μεσήλικες που και στατιστικά να το δεις, θα πρέπει να ήταν παντρεμένοι. Τα γκαγκ στην αίθουσα του χορού απίθανα, σαν τη σκηνή με τους τρεις χοντροέφεδρους που καμακώνουν την ξανθιά και τις φίλες της, τους στέλνουν κερασμένο ένα μπουκάλι κρασί αλλά ο στόκος ο σερβιτόρος το πάει κατά λάθος στην πίσω τριάδα με μελαχρινές γεροντοκόρες. Αυτές ενθουσιάζονται κι ετοιμάζονται να ρίξουν στα ποτήρια για να πουν ευχαριστώ, αλλά πριν προλάβουν, τους αρπάζει ο σερβιτόρος ποτήρια και κρασί και τα πάει στο μπροστινό τραπέζι! Σκληρό, αλλά διασκεδαστικό. Να που οι κομμουνιστές υπήρξαν πρωτοπόροι, το μαύρο χιούμορ του There’s Something About Mary δεν θα πρέπει να είναι προήλθε από επιφοίτηση. Στη συνέχεια οι πιτσιρίκες τους παρατάνε σύξυλους και φεύγουν, ενώ ο ένας απ’ τους στρατιώτες καταλήγει με μια απ’ τις γεροντοκόρες! Πριν φύγει η Andula γνωρίζει το νεαρό πιανίστα, τον Milda, ο οποίος την καταφέρνει να τον ακολουθήσει στο δωμάτιό του. Είναι απ’ την Πράγα και πείθει την φτωχιά χωριατοπούλα να τον εμπιστευτεί και να κοιμηθεί μαζί του. Της υπόσχεται να την πάρει στην πόλη, αυτή μικρή κι αθώα παίρνει τοις μετρητοίς ότι της έταξε, το αποφασίζει και μια νύχτα εμφανίζεται με τη βαλίτσα στη μάνα του και στον πατέρα του! Αν ήταν γυρισμένο από αμερικάνο σκηνοθέτη της εποχής το τέλος θα ήταν happy, ο Μίλος Φόρμαν δεν είχε ακόμα πάει στην Αμερική όμως, οπότε καταλαβαίνεις…

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2005

no title yet

ποιος έχει τη δύναμη, αυτός που χτυπάει, ή αυτός που πονάει;

Απ' το υπέροχο Schooligans, το πιο ειλικρινές και ζωντανό περιοδικάκι στην Ελλάδα. Και το καλύτερο ένθετο σε εφημερίδα, ασυζητητί! Το αιρετικό τραγούδι είναι απ' το νέο δίσκο του Αγγελάκα που θα βγει το Σεπτέμβριο, χύμηξαν ήδη να τον φάνε. Στα κουτσομπολίστικα βρήκαν ψωμί για καναδύο βδομάδες, ελπίζω να τους κάτσει κανα ψίχουλο στο λαιμό.
Είναι καθαρή σύμπτωση το ότι η εικόνα γέρνει λίγο δεξιά...

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2005

...

Η Marissa Nadler εκτός από ποιήτρια και τραγουδοποιός [τα τραγούδια της τα θεωρώ ποιήματα] είναι ΚΑΙ ζωγράφος, η ζωγραφική ήταν η πρώτη μορφή τέχνης που ασχολήθηκε. Τι γλυκό πλάσμα! Της έστειλα mail και της ζήτησα συνέντευξη, μου έγραψε ότι ευχαρίστως θα μου απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση, κι ας περιοδεύει στην Ευρώπη. Τη ρώτησα αν θα με παντρευτεί, ελπίζω να μην την πρόγκιξα!
Σήμερα είδα ότι έπαιζε στις 4 του μήνα μαζί με τους Vetiver και τους Gravenhurst στο Μπρίστολ, γιατί δεν τα άνοιγα τα στραβά μου, η Marissa μαζί με τον Devendra Banhart, τους Gravenhurst και τον Kevin Baker! Κι εδώ φέρνουν τους Garbage!
Θεέ μου, γιατί μας εγκατέλειψες;
Περιοδεύει στην Ευρώπη είπε; Σε ποια Ευρώπη, εδώ εμείς τι είμαστε;

so beautiful it hurts...


Μια δωδεκάχορδη κιθάρα και μια θαυμάσια φωνή αρκούν για να φτιάξεις ένα αριστούργημα. Κι η Marissa Nadler έφτιαξε ένα ακόμα αριστούργημα, το δεύτερο μέσα σ’ ένα χρόνο. Γνήσια, καθαρή 60s φολκ, χωρίς καινοτομίες ή εκκεντρικότητες, χωρίς τις τσιρίδες της Joanna Newsom [την ΠΙΟ υπερκτιμημένη τραγουδοποιό των τελευταίων χρόνων, συμπαθητική, πλην πολύ κλαψομούνα ρε φίλε μου, η κλαψομουνίασις είναι μια πολύ σοβαρή αρρώστια που πάσχουν και πολλές Ελληνίδες έντεχνες, αν την κολλήσεις κάηκες, δεν θεραπεύεται], εκεί που την Newsom σου ’ρχεται να την πιάσεις απ’ το λαιμό και να την ταρακουνήσεις στο τρίτο τραγούδι, η Marissa σε κερδίζει. Απλά τραγουδάκια, χωρίς στολίδια και τίποτα το περιττό, εκτός από λίγο ukulele, λίγο φλάουτο σε κάποια περάσματα και ένα διακριτικό όργανο, σου φέρνουν στο νου δάση, βροχές και κίτρινα φύλλα, κι είναι τόσο όμορφα δεν θέλεις ούτε να τα χαρακτηρίσεις, ούτε να τα συγκρίνεις. Μόνο να τ’ ακούς και να τα θαυμάζεις. Το The Saga Of Mayflower May είναι απ’ τους δίσκους που κάνει ν’ ακούγονται ΟΛΑ τα υπόλοιπα νέο-φολκ άλμπουμ αστεία. Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει άνθρωπος -που να του "κόβει" λίγο το "έρημο"- που δεν θα τον λατρέψει. Αρκεί να του φτάσει στ’ αυτιά…
Στον πρώτο της δίσκο μελοποιούσε Edgar Alan Poe και Pablo Neruda, στο νέο της τραγουδάει για αγάπες που στοιχειώνουν και για μικρούς κορυδαλλούς. κι είναι ακόμα καλύτερη...

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2005

morrissey the great

Επειδή μου το επισήμαναν το απόγευμα και οφείλω μια επανόρθωση: θα γράψω 200 φορές τιμωρία ότι το you are the quarry δεν είναι βαρετό, απλά εγώ δεν το είχα ακούσει όσο πρέπει.
Φτάνουν 200 φορές ή να βάλω κι άλλο;

the power of pussy


Some have teeth, some have hair
Some have soft sweet petals
Some look like Cher…
1991. Οι Bongwater κυκλοφορούν το The Power of Pussy, που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο απ’ το μεγάλο κοινό, είχε πέσει πάνω στο Nevermind, στο Bloodsugarsexmagik και στο Screamadelica, ποιος θ’ ασχολιόταν με το Power of Pussy; Άσε που ήταν άλλες οι εποχές και ούτε on line έκανες παραγγελίες, ούτε ήταν τόσο οργανωμένα τα δισκάδικα για να βρίσκεις άκρη, κι έπρεπε να το ζητήσεις [όχι ότι τώρα βρίσκεις δηλαδή, ειδικά στα μεγαθήρια, but anyway]. Και καλά εδώ, το pussy κάτι πήγαινε κι ερχόταν, δεν χάλαγε κι ο κόσμος, ποιος θα πήγαινε στην Αμερική να ζητήσει ένα power of pussy παρακαλώ, όπου pussy δεν εννοεί τις ψιψίνες, εγγυημένο.
Το Power of Pussy είναι ο καλύτερος δίσκος που έφτιαξαν οι Bongwater κι η πιο μεγάλη επιτυχία τους, ας τον πούμε επιτυχία. Ένα χρόνο μετά το ζευγάρι τα ’βγαλε τα μάτια του και χώρισε και τέρμα οι Bongwater. Tο ζευγάρι ήταν ο κιθαρίστας –και ιδιοκτήτης της Shimmy-Discs, όποιος ήξερε τους Butthole Surfers καταλαβαίνει τι εστί Shimmy-Discs- Mark Kramer, πρώην μέλος των Shockabilly, και η Ann Magnuson, μια ηθοποιός που η σπουδαία καριέρα της περιελάμβανε ένα ρόλο στο σίριαλ anything but love και άλλον ένα στην ταινία Making Mr. Right. Ήταν ωραία γκόμενα, αλλά απ’ αυτές που σου το κλείνουν το σπίτι. Έφτιαξαν το συγκρότημα το 1985 [πρώτα πρόλαβαν και τα έφτιαξαν οι ίδιοι] και αφού χώρισαν το 1992 έφαγαν τον καιρό τους στα δικαστήρια, ενώ αυτό που κατάφεραν τελικά ήταν να χρεοκοπήσει η Shimmy-Discs. Φαινόταν απ’ το Power of Pussy ότι κάπου εκεί θα κατέληγε η σχέση τους, αν δεν μισείς τον άλλο είναι δυνατό να τον ρωτάς «What if I baked you a coconut cake with lots of nuts, the kind that you hate / what if I threw the car keys in the lake / what I made you cry / what if I told you lies…». Αυτή η κακούργα φταίει.
Στον ίδιο δίσκο διαλαλεί I ain’t wearing any underwear και τραγουδάει για κάποιον ξεπεσμένο ηθοποιό που έχει συλλογή από κούκλες, τι κούκλες όμως; Θαμμένες στην πίσω αυλή του σπιτιού του! Κι αν αυτό σου φαίνεται παράξενο, άκου και το πιο κουφό: οι κούκλες είχαν τη μορφή του Nick Cave! Βρε καλά έκανε και τη χώρισε. Μόνο που τον ρήμαξε στη συνέχεια. Φταίει κι αυτός όμως. Τι πήγε κι ονόμασε τον τελευταίο δίσκο τους The Big Sell-Out, άκου the big sell-out, αν τον είχε ονομάσει Killing Me Softly λες να τον είχε κόψει φέτες;!
Στο δίσκο υπάρχουν 17 κομμάτια, μια διασκευή του «Kisses Sweeter Than Wine» των Weavers, μπόλικο μπάντζο και ένα τραγούδι που το λένε Chicken Pussy. Το καλύτερο τραγούδι το κρατάνε για το τέλος. Το Folk Song είναι ένα εννιάλεπτο επαναστατικό κομμάτι κατευθείαν απ’ τα sixties, όπου η μουρλή τραγουδάει whatever makes you happy / whatever gives you hope / even if it’s a truly tasteless joke… Τώρα που το ξανακούω δεν το βρίσκω το ίδιο γοητευτικό, αλλά εδώ ξεθωριάζουν αριστουργήματα στο χρόνο, θα άντεχε το Folk Song;

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2005

o.s.t.

bongwater-the power of pussy
colder-heat
signaldrift-girl
islaja-palaa aurinkoon
sufjan stevens-illinois
asa chang and junray-minna no junrei
micah p. hinson-the baby and the satellite
andy votel-songs in the key of death
cocorosie-noah’s ark
the black sea-set and setting
steam kodok: 26 a-go-go ultrararities from the 60s singapore underground-various
the white stripes-get behind me satan
timo maas-pictures

rockourada

Αν αυτή είναι η μουσική του 2005 εγώ είμαι ο Ran Tan Plan.
Όταν πρωτόπαιξε ο Moby στο Rockwave [τότε που το Rockwave ήταν στις δόξες του, όχι στο ξέπλυμα που κατάντησε σήμερα] ήταν ένα συναρπαστικό techno freak –πιο συναρπαστικό δεν γινόταν- γιατί ήταν φρέσκος και ακμαίος. Δεν είχε αρχίσει ακόμα να σιτεύει, έπαιζε μουσική, δεν τραγουδούσε σε χορωδία απόρων κορασίδων συνοδεία φιλαρμονικής.
Όταν έπαιξαν στο Rockwave οι Garbage [απ’ τα χειρότερα συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας, αν όχι το χειρότερο] ήταν τουλάχιστον επίκαιροι και τους ανέχθηκα, ας πήγαινε και το παλιάμπελο, τουλάχιστον τα υπόλοιπα ονόματα με αποζημίωσαν, άσε που είχαν και σόου με γυαλιστερά χαρτάκια και είχαν παίξει και καλά [το κατά δύναμιν δηλαδή για ένα κακό συγκρότημα, είχαν και δυο τρία τραγούδια που ακούγονταν, δηλαδή το εξής ένα: το Milk].
Όταν έπρεπε να παίξουν στο Rockwave οι Black Sabbath εγώ δεν είχα γεννηθεί. Και το 2005 με αφήνουν παντελώς αδιάφορο, άκου Black Sabbath! Να τις χέσω και τις ιστορίες του ροκ και τους θρύλους, ο παππούς μου που μπορεί να τον ενδιέφεραν έχει πεθάνει κι ο πατέρας μου δεν άκουγε ποτέ Black Sabbath. Ευτυχώς.
Για τον Marylin Manson δεν μπορώ να πω, έρχεται στην ώρα του [ή σχεδόν στην ώρα του], αλλά μου είναι πιο αδιάφορος απ’ τους Black Sabbath. Και ποτέ δεν τον άντεχα όταν τραγουδάει. Μόνο οι Sonic Youth μου αρέσουν που μπορεί να έχουν κι αυτοί σιτέψει και αν τη βράσεις την Kim φτιάχνεις μια σούπα μούρλια [γιατί ως γνωστόν, η γριά η κότα το έχει το ζουμί] αλλά οι Sonic Youth είναι και γαμώ τα συγκροτήματα, και τριακόσιες φορές να παίξουν αξίζει να τους δεις γιατί είναι σταθερή αξία. Σαν τη σοκολάτα αμυγδάλου ΙΟΝ. Όταν έχεις μπαφιάσει απ’ τις σαχλαμάρες που βγαίνουν σήμερα βάζεις λίγο Sonic Youth κι έρχεσαι στα ίσια σου, τα σπουδαία συγκροτήματα είναι λίγο σαν αντιβιοτικό.
Επίσης την πρώτη μέρα παίζουν οι Matisse, το μόνο καλό συγκρότημα της ημέρας, αλλά τους έχουν βάλει να παίξουν ντάλα μεσημέρι με τον ήλιο να σου καψαλιάζει την καράφλα και θα χαθούν, όπως χάνονται συνήθως οι εμφανίσεις των καταδικασμένων «μικρών». Αν τους είχαν headliners μπορεί και να πήγαινα, όχι μπορεί, σίγουρα θα πήγαινα την πρώτη μέρα.
Πώς τα κατάφεραν και κατάντησαν το Rockwave ένα φεστιβάλ για μεσήλικες και dinosaur-friendly, απορώ. Πραγματικά απορώ και λυπάμαι όταν βλέπω τι ονόματα παίζουν στα αντίστοιχα φεστιβάλ της υπόλοιπης Ευρώπης. Με τα λεφτά που σπατάλησαν για να φέρουν το Moby και τους Garbage θα είχαν κλείσει τέσσερα τουλάχιστον μικρότερα νέα όνοματα που μπορεί και να αποκαταστούσαν την χαμένη αίγλη του φεστιβάλ. Τώρα δεν αξίζει να διαθέσεις ούτε χρόνο ούτε χρήμα να τρέχεις στη Μαλακάσα …

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2005

steam kodok


Το Steam Kodok είναι μια συλλογή με 26 κομμάτια από a-go-go δισκάκια απ’ τη δεκαετία του 60 και αρχές του 70, τόσο σπάνια που δεν τα χαρακτηρίζουν rare ή very rare, ούτε καν super rare αλλά ultra rare, που σημαίνει ότι είναι ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΑ! Το γεγονός ότι είναι κι από την Σιγκαπούρη και την υπόλοιπη Νότιο-Ανατολική Ασία δηλαδή Ινδονησία, Μαλαισία και λοιπά μέρη που μου θυμίζουν πουτάνες σε ταινίες για το Βιετνάμ και φαντάρους που τις πηδάνε [αλλά τους λείπει η γκόμενα], τα κάνουν ακόμα πιο γοητευτικά. Αυτός ειδικά ο χαρακτηρισμός Asia Underground τα κάνει μέχρι και μυστηριώδη. Αν λάβεις υπόψιν και τον αστικό μύθο που κυκλοφορούσε απ’ τους μεγαλύτερους όταν ήμουν μικρός [πολύ μικρός] ότι οι ασιάτισσες έχουν το μουνί οριζόντιο, ε, τότε τι το συζητάμε, memories are made of these, κι ας μην υπάρχουν ακριβώς memories. Μόνο μύθοι και θρύλοι. Αυτά τα τραγουδάκια που δύσκολα τα χαρακτηρίζεις αντικειμενικά «καλά» [γιατί δεν είναι], είναι κάτι ελαφρά ποπ υβρίδια ινδικής μουσικής και του «δυτικού» ήχου που έφτανε στ’ αυτιά των Βιετκόνγκ και τον έκαναν δικό τους, μερικά είναι τόσο κακόγουστα που καταντάνε…καλόγουστα! Αν αμφιβάλλεις για του λόγου το αληθές, δοκίμασε ν’ ακούσεις! Απορώ πως είχαν ξεφύγει απ’ τον Waters και δεν τα έβαλε στις ταινίες του. Ίσως γιατί δεν ήταν εύκολο να τα βρει. Οι fuzzy κιθάρες δίνουν και παίρνουν, το moog όργανο και τα yeah-yeah από κοριτσίστικα group, ακόμα κι οι επιρροές από την γαλλική ποπ της εποχής τα κάνουν ακαταμάχητα, το ξεχνάς και το kitch και τις αδύναμες συνθέσεις. Είναι το trash σε όλο του το μεγαλείο, όσοι είχαν δει το Ghost World και ενθουσιάστηκαν με την εισαγωγή [με τον τρομερό χορό της Θόρα Μπερτς] εδώ θα κάνουν γιορτή. Εγώ δηλαδή… Θυμίζουν [αρκετά] τραγούδια από ελληνικές ταινίες των 60s, μόνο που τα τραγουδάκια του Steam Kodok είναι αδύνατο να τα φανταστείς ασπρόμαυρα. Απαιτούν για φόντο ταπετσαρίες με πολύχρωμα τροπικά τοπία [που τώρα τα έχει σαρώσει το τσουνάμι] και μπροστά πακιστανές γκόμενες με μυτερά βυζιά να χορεύουν σαν την Καραγιάννη. Ή την Ελένη Προκοπίου.
Ήταν ένα πρωινό δώρο από κάποιον κοκκινοτρίχη Πολωνό [που δεν τον έχω δει, αλλά το ψευδώνυμό του είναι ginger, οπότε καταλαβαίνεις…].

γιαγιά-διαμάντι

Αν σου πεθάνει η γιαγιά και δεν θέλεις να πάει χαμένη, βρέθηκε λύση. Την κάνεις διαμάντι. Δηλαδή πρώτα την καίνε, μετά αφαιρούν τον άνθρακα απ' τις στάχτες, τον μετατρέπουν σε γραφίτη [με θέρμανση] και μετά τον συμπιέζουν κι οπ! έτοιμη η γιαγιά για να την κάνεις κόσμημα. Φυσικά, σου' ρχεται λιγάκι ακριβή, αλλά αν σκοπεύεις να της κάνεις μια αξιοπρεπή κηδεία το ίδιο θα σου' ρθει, ούτε χώματα, ούτε θάψε-ξέθαψε, άσε που δεν χρειάζεται να της κάνεις και μνημόσυνα -την κουβαλάς μαζί σου όλη την ώρα, τι μνημόσυνα και κόλλυβα και κολοκύθια, την βάζεις σ' ένα μενταγιόν ή ένα δαχτυλίδι και τέλειωσες. Μια για πάντα. Επίσης, αν θέλεις καις και τον παπού και το κάνεις σετ, κι αν θέλεις να κυκλοφορείς σαν λατέρνα καις και το σκύλο και τη γάτα, άσε που άνθρωποι είμαστε και όλο και κάποιος συγγενής σου θα πεθάνει, όλοι πεθαίνουν, το μόνο σίγουρο. Έχεις όλο το σόι πάνω σου και το δείχνεις για να φρικάρεις τον κόσμο. Αυτό το δαχτυλίδι; -Η γιαγιά μου η Μυρσούδα! Το σκουλαρίκι; -Ο Θείος Περικλής! Επίσης θαυμάζεις το σόι των φίλων σου. -Και γαμώ τα μπρασελέ η οικογένειά σου Μίλτο μου!
Αν δεν έχεις λεφτά για διαμάντια μπορείς να κάνεις τη γιαγιά πυροτέχνημα, γίνεται κι αυτό, να της βάλεις φωτιά και να τη δεις να γίνεται πανδαισία χρωμάτων, είναι πιο εντυπωσιακό, αλλά το φαντάζεσαι να βάλεις φωτιά και να μην γίνει τίποτα; -δηλαδή τζούφιο το πυροτέχνημα; 'Ασε που μπορεί να σε γεμίσει στάχτες ή να πιάσει καμιά βροχή και να σου γίνει η γιαγιά λεκές! Α παπα, καλύτερα το διαμάντι, δίνεις κάτι παραπάνω, αλλά την σήμερον ημέρα ότι πληρώνεις παίρνεις...
[το νέο απ' το blog του Μιχάλη Μητσού]

goodbye ziko!


Σήμερα ο Ζήκος θα ήταν 8 ημερών. Αν δεν τον είχε φάει το τέρας, αλλά πού θα πάει, δεν πρόκειται να μου γλιτώσει! Α, ρε Ζήκο πρόλαβα και σ' αγάπησα...
Τόσο αναίσθητη μάνα δεν έχω ξαναδεί, λιάζεται αμέριμνη και το παιδί της το έχει στο στομάχι ο γκόμενος, -το μόνο που έμεινε απ' το μωρό της είναι μια σταγόνα αίμα πάνω στο κουτί. Τώρα κατάλαβα γιατί μερικούς ανθρώπους τους λένε ζώα. Αν και μάλλον θα' πρεπε να λένε τη γάτα μου "άνθρωπο", τόσο κτήνος.

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2005

twisted child


Sleep on and dream of love because it’s the closest you will get to love, oh ah…
Αγόρασα για 5 ευρώ το Oye Esteban! του Morrissey με 20 βιντεοκλίπ του, τα πιο πολλά απ’ τα οποία δεν τα είχα δει, δεν ξέρω γιατί είχα την εντύπωση ότι δεν γύριζε βιντεοκλίπ, για την ακρίβεια ήξερα μόνο το Everyday is like Sunday- που πρέπει να είναι το μόνο που δεν πρωταγωνιστεί ο ίδιος- και το Suedehead, αυτός όμως του είχε δώσει και κατάλαβε. Στο Will Never Marry μάλιστα, υπάρχουν μόνο εκδηλώσεις λατρείας από θαυμαστές του, δηλαδή φιλιά και προσκυνήματα πάνω στη σκηνή, σκέφτομαι ότι δεν θα πρέπει να υπάρχει άλλος καλλιτέχνης εν ζωή που να έχει λατρευτεί τόσο, με συγκίνησε βραδιάτικα. Τέτοια χαζά με συγκινούν εμένα…
Το τελευταίο άλμπουμ του το άκουσα ελάχιστα γιατί το βαρέθηκα, ψάχνω να το ξανακούσω και δεν μπορώ να βρω πού το έχω πλακώσει, πάω καμιά βόλτα γιατί Thank God it’s Friday και όταν γυρίσω θ’ ακούσω Morrissey, enough for today…
And if the lights were out could you ever bear to kiss her full on the mouth (or anywhere?)
Ήθελα εδώ και μέρες να βάλω αυτή την εικόνα, αλλα δεν έβρισκα αφορμή, όχι ότι στο Morrissey κολλάει, αλλά isn't it beautiful?

don't look on the pie


Άκουγα σήμερα το τελευταίο single των Matmos που λέγεται «η μετεγκατάσταση των αρουραίων» [γιατί τα ποντίκια δεν μετακομίζουν, αν και με τα ποντίκια των Matmos ποτέ δεν είσαι σίγουρος] και αναρωτιέμαι μέχρι πού μπορεί να φτάσει η πρωτοπορία, κι αν αυτό που ακούω είναι μουσική. Είναι άραγε μουσική ο ήχος μιας ποντικοπαγίδας που ανοιγοκλείνει και οι στριγκλιές ενός αρουραίου; Τι ακριβώς είναι μουσική; Μιλάμε για ένα συγκρότημα που έφτιαξε ολόκληρο δίσκο με τους ήχους απ’ το χειρουργείο στη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης πλαστικής και αποδόμησε τη λαϊκή μουσική της Αμερικής [δηλαδή της Ιρλανδίας και της βόρειας Ευρώπης, σιγά να μην είχαν λαϊκή μουσική οι αμερικάνοι], πραγματικά πρωτοποριακό, αλλά με μουσική για μουσείο μοντέρνας τέχνης. Όποιος τους είδε live στο bios καταλαβαίνει γιατί είναι για πολύ λίγους. Βγαίνοντας απ’ την performance δεν άκουσα ούτε ένα θετικό σχόλιο, οι Matmos ήταν το συγκρότημα που συνόδευε στην σκηνή την Bjork σε ολόκληρη την περιοδεία του Vespertine, αυτό και μόνο αρκεί να για να καταλάβει κανείς πόσο σημαντικοί είναι. Γιατί δεν πουλάνε όμως; Προφανώς γιατί δεν τους αντέχει κανείς για πολύ. Είναι απ’ αυτούς που όλοι αναγνωρίζουν την αξία τους αλλά δύσκολα βάζει ν’ ακούσει τους δίσκους τους. Κάποιος φίλος μου που του έδωσα το A Cut to chance is a chance to cure μου είπε αν σ’ αρέσει αυτό να πας να σε δει κανένας γιατρός, πού να άκουγε και το rat relocation! Πάντως, την ίδια εποχή που όργωναν τον κόσμο με την Bjork, κυκλοφόρησαν και τον πιο προσιτό και ρυθμικό δίσκο τους [και φυσικά τον καλύτερό τους], μόνο που τον έβγαλαν σε 311 αντίτυπα και τον άκουσαν μόνοι τους. Το Viable Alternative to Actual Sexual Contact είναι στην ουσία το soundtrack για μια gay πορνοταινία [δεν ξέρω αν υπήρχε όντως ταινία ή αν ήταν ένα ακόμα project τους, που απλά το σκαρφίστηκαν] και δεν έχει και πολύ σχέση με τον ήχο των Matmos. Είναι πιο…techno-dub και χορευτικό, περιέχει αποσπάσματα απ’ τους διαλόγους, μουγκρητά, αναστεναγμούς, προστυχόλογα, απ’ αυτά που ευχαρίστως αφορίζουν οι θεούσες, είναι απολύτως κατανοητό γιατί δεν το κυκλοφόρησαν κανονικά στην Αμερική. Το άλμπουμ υπάρχει να το κατεβάσει κανείς στο slsk, κι αφού το ακούσεις αισθάνεσαι πρόστυχος και βρώμικος, αν και αυτό διορθώνεται, δεν είναι και τόσο μεγάλο το κακό, κάνεις ένα ντους. Επίσης, το ακούς και μετά πας να εξομολογηθείς, ή απλά κάνεις μερικές μετάνοιες, φυσικά δεν ενδείκνυται για Σαρακοστές και Μεγάλη Εβδομάδα, ούτε για να το δωρίσεις στον Κούγια, εκτός κι αν θέλεις να σε αρχίσει στις ανάποδες. Στο δίσκο υπάρχει και το καλύτερο κομμάτι που έχουν γράψει οι Matmos, το Baby, Don’t Make it Too Interesting, αν αγνοήσεις το γεγονός ότι σε κάποιο σημείο του τραγουδιού κι οι δύο πορνοστάρ τελειώνουν -και πρέπει να έχεις το νου σου να μην είναι στη διαπασών και τρέξουν οι γείτονες να δουν αν σε σφάζουν- κατά τα’ άλλα OK. Δηλαδή και παραπάνω από OK. Αν έπρεπε να προτείνω σε κάποιον ένα δίσκο των Matmos θα πρότεινα αυτόν, ένα gay συγκρότημα στο κάτω κάτω δεν θα μπορούσε να φτιάξει πιο αντιπροσωπευτικό δίσκο, θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον να τον έπαιζαν live, το Civil War βρήκαν να παρουσιάσουν στην Αθήνα; Κυκλοφόρησε στις 11/8/02 απ’ τη σειρά με τα συλλεκτικά άλμπουμ της Piehead και το υπογράφουν σαν Vague Terrain Recordings, όχι σαν Matmos.

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2005

big bam baram


* Oι White Stripes είναι τόσο καλοί που θέλεις να πας και να τους δώσεις μια μπάτσα. [απ' τη σημερινή Athens Voice]. Οι White Stripes είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα του πλανήτη, μετά τους Beastie Boys. Κι έχω τόση λαχτάρα να τους δω live που μετράω μέρες λες και είμαι φαντάρος. Έχω χρόνια -πολλά χρόνια- να περιμένω με λαχτάρα συναυλία, ελπίζω να μη συμβεί καμιά στραβή. Όταν ήταν να έρθουν οι Beastie Boys πάντως, έγινε πόλεμος.

με το κουκούτσι στο λαιμό


Μια και θυμήθηκα το πανκ, έβλεπα σήμερα τη φωτογραφία της Cherry Vanilla που είναι πια πορνόγρια 62 χρονών δίπλα στον Rufus Wainwright και είμαι σίγουρος πως δεν της έχει γλιτώσει, τον έχει ρουφήξει τον Rufus. Βέβαια, ο Rufus θα προτιμούσε να ρούφαγε κανέναν απ’ τους μουσικούς που τη συνοδεύουν, αλλά δεν θα πάθαινε και τίποτα αν τον έδινε και λίγο στη γριά φίλη του. Η Cherry Vanilla στα νιάτα της υπήρξε απ’ τις περιβόητες groupies της Νέας Υόρκης, glam-rock, punk, τέτοια πράγματα, απ’ τη δεκαετία του 60 τραβιόταν με την παρέα του Andy Warhol, έπαιξε σε θεατρικά -με αποκορύφωμα το Pork- και όταν το ανέβαζαν στο Λονδίνο γνώρισε τον David Bowie. Αφού τον ρούφηξε [δεν τα λέω εγώ, η ίδια τα γράφει, αλλά και τι άλλο να έκανε η groupie, οι groupies κυρίως ρούφαγαν] τον πήρε μαζί της στην Αμερική και τον έκανε αυτό που έγινε ο Bowie στα 70s. Τον ρούφαγε και του έκανε και δημόσιες σχέσεις, ο Bowie βεβαίως είχε και σύζυγο, την Angie, αλλά εκείνη την εποχή δεν ήταν πρόβλημα, τη σχέση την είχαν οι τρεις μαζί και στα διαλείμματα ο David έβρισκε χρόνο να ρουφάει και κανένα φίλο, τι στο καλό καλλιτέχνης στη Νέα Υόρκη ήταν, ας πάει και το παλιάμπελο... Στα τέλη της δεκαετίας του 70 ο Bowie την απόλυσε κι η καημένη η Cherry Vanilla έγινε πανκ. Για να το ξεπεράσει κυκλοφόρησε δυο άλμπουμ «Bad Girl» και «Venus D’Vinyl», είχε και μια σχέση και με τον Mick Jagger, αλλά αν αρχίσω να μετράω τις σχέσεις της Cherry Vanilla θα ξημερωθούμε. Το περίεργο είναι ότι οι δίσκοι της ακούγονται μια χαρά σήμερα, κοίταξε να δεις που η groupie θα μείνει στη rock ιστορία και σαν τραγουδίστρια, άλλες το άνοιγαν το στόμα μόνο για άλλα πράγματα [δεν το ξαναγράφω το ρήμα γιατί το παραχέσαμε, κοντεύω να κάνω πορνο-blog], τα τραγούδια της έχουν τους ευφάνταστους τίτλους I Know How To Hook και No More Canaries, ενώ ο ρόλος που τη σημάδεψε στο θέατρο είναι της νεκρόφιλης, νυμφομανούς νοσοκόμας στο World, Birth of a Nation. Τι θα έπαιζε, την καλόγρια;
Σήμερα η Kathy Dorritie είναι κάτι σαν τη Ζωζώ Σαπουντζάκη της Νέας Υόρκης, κάνει πάρτι στα γενέθλιά της και εμφανίζεται με θανατερό μίνι [όποιος την βλέπει πεθαίνει, δεν είναι μεταφορά], δερμάτινες μπότες και μια φάτσα σαν να την έχουν τσιμπήσει σφήκες και περιφέρει το φάντασμα της Cherry Vanilla στα καταγώγια του Big Apple, δίπλα σε ξεπεσμένους ροκ αστέρες. Θλιβερό…

fuck off, [my dear]...

Η Βρετανική Αυτοκρατορία είχε πει κάποιος [που μου διαφεύγει το όνομά του] θα μείνει στην ιστορία μόνο για δυο πράγματα. Το ένα είναι το ποδόσφαιρο. Το άλλο είναι η φράση fuck off. Με την καλή την έννοια.
To fuck off έζησε ημέρες δόξας όταν το πανκ μεσουρανούσε, στις δυο αυτές λέξεις συνοψίζεται όλο το attitude της εποχής, το fuck off είναι η ΠΙΟ πανκ έκφραση που μπορεί να υπάρξει, με την κακή έννοια, είναι η πεμπτουσία του κινήματος [αν δεχτούμε ότι υπήρξε ποτέ πανκ κίνημα –αν το πανκ το χαρακτηρίσεις «κίνημα», αναιρείς το «πανκ»].
Τώρα που το πανκ είναι νεκρό έμεινε μόνο το fuck off, δεν ξέρω με ποια έννοια, όταν όμως ακούς να το εκστομίζει ο αμερικάνος πρόεδρος ακούγεται ξεζουμισμένο και είναι σα να λέει ο Καραμανλής «χέσε μας ρε Θοδωράκη» στον Ρουσόπουλο, δηλαδή τόσο άχρωμο και άγευστο σαν το δικό μας «μαλάκας».
Το φαντάζεσαι να του έλεγε «άντε γαμήσου ρε Θοδωρή» τι θα γινόταν;
Γι αυτό φαντάζομαι ακόμα κι ο Καραμανλής θα λέει «fuck off» να μην μπλέξει…
Που κατάντησε το fuck off! Λες fuck off κι έχεις το κεφάλι σου ήσυχο, δεν είναι αστείο;
Verb
1. fuck off - be lazy or idle; "Her son is just bumming around all day"
bum about, bum around, frig around, loaf, loll around, lounge about, lounge around, waste one's time, arse about, arse around, bum, loll laze, slug, idle, stagnate - be idle; exist in a changeless situation; "The old man sat and stagnated on his porch"; "He slugged in bed all morning"
2. fuck off - leave immediately; used usually in the imperative form; "Scram!"
bugger off, buzz off, scram, get go forth, leave, go away - go away from a place; "At what time does your train leave?"; "She didn't leave until midnight"; "The ship leaves at midnight"
3. fuck off - get sexual gratification through self-stimulation jack off, jerk off, she-bop, wank, masturbate
masturbate - stimulate sexually; "The old man wanted to be masturbated by the prostitute"
scarf - masturbate while strangling oneself
stir, excite, stimulate - stir feelings in; "stimulate my appetite"; "excite the audience"; "stir emotions"

ο Σάκης ξαλαφρώνει [με παντελόνι Helmut Lang]...


[12 μήνες πριν, LARGE, φωτο: HARRY]

μάη ντίαρ ντάηαρι...

Δεν ξέρω γιατί έχω κέφια. Κανονικά δεν θα έπρεπε. Πρώτα έκανα τα γυαλιά μου καλοκαιρινά [για να ταιριάζουν με την εποχή; Ίσως…] τα έβαλα στο κρεβάτι ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ τα ρίξω απ’ το ηχείο, πάνω στο ηχείο δεν χωράνε γιατί πάνω του βρίσκονται και έξι κομπιουτεράκια [remote control, τέτοια κομπιουτεράκια, δεν κάνω πράξεις] χθες τα έψαχνα όλη την ημέρα και είχαν πέσει κάτω απ’ το κρεβάτι, είχαν πηδήσει μάλλον από προαίσθημα, πού να φανταστώ ότι είχαν κρυφτεί εκεί για να προστατευτούν! Anyway, σημασία έχει ότι πήγα και κάθισα πάνω τους με όλη τη φόρα και τώρα γυαλιά πάπαλα, τα έκανα πλακέ. Προσπαθώ να βρω τρόπο να τα στερεώσω στ’ αυτιά μου, αλλά μάλλον χρειάζομαι καινούργια. Όχι μάλλον, ΣΙΓΟΥΡΑ. Απ’ τα νεύρα αναποδογύρισα τον καφέ ΠΑΝΩ στο ηχείο, αλλά κατά έναν μυστήριο τρόπο δεν λερώθηκε ούτε ένα κομπιουτεράκι. Κι όμως, γίνεται! Ξέρω τι έφταιγε, ο καταραμένος ο Mardi Grass. BB που γκάριζε και δεν με άφηνε να συγκεντρωθώ, αν ξανακούσω εγώ Mardi Grass να με φτύσεις, ο Mardi Grass είναι ένας τύπος που στο εξώφυλλο του προηγούμενου δίσκου του είχε χώσει το χέρι του μέσα στο σώβρακό του και χαϊδευόταν, δεν θα πρέπει να μαλακιζόταν, γιατί δεν του ήταν σηκωμένη, αν και δεν μπορώ να το πω με σιγουριά, γιατί το μάτι του ήταν γλαρωμένο. Αυτός ο καταραμένος φταίει. Φυσικά δεν είναι τόσο καταραμένος όσο η Λένα Πλάτωνος, που κάθε φορά που την άκουγα μου πάθαινε ζημιά ο υπολογιστής, την τελευταία φορά που άκουγα το Σαμποτάζ κράσαρε ο σκληρός κι έχασα σχεδόν 200 G με mp3 και βίντεο, καταστροφή. Tα μάζεψα τα άλμπουμ της και τα έβαλα σε καραντίνα, έξω απ’ το δωμάτιο, καλή η Λένα Πλάτωνος αλλά πολύ γκαντέμω, θα το σκεφτώ πολύ να την ξανακούσω. Μόλις τέλειωσε Η Ανίτα [το παρασοβάρεψε ή μου φάνηκε;] έβαλα να δω μια ταινία στο Filmnet με τον Ντολφ Λούντγκρεν που την έλεγαν ο Καταστροφέας, ο Λούντγκρεν ήταν το ίδιο κακός όπως πάντα –κι ακόμα χειρότερος- απ’ αυτές τις ταινίες που σου ’ρχεται να καρφώσεις στο μάτι ότι βρεις πρόχειρο, ευτυχώς που ήμουν ξάπλα και δεν είχα τίποτα πρόχειρο, μόνο τα κομπιουτεράκια. Μετά, κοιμήθηκα.
Η γάτα έχει μόνο ένα γατί, το άλλο το έφαγε ο μαύρος ο γάτος, δεν πρόλαβα να το σώσω. Πήρε σίγουρα το δικό του, το μαύρο δηλαδή, κι εξαφανίστηκε. Η γάτα τον κοιτούσε σαν χαζή και δεν αντέδρασε καθόλου, σαν μαστουρωμένη, λες να έχει τίποτα η τροφή; Είναι φυσιολογικό μια μάνα να βλέπει να της σκοτώνουν το παιδί και να μην το υπερασπίζεται; Το μικρό που επιβίωσε το ονόμασα Ζήκο, είναι αρσενικό και θα γίνει φοβερός γάτος. Αν καταφέρει να γλιτώσει απ’ τον πατέρα του [αν και για το τελευταίο δεν παίρνω όρκο]…

songs in the key of death


Ο Andy Votel είναι ο τύπος που είχε φτιάξει το εξώφυλλο στο πρώτο δίσκο του Badly Drawn Boy, έχει πάνω από 100 ζευγάρια αθλητικά παπούτσια [τώρα φαντάζομαι θα έχει ακόμα περισσότερα, το δελτίο τύπου της Twisted Nerve που βρήκα είναι του 2002], ζει στο Marple, του αρέσει η Πολωνική Jazz και τα καπέλα. Επίσης είναι αυτός που έπεισε τον τραγουδιστή των Can [αυτόν που το όνομά του προφέρεται μουνί, Malcolm Mooney] να τραγουδήσει στο κομμάτι «αλατισμένα μανταρίνια» στο ντεμπούτο άλμπουμ του All Ten Fingers [με δυο μούντζες στο εξώφυλλο]. Στο δίσκο συμμετείχαν και οι Elbow, αλλά πήγε άπατος. Τώρα που τον ξανακούω, καταλαβαίνω γιατί: α) γιατί ήταν μπροστά απ’ την εποχή του [η εποχή του ήταν το 2002] και β) επειδή ήταν κακός δίσκος. Πιο πολύ το δεύτερο. Παρ’ όλα αυτά τον συμπαθώ. Μπορεί σαν μουσικός να είναι για τα μπάζα, αλλά οι συλλογές του είναι φοβερές, κυριολεκτικά όμως φοβερές, μερικούς τους φοβίζουν ακόμα και οι τίτλοι τους, την καινούργια του για παράδειγμα τη λένε Songs in the Key of Death, μα είναι ντιπ για δέσιμο, με τέτοιο τίτλο περιμένει να την αγοράσει κανείς; Άσε που για εξώφυλλο έχει μια γιάπισσα ινδιάνα που έχει σκοτώσει με ξεβουλωτήρια χέστρας τον γκόμενό της, ο οποίος είναι και σερίφης και bootylicious γιατί φοράει τα γυαλιά του Bootsy Collins. Καλά τον έκανε. Επίσης, η νέα του συλλογή είναι η συνέχεια της προηγούμενης Music to Watch Girls Cry, είπαμε, είναι ντιπ για δέσιμο, τέτοιους τίτλους βάζει και μετά περιμένει να πουλήσει. [Εγώ πάντως την αγόρασα]. Η αλήθεια είναι πως είναι μια χαρά συλλογές, ο Andy μπορεί σαν μουσικός να μην λέει και πολλά [προσπαθώ να είμαι όσο πιο ευγενικός γίνεται], αλλά σαν DJ λέει. Και παραλέει. Έχει και μια τεράστια συλλογή με δίσκους, αυτό όσο να’ ναι βοηθάει. Σε 80 λεπτά που διαρκεί το Songs in the Key of Death περνάνε 78 κομμάτια, το tracklist δεν το αποκαλύπτει, αλλά το πρόγραμμά του είναι super, δεν μπορώ να βρω πιο κατάλληλη λέξη, εκτός ίσως από το jet, αλλά αυτό το λέει ο Θοδωρής και δεν είναι σωστό να του το κλέψω. 60s, 70s, funk, hip hop, τούρκικα, ινδικά, απροσδιόριστα, κάτι κουφές διασκευές του sitting on the dock of the bay και του sgt. peppers lonely hearts club band σε άγνωστη γλώσσα, κάτι country western με φυσαρμόνικα και ρόκερς που είναι funky αλλά οι ίδιοι δεν το ξέρουν, groovy, πολύ groovy γενικά, αν έχεις όρεξη σηκώνεσαι και τα χορεύεις. Ακόμα και μια στιγμή που του κολλάει η βελόνα ή πηδάει στροφές καταφέρνει να το κάνει ν’ ακουστεί groovy, κι αυτό είναι μαγκιά. Τόσο καλή συλλογή είχα ν’ ακούσω απ’ τα καταπληκτικά mixed-CD του DJ Shadow και του Cut Chemist [Brainfreeze και Product Placement] ή το απίστευτο Bombay the Hard Way με τον Dan the Automator. Τόσο καλό είναι το Songs in the Key of Death.

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2005

περι υπερεκτιμημένων και μία ιεροσυλία

Στο τεύχος Ιουνίου του Sonik γράφει o Άρης Καραμπεάζης για 10 υπερεκτιμημένους ροκ δίσκους, το αναφέρω γιατί ενώ στην αρχή τσαντίστηκα, τώρα που το ξαναβλέπω πιο ψύχραιμα συνειδητοποιώ ότι δεν έχει καθόλου άδικο. Για τους 8 τουλάχιστον απ’ τους 10. Όχι ότι έχω διάθεση να υπερασπιστώ κανέναν απ’ τη λίστα, θα ήθελα μόνο να ήξερα, όμως, πόσων χρονών είναι, κι αν πρόλαβε ν’ ακούσει κανέναν την εποχή που κυκλοφόρησε, για να καταλάβει γιατί τόσοι άνθρωποι τους κουβαλούν για χρόνια σε κάθε επιλογή τους και τους θωρούν ανεπανάληπτους. Απ’ όλα τα –πραγματικά υπερεκτιμημένα- άλμπουμ, μόνο των My Bloody Valentine [που με είχαν συγκλονίσει όταν τους είχα δει live, αλλά δεν ήταν ποτέ σπουδαίοι στους δίσκους, οι «μαθητές» τους μου άρεσαν πάντα περισσότερο, όπως κι οι «δάσκαλοί» τους] θα έβγαζα απ’ τη λίστα –για συναισθηματικούς λόγους. Και ένα άλμπουμ που πιστεύω ότι άδικα είναι εκεί, το καταλαβαίνω, επίσης, γιατί υπάρχει, επειδή ΟΛΟΙ οι ροκ μουσικοί μετά το 70 το έχουν ξεσκίσει και το θεωρούν σημείο αναφοράς: Οι Velvet Underground δεν φταίνε καθόλου αν το ομώνυμο [Velvet Underground & Nico] καθοδήγησε μουσικά τρεις γενιές από τότε και ο ήχος του ξεφτιλίστηκε. Αυτό δεν το κάνει λιγότερο σπουδαίο.
Οι προσωπικές ενστάσεις κι οι αντιπάθειες δεν κάνουν ένα άλμπουμ υπερεκτιμημένο. Ούτε εγώ θα διάλεγα κανένα απ’ τα παρακάτω για τη λίστα με τα αγαπημένα μου ή με όσα θεωρώ ότι μου άλλαξαν τη ζωή [έστω, επηρέασαν τις μουσικές μου επιλογές], αλλά το ότι έχουν όλοι σχεδόν οι άνθρωποι του πλανήτη το Dark Side Of The Moon και ότι είναι η πρώτη επιλογή του κάθε άσχετου είναι λόγος για να θεωρείται υπερεκτιμημένο; Πώς πρέπει να χαρακτηρίσει τότε τους δίσκους του Θεοδωράκη; [Ιεροσυλία; Τι να κάνω που τον θεωρούσα και εξακολουθώ να τον θεωρώ -όσο περνάει ο καιρός περισσότερο- τον ΠΙΟ υπερεκτιμημένο Έλληνα συνθέτη;].

BEACH BOYS-PET SOUNDS [βαρετό]
THE ROLLING STONES-EXILE IN MAIN STREET [πραγματικά υπερεκτιμημένο]
THE VELVET UNDERGROUND & NICO-s/t
MY BLOODY VALENTINE-LOVELESS
PINK FLOYD-THE DARK SIDE OF THE MOON
JANE’S ADDICTION-RITUAL DE LO HABITUAL
[ποτέ δεν μου άρεσαν]
THE CLASH-LONDON CALLING [ούτε κρύο ούτε ζέστη]
MC5-KICK OUT THE JAMS [δεν μπορώ το hard rock]
BRIAN ENO-MUSIC FOR AIRPORTS [συμφωνώ!]
BRIAN WILSON-SMILE [απ’ τους χειρότερους δίσκους ever!]

i have a dream


Δεν υπάρχουν πολλές ταινίες που μπορώ να ξαναδώ, ακόμα κι αυτές που μου αρέσουν πολύ. Κι αν εξαιρέσω το Muriel’s Wedding, δε νομίζω πως έχω δει άλλη κομεντί τόσες φορές, για την ακρίβεια δεν υπάρχει άλλη ανάλογη ταινία που να έχω δει -επί τούτου- για δεύτερη φορά. Τελευταία μάλιστα δεν αντέχω καθόλου να δω κομεντί, ή το είδος περνάει κρίση, ή κάτι έχω πάθει εγώ και τις βρίσκω ανυπόφορες. Το Muriel’s Wedding όμως ήταν [και παραμένει] η πιο αγαπημένη μου κομεντί των 90s, είναι τόσο απολαυστική όσο το Four Weddings and a Funeral, -μάλλον η λέξη Wedding το 'χει, τώρα συνειδητοποιώ ότι κι η άλλη κομεντί που δεν άλλαξα κανάλι όταν την ξαναέπαιζε πρόσφατα στην τηλεόραση λέγεται My Best Friend’s Wedding! Έχουν περάσει 10 χρόνια απ’ την πρώτη προβολή της, time flies, η ονειροπαρμένη, χοντρή και χαζοχαρούμενη Μύριελ που όλοι αντιμετωπίζουν σαν άχρηστη, κλέβει τα λεφτά του πατέρα της και το σκάει σε εξωτικό μέρος για διακοπές, αφού υπόκειται έναν τρομερό εξευτελισμό από φίλες και οικογένεια [η αθεόφοβη, πάει στο γάμο της φίλης της με κλεμμένο φόρεμα και την συλλαμβάνουν στο γλέντι!], ενώ οι ενοχλητικές, πικρές λεπτομέρειες σου προκαλούν αμηχανία, είναι τόσο real life που δεν έχουν σχέση με το ξαχαρένιο κόσμο των κομεντί. Δεν είναι αμερικάνικη ταινία όμως, είναι αυστραλέζικη. Δεν θα έβαζε κανείς αμερικάνος σε blockbuster σκηνή με τη μάνα να φτάνει με ταξί στην εκκλησία, την ώρα που τελειώνει ο χλιδάτος γάμος της κόρης της, με ένα δώρο στα χέρια και να κάθεται σε ένα στασίδι στο τέλος, μόνη και πικραμένη, τόσο μόνη κι έρημη που στη συνέχεια αυτοκτονεί κατεβάζοντας ένα κουτί χάπια! Η Μύριελ είναι ξεχωριστή περίπτωση. Ονειρεύεται ένα γάμο [για να αποδείξει σε όλους ότι δεν είναι άχρηστη!] σε τέτοιο βαθμό, που της γίνεται ψύχωση. Γυρνάει τα μαγαζιά με νυφικά, ντύνεται νύφη και βάζει να τη φωτογραφίσουν με ψεύτικες δικαιολογίες [η μάνα της είναι ετοιμοθάνατη από καρκίνο, η αδελφή της παράλυτη] και οι υπάλληλοι σκίζονται να την εξυπηρετήσουν, στη συνέχεια κρατάει τις φωτογραφίες σε άλμπουμ! Η Μύριελ [που όταν μετακομίζει στο Σίδνεϊ το αλλάζει σε Μάριελ] ακούσει μόνο Abba! Όταν οι φίλες της της ανακοινώνουν ότι είναι ανεπιθύμητη στην παρέα, ένας απ’ τους λόγους που τις ντροπιάζει είναι αυτός! Αυτές ακούνε Nirvana, η ονειροπαρμένη Μύριελ ακούει τα σαχλά τραγουδάκια των 70s, τόσο αθώα όσο κι η Μύριελ. Τα ποπ διαμαντάκια των Abba δεν συνοδεύουν απλώς τις εικόνες, παίζουν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση, ειδικά η σκηνή με το Fernando είναι υπέροχη, [τι ωραίο τραγούδι, δεν το είχα ποτέ προσέξει], οι Abba ήταν και για μένα [βλακωδώς] κατάπτυστοι, μέχρι που είδα την ταινία. Το Dancing Queen που την κλείνει μεγαλοπρεπώς και το Waterloo τα κουβαλάς μαζί σου και όταν τελειώνει, η Muriel με ανάγκασε να αγοράσω την επόμενη κιόλας μέρα το Best Of των Abba και να το βρω και απολαυστικό! Η μόνη ανάλογη ταινία που μπορώ να τη συγκρίνω είναι το θαυμάσιο Life is Sweet του Μάικ Λι, για να μην πω τις ταινίες του Todd Solondz, όλες για προβληματικές οικογένειες με μαύρο χιούμορ, η αδυναμία μου. Το «Μύριελ Παντρεύεται» είναι μια πολύ μελαγχολική ταινία, μπορεί να υπάρχουν ξεκαρδιστικές σκηνές, αλλά είναι τόσο πικρή που στο τέλος δεν σου αφήνει τη γλυκιά γεύση των κομεντί. Ίσως γι αυτό μου αρέσει τόσο. Εκτός από το θρίαμβο των losers είναι κι ένας ύμνος στη φιλία, friends are the most precious thing, δεν αποκαλύπτω το τέλος, πάντως είναι πολύ συγκινητικό. Η Μύριελ πραγματοποιεί το όνειρό της, αλλά αυτή δεν είναι η μεγαλύτερη νίκη της. Στο τέλος συνειδητοποιεί ποια είναι, η πραγματικότητα την προσγειώνει κι η πραγματικότητα είναι δηλητήριο, κι ας τα βλέπει αυτή όλα φωτεινά κι αισιόδοξα. Μόλις κυκλοφόρησε αμερικάνικη special edition, αν δεν την ξέρεις αξίζει να τη δεις. Οι Toni Collette και Rachel Griffiths στους καλύτερους ρόλους της καριέρας τους.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2005

mona lisa


Την Μόνα Λίζα του Σαράγεβο είχε ένα παλιό τεύχος του Colors στο editorial, νομίζω ότι έλεγε πολλά χωρίς καθόλου λόγια...
Pess Report: Ξαναείδα το Τρίο της Μπελβίλ [που έδωσε η Καθημερινή], σήμερα έδινε το τελευταίο επεισόδιο απ' το "Εγώ ο Κλαύδιος" του BBC, στην Ραδιοτηλεόραση δίνει σε συνέχειες το "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται", στα Νέα χθες υπήρχε το Roma, Citta Aperta [Ανοχύρωτη Πόλη], μιλάμε για κανονικό αρχείο, όχι απλά ταινιοθήκη, τώρα πια πέρασε και η λόξα του κόσμου και δεν χρειάζεται να βάζεις βίσμα στον περιπτερά για να τα προλαβαίνεις. ότι ώρα κι αν πας τα βρίσκεις, που σημαίνει οτι πρέπει να σκεφτούν κάτι άλλο οι εφημερίδες για να ξαναπουλήσουν φύλλα...

tasting the future


Κι επειδή πολύ πνευματικότητα πλάκωσε κι αυτό δεν είναι κανα σοβαρό blog, να κάτι για να έρθουμε στα ίσα μας.

ελληνικό σινεμά 00s, μέρος πρώτο


Σημείωσε τους τίτλους, είναι νομίζω οι πιο ενδιαφέρουσες απ’ τις ελληνικές ταινίες της τελευταίας πενταετίας, σίγουρα μου ξεφεύγουν κάποιες, αλλά θα επανέλθω…Προς το παρόν δεν μπορώ να σκεφτώ άλλες, -ή αυτές που σκέφτομαι δεν θα στις πρότεινα.
-Και οι τρεις ταινίες του Γιάνναρη [Απ’ την Άκρη της Πόλης, Δεκαπενταύγουστος, Όμηρος] είναι ενδιαφέρουσες, έχει μια αδυναμία στις μειονότητες που εδώ την βλέπουν αρνητικά [ο εξαιρετικός «Όμηρος» φέτος πάτωσε, γιατί ο Έλληνας δεν άντεχε να δει ταινία με ήρωα Αλβανό, κι ας βασιζόταν σε πραγματικό γεγονός]. Στο «Απ’ την Άκρη της Πόλης» είχε ασχοληθεί με τους «Ρωσοπόντιους», ενώ «Ο Δεκαπενταύγουστος» περιείχε τις ιστορίες τριών ζευγαριών μιας πολυκατοικίας που φεύγουν για το τριήμερο και στα διαμερίσματά τους εισβάλλει ένας 17χρονος διαρρήκτης. Είναι πολύ καλύτερες απ’ ότι ακούγονται.
Delivery», του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Απ’ τα καλύτερα ελληνικά των τελευταίων χρόνων. Μια περιπλάνηση στους απόκληρους και τα «κατακάθια» του Αθηναϊκού περιθωρίου. Κυκλοφορεί σε DVD αυτές τις μέρες.
-Το «Σπιρτόκουτο» του Γιάννη Οικονομίδη, μια συγκλονιστική μικρή ταινία με τα μέλη μιας οικογένειας σε ένα διαμέρισμα στον Κορυδαλλό να ξεσπούν ο ένας στον άλλο -ντάλα καλοκαίρι- ξεσκίζοντας τις σάρκες τους [όχι κυριολεκτικά, αλλά είναι τόση η λεκτική βία που δεν βρίσκω πιο κατάλληλη λέξη…].
Hardcore», του Ντένη Ηλιάδη, βασισμένο στο βιβλίο της [κρυμμένης πίσω από ψευδώνυμο] Αλέκας Λάσκου. Δυο 16χρονες πιτσιρίκες το σκάνε απ’ τα σπίτια τους και μπλέκουν σε κύκλωμα πορνείας, προκλητικό, αν ήταν γαλλικό θα είχε χαλάσει κόσμο…
Το Όνειρο Του Σκύλου», του Άγγελου Φραντζή. Σουρεαλιστική ατμόσφαιρα, αναφορές στο μυστήριο σύμπαν του Ντέιβιντ Λιντς, μια ταινία δρόμου με πλάσματα της νύχτας. Δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει σε DVD.
Αληθινή Ζωή», του Πάνου Χ. Κούτρα. Αλμοδοβαρικό μελόδραμα, trash αισθητική, ο σκηνοθέτης της camp «Επίθεσης του Γιγαντιαίου Μουσακά» σε μια καλή ταινία που της άξιζε καλύτερη τύχη. Ούτε αυτό υπάρχει ακόμα σε DVD.
Σώσε Με», του Στράτου Τζιτζή. Μια γυναίκα [τριάντα και κάτι] φτάνει στα όριά της, αλλά το τέλος είναι…happy!
Peppermint», του Κώστα Καπάκα. Συμπαθητικό. Αναμνήσεις ενός 45άρη απ’ την παιδική κι εφηβική του ηλικία στα 60s.
Οι γενναίοι της Σαμοθράκης», του Σταμάτη Τσαρουχά. Ένας λόχος «ανεπιθύμητων» στρατιωτών στην επιστράτευση του 74 που αντί για την Κύπρο αποβιβάζονται στη Σαμοθράκη. Κωμωδία.
Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί, ο Μπαμπάς μου», της Πέννυς Παναγιωτοπούλου. 1969. Ένας 10χρονος πιτσιρίκος χάνει τον πατέρα του και αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα, προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του και τους γύρω του ότι ο πατέρας του λείπει για δουλειές…
Πες στη Μορφίνη Ακόμα την Ψάχνω», του Γιάννη Φάγκρα. Απ’ το μυθιστόρημα της Νικόλ Ρούσσου. Η βίαιη ενηλικίωση μιας νεαρής κοπέλας σε μια Ελλάδα που δεν είναι μόνο όσα δείχνουν στα πόστερ του ΕΟΤ.
Πολίτικη Κουζίνα», του Τάσου Μπουλμέτη. Αν δεν ήταν τόσο μελό στο τέλος θα ήταν ακόμα καλύτερο, ωστόσο είναι η πιο ολοκληρωμένη ελληνική ταινία εδώ και πολλά χρόνια, γι αυτό και ξαναγύρισε τον κόσμο στο σινεμά. Δεν είναι αγαπημένη μου, αλλά αξίζει πραγματικά να τη δεις.
Οι Νύφες», του Παντελή Βούλγαρη. Παραγωγή Σκορτσέζε, σενάριο Καρυστιάνη, και γι’ αυτό σίγουρα έχεις ακουστά, ένα καράβι νύφες απ’ τη Σμύρνη που πάνε σε Έλληνες γαμπρούς στην Αμερική -με μια φωτογραφία στο χέρι. Η πιο πετυχημένη ελληνική ταινία της φετινής σεζόν, ωραία ατμόσφαιρα, αλλά η Πολίτικη Κουζίνα ήταν πιο καλή.
Τεστοστερόνη», του Γιώργου Πανουσόπουλου. Σενάριο Αύγουστου Κορτό, πρωταγωνιστή τον νικητή στο φετινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης [α’ αντρικού ρόλου] Δημήτρη Λιακόπουλο και απίστευτες φιγούρες ξαναμμένων θηλυκών που ξεζουμίζουν το ναυτάκι, σε μια κωμωδία που την έθαψαν άπαντες αλλά προβλέπω να γίνεται classic τα επόμενα χρόνια. Το περιμένω πως και πως σε DVD.
Το Λιβάδι Που Δακρύζει». Αγγελόπουλος. Δεν το έχω δει, αλλά δεν θα ήταν πλήρης η λίστα χωρίς αυτό. Περιμένω το box [με τη δουλειά του συγκεντρωμένη] που θα βγει σύντομα για να τον μελετήσω εκτενώς, γιατί τον βαριόμουν και τον αγνοώ.

outside the guggenheim thinking about girls


O Antony Micallef είναι ο πιο αγαπημένος μου σύγχρονος Άγγλος ζωγράφος, είναι απ' τους ελάχιστους που θα ήθελα να έχω έργο του [αν μπορούσα να το αγοράσω] -μια κι αρχίσαμε να μιλάμε για πράγματα που πραγματικά μας αρέσουν...

traditional post


Μα τι έχουν πάθει και δεν βάζουν γραμματόσημο σε κανένα φάκελλο που λαβαίνω από Ευρώπη τελευταία; Πατάνε μια σφραγίδα και όξω απ' την πόρτα, τί έγινε το παλιό καλό γλύψιμο και τα πολύχρωμα χαρτάκια, σταμάτησαν να τα βγάζουν; Υπάρχει κανείς που μαζεύει σφραγίδες;
Εδώ ακόμα επιμένουμε, και μάλιστα βγάζουμε γραμματόσημα σαν κι αυτό, Hellas OLE!
[Υπήρχε κι ένα με τον Χατζηχρήστο ή το ονειρεύτηκα;].

δέος


Γενικά, τις Βυζαντινές εικόνες δεν τις συμπαθώ, μπορώ να πω ότι μέχρι τότε απλά με ενοχλούσαν, το "ΤΟΤΕ" είναι η επίσκεψη στο Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης πριν από μερικά χρόνια, στην έκθεση με τους θησαυρούς του Αγίου Όρους. Με είχε πάει -ξενύχτη- μια φίλη μου αρχαιολόγος [σχεδόν με το ζόρι] και όταν την είδα μόνη σε ένα σκοτεινό δωμάτιο είχα πάθει νίλα. Έξοχα παρουσιασμένη, με μια δέσμη φωτός να τη φωτίζει, έβγαζε τόση οδύνη, τόσο έντονο συναίσθημα, που λίγα έργα τέχνης μου είχαν μεταδώσει. Είναι περίπου στο μέγεθος σελίδας Α4, πρώτο μισό 16ου αιώνα, Pieta, Μονή Ιβήρων, Κρητική Σχολή, αυγοτέμπερα σε ξύλο, αγνώστου καλλιτέχνη. Είχα συγκινηθεί πραγματικά. [Για το Θοδωρή, που με έκανε απόψε να τη θυμηθώ].
Στον Alpha έχει Θέμο, είχε αρχίσει από καιρό να με κουράζει, απόψε τον βρίσκω ανυπόφορο. Μα πώς μπορεί να μου άρεσε αυτή η μπούρδα πριν λίγο καιρό;

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2005

excepter


Οι Excepter είναι Νεοϋορκέζοι [απ’ το Μπρούκλιν] και παίζουν…fractal noise, δηλαδή πιασ’ το αυγό και κούρεψ’ το, αν βρεθεί κάποιος να χαρακτηρίσει [επακριβώς όμως!] αυτό που παίζουν θα του χρωστάω δώρο -όχι ότι έχει καμιά σημασία ο χαρακτηρισμός, αλλά επειδή είναι τόσο πρωτοποριακοί είμαι περίεργος να δω τι ταμπέλα θα τους κολλήσουν… Όταν άκουσα το Ka πέρσι θεώρησα ότι είχα κάνει μεγάλη ανακάλυψη, κι η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσω κάτι Xinlisupreme και Animal Collective που κινούνται σε εντελώς δικά τους σύμπαντα, δύσκολα βρίσκεις στη σημερινή μουσική τόσο original συγκρότημα. Το νέο τους project έχει τίτλο Throne και περιέχει δύο ξαναδουλεμένα κομμάτια απ’ το Ka [Jrone Two και Jone Three], συν δυο νέα κομμάτια: το the heartbeat και το [εκπληκτικά τιτλοφορούμενο]…the ass! Όλο το ep που είναι στην ουσία ένα κομμάτι 35 περίπου λεπτών, έχει ένα βασικό μοτίβο που ξεκινάει σαν το soundtrack του Ghost Dog και εξελίσσεται σε ένα νοτιοασιατικό μάντρα με ταλαντευόμενους ήχους και ήχους didgeridoo, χωρίς όμως didgeridoo! H Caitlin Cook προσθέτει τα [περιορισμένα, δυστυχώς] στοιχειωμένα φωνητικά [σα να μου φαίνεται ότι μαλάκωσε αρκετά από πέρσι] και οι τέσσερις υπόλοιποι τζαμάρουν στα χνάρια των This Heat, των Faust και των Can. Το Throne είναι πιο «εύκολο» στο αυτί απ’ το Ka, αν σου αρέσει ο ήχος τους το βρίσκεις απολαυστικό, η μουσική τους λειτουργεί κάπως σαν το dub κι αν το αυτί σου είναι εξοικειωμένο με τον ήχο μπορείς ακόμα και να χαλαρώσεις. Αν δεν ξέρεις κανένα απ’ τα παραπάνω ονόματα, πάντως, μην κάνεις τον κόπο…

πόσα κιλά κουλτούρα θα πάρετε σήμερα;


Ελλάδα-Τουρκία, μέχρι τώρα 0-0. Κατεβάζω το νέο άλμπουμ του Brian Eno, το περίμενα πως και πως, λέγεται another day on earth και δεν βλέπω την ώρα να τελειώσει, μα καλά, πού είναι ο Χαριστέας κι ο Καραγκούνης, τι έχουν πάθει, σα να μην υπάρχουν! Φύτεψα τρία είδη μέντας, λεβάντες και βασιλικούς, η γάτα μου γέννησε [πάλι!] δύο γατιά, ελπίζω να της ζήσουν αυτή τη φορά και να μην έχουμε πάλι δράματα. Το ένα είναι ασπρόμαυρο και θα γίνει μαλλιαρό, το άλλο μαύρο, πάλι καλά που δεν γέννησε πέντε-έξι γιατί είναι κι η άλλη έγκυος και δεν θα ξέρω τι να τα κάνω. Πήγα να αγοράσω το ευρωσύνταγμα να το διαβάσω, αλλά αγόρασα το νέο βιβλίο του Τσαγκαρουσιάνου [Στον Παλιό Καταρράκτη] κι έφυγα απ’ το βιβλιοπωλείο χωρίς ευρωσύνταγμα, καλύτερα να μου το εξηγήσει κανένας που το διάβασε και το κατάλαβε, πήρα κι ένα CD με τον Τσαρούχη να διαβάζει Καβάφη στο σπίτι του Ανδρέα Εμπειρίκου, τον Φεβρουάριο του 1972.
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος το ’χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι –το σωστό- εις όλη τη ζωή του.
[CHE FECE…IL GRAN RIFIUTO]
0-0 τελικά, περάσαμε δεύτεροι, τώρα οι Τούρκοι θα μαδιούνται που μας έδωσαν το 12άρι στη Eurovision.

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2005

βλάχοι take revenge

Όταν άκουσα για πρώτη φορά το shadows fall ήμουν σίγουρος ότι ήταν ένα τραγούδι απ’ τα sixties, η Άγρια Δύση συναντούσε τις ρώσικες μπαλαλάικες, ένα κομμάτι απ’ αυτά που ακούγονται σαν ουρανοκατέβατα μέσα στο συμφυρμό των επιτυχιών του [αγγλικού] ραδιοφώνου. Φυσικά, δεν μου περνούσε απ το μυαλό ότι το είχαν γράψει έξι χωριατάκια πιτσιρίκια από ένα χωριό της δυτικής ακτής της Αγγλίας, από ένα μέρος που το λένε Hoylake στο Merseyside, όπου το μόνο συγκλονιστικό γεγονός που συμβαίνει κάθε χρόνο είναι η Ημέρα της Ψαρόβαρκας. Αυτά τα βλαχάκια [ο πιο μεγάλος ήταν τότε 21, τώρα 24] που ηχογραφούν σαν The Coral είχαν καταφέρει να ακούγονται εντελώς παλιομοδίτικοι και ξεχωριστοί, καμία σχέση με τα υπόλοιπα ροκ συγκροτήματα που θέλουν να γίνουν Oasis ή Radiohead [και καλά να θέλουν να γίνουν Radiohead, αλλά Oasis!;], έβγαζαν το ένα καλό single μετά το άλλο και το πρώτο άλμπουμ τους ήταν κάτι σαν best of, μπορεί να μην έγιναν μπροστάρηδες, να μην προκάλεσαν το χαμό όλων αυτών που δοξάστηκαν και σήμερα προκαλούν χασμουρητά [το wasting my time προχτές ήταν για το χρόνο που έχασα για ν’ ακούσω το δίσκο των coldplay, μη νομίσεις ότι κάθομαι αραχτός, μακάρι να είχα λίγο χρόνο να καθόμουν], μπορεί ούτε καν να ασχολήθηκα με το δεύτερο δίσκο τους [γιατί έχω γίνει καχύποπτος με τόσες μέτριες ή κακές επιστροφές], αλλά ο τρίτος δίσκος τους [invisible invasion] που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες είναι ακόμα καλύτερος απ’ τον πρώτο! Δεν έχει σερίφηδες και ρώσικη επαρχία, αλλά είναι ο πιο αυθεντικός sixties δίσκος που έβγαλε αγγλικό συγκρότημα το 2005. Πάντα τραγουδούσαν με φωνή crooner, αλλά τώρα πια που μεγάλωσαν λίγο και ωρίμασαν, ακούγονται σαν garage τραγουδιστές που συναγωνίζονται ποιος θα «βγει» πιο μελιστάλαχτος, το θυμάσαι το Lost Weekend των Monochrome Set; Κάπως έτσι, μόνο που είναι καλύτεροι. Κάπου διάβασα ότι προσπαθούν να κοπιάρουν τους Charlatans και τους Inspiral Carpets, η αλήθεια είναι ότι μοιάζει κι ο ήχος και η φωνή, δεν κατάλαβα όμως, μια χαρά δεν ήταν οι Charlatans κι οι Inspiral Carpets; Δεν λένε thank God που δεν κοπιάρουν τους Oasis;