Τρίτη, 31 Μαΐου 2005

jesus loves you

COCOROSIE MY LOVE
Γιατί μου αρέσουν τόσο πολύ οι Cocorosie; Ακούω το νέο τους άλμπουμ που διέρρευσε στο internet πολύ πριν την κανονική κυκλοφορία του [γύρω στις 15 Σεπτεμβρίου!] και κάνω σα χαζός, θες επειδή το βρήκα τόσο νωρίς, θες επειδή αυτές οι δυο αδελφές με ξετρέλαναν απ’ την πρώτη στιγμή που τις άκουσα, πάντως σήμερα μου έφτιαξε τη μέρα. Tο Noah's Ark είναι απλά το καλύτερο άλμπουμ που έχω ακούσει φέτος. Οι αδελφές Casady λοιπόν είναι αμερικανίδες που μετακόμισαν στο Παρίσι και ζούσαν σε ένα τόσο μικροσκοπικό διαμέρισμα που ίσα που χωρούσαν οι δυο τους, αν πήγαινε κάποιος επίσκεψη η μία έβγαινε στο χωλ! Λέω ζούσαν γιατί τώρα μάλλον έχουν μετακομίσει, η μια έχει γκόμενο τον Devendra Banhart, αν υπολογίσεις ότι έχει κι ο καθένας από μια κιθάρα το πιο λογικό είναι να έχουν φύγει από κει. Ή να έχουν νοικιάσει και το χωλ. Το περσινό τους άλμπουμ ήταν ο θρίαμβος του lo-fi, πιο lo-fi δεν γίνεται, εκτός απ’ την κιθάρα κι ένα φτηνό beatbox είχαν χρησιμοποιήσει και όλα τα τεντζερέδια της κουζίνας, κουταλοπίρουνα, αλυσίδες και ότι υπήρχε γύρω τους γενικά, για να μην παραθέτω λίστα, μ’ αυτά έφτιαξαν το μοτίβο της μουσικής τους και στη συνέχεια έβαλαν φωνητικά. Η μία έχει σπουδάσει όπερα, είναι αυτή που κάνει τα αααααα, η άλλη τραγουδάει όπως μπορεί, σημασία έχει ότι αυτό που βγαίνει σαν αποτέλεσμα δεν θυμίζει τίποτα απ’ όσα έχεις ακούσει. Όταν πρότεινα το άλμπουμ [που με είχε ενθουσιάσει] σε κάποιον γνωστό μου σχεδόν με έβρισε, άκουγε κάτι γάτες σε οίστρο να ουρλιάζουν στα κεραμίδια, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, εγώ γάτα δεν άκουγα πουθενά. Άκουσα κι άλλα χειρότερα, έτσι αναγκάστηκα να σταματήσω να το προτείνω στον κόσμο, ο κόσμος έχανε. Το νέο τους άλμπουμ λέγεται «Η Κιβωτός του Νώε» και τα πιο πολλά τραγούδια είναι γνωστά απ’ τα live τους, τι σόι φανατικός θα ήμουν αν δεν είχα κατεβάσει και μερικά live, στην εκτέλεση του beautiful boys του άλμπουμ συμμετέχει και ο νέος media darling Antony Johnson, φωνάρα, το beatbox είναι πιο έντονο, που και που πυροβολούν με πλαστικά πιστολάκια απ’ αυτά που βγάζουν ηλεκτρικούς ήχους, μια απ’ τα ίδια, όλα τα τεντζερέδια είναι εδώ, super. Κι αυτή της όπερας βγάζει πιο πολλές κορώνες. Γιατί μου αρέσουν τόσο πολύ οι Cocorosie; Μάλλον γιατί δημιουργούν μουσική με ένα πρωτόγονο τρόπο, με τον πιο πρωτόγονο, με ότι υπάρχει γύρω τους, δεν έχουν ανάγκη ούτε από στούντιο, ούτε από παραγωγές, ούτε από ορχήστρες, αν το έχεις μέσα σου το βγάζεις και φτιάχνεις αριστουργήματα. Το Noah’s Ark είναι ένα αριστούργημα, εκεί ειδικά που ακούγεται το χλιμίντρισμα του αλόγου πάνω στο μουσικό κουτί, τα κουδουνάκια και την Maria Callas on acid, εγώ παραδίνομαι. Α, και επιτέλους ακούω αυτή τη γάτα που όλοι ωρύονταν ότι ακούγεται, την έχουν guest στο bear hides and buffalo pulse…Υ.Γ. Αν κρίνω απ’ τη συχνότητα που το κατεβάζουν όλη μέρα το περίμενε πολύς κόσμος πως και πως, δεν είχα ποτέ τέτοια ουρά στα upload!

[+.+]

Δεν με ενοχλεί η Παπαρίζου, μια χαρά είναι, δροσερή, νέα κι όμορφη και πραγματικά χάρηκα με την επιτυχία της, αλήθεια χάρηκα, δεν βρίσκω καλύτερες τις Beyonce και τις Britney, οι ενστάσεις δεν πάνε στους δημιουργούς ούτε στο αφελές [αλλά συμπαθητικό εν τέλει, μετά από τόσες χιλιάδες ακροάσεις, ποπ τραγουδάκι], πάνε σε όλους αυτούς [κυβέρνηση και κανάλια] που έκαναν το πανηγυράκι θέμα μείζονος σημασίας, ενώ είναι ένα χαρούμενο τίποτα. Είμαστε υπερβολικοί σε όλα μας όπως ξέρεις, κι εγώ επίσης ακόμα χειρότερος, απλά δεν είσαι εδώ για να καταλάβεις τις διαστάσεις που πήρε για τρεις σχεδόν μήνες το θέμα Eurovision, άσε που τη νίκη την χρεώνεται η κυβέρνηση σαν την πρώτη [και μοναδική] καθαρά δικιά της επιτυχία! Πέθανε ο Φλωράκης και κάποια κανάλια το θεώρησαν τόσο ασήμαντο που το έκαναν τέταρτη είδηση, όσο κι αν σου φαίνεται απίστευτο έπαιξε μετά απ’ το ρεπορτάζ για το βρακί που φορούσε η Παπαρίζου. Μετά, είναι να μην αγανακτείς; την πληρώνει κι η κοπέλα που δεν φταίει καθόλου, της ανάθεσαν κάτι και βγήκε νικήτρια, χαρά έδωσε και μόνο, απλά μερικές φορές δεν είμαι μόνο υπερβολικός, αλλά και κακός. Την αφήνω λοιπόν ήσυχη και ειλικρινά εύχομαι η αναρρίχησή της να μην έχει τέλος, να τις σκίσει όλες και να γίνει το πρώτο superstar που βγάζει η Ελλάδα…
Όσο για το δημοψήφισμα στη Γαλλία, φυσικά και δεν είμαι κατά της ενωμένης Ευρώπης, απλά είμαι [επίσης] αγανακτισμένος γιατί εμείς εδώ απλά ακούσαμε να μας ανακοινώνεται ότι «σήμερα στη Βουλή ψηφίστηκε το ευρωσύνταγμα», είμαι σίγουρος ότι το 90% του κόσμου δεν έχει πάρει είδηση τι είναι αυτό το πράμα, ούτε καμπάνια ενημέρωσης, ούτε καν μια ολόκληρη μέρα στην τηλεόραση να ασχολούνται οι «σοβαροί» μαζί του [ολόκληρη όμως, απ’ το πρωί να το μάθουν κι οι αγράμματοι κι οι γέροι, όπως κάνουν στις εκλογές, όχι μια εκπομπή στις 11.45 τα μεσάνυχτα]. Γιατί να αντιμετωπίζονται οι γάλλοι σαν πολίτες πρώτης κατηγορίας κι εμείς σαν δεύτερης, δεν είναι άδικο; Θα μου πεις, στη Γαλλία, παρ’ όλο που οι πολίτες είχαν να διαλέξουν ευρωσύνταγμα ή ολυμπιακοί στο Παρίσι το 2012 επέλεξαν το όχι, εδώ που δεν έχουμε κανένα δίλημμα και ο κόσμος χώνεται όλο και πιο βαθιά σε έναν [νέο]συντηρητισμό που σε τρομάζει, υπήρχε περίπτωση να ψηφίσουμε ναι;
Μόλις μάθω ακριβώς τι είναι το ευρωσύνταγμα θα τα ξαναπούμε. Πάω σήμερα κιόλας να το αγοράσω.

something about mary...


H Mary Margaret O’Hara είναι απ’ τους μεγαλύτερους θρύλους της μουσικής του Καναδά κι ας έχει κυκλοφορήσει επίσημα μόνο ένα προσωπικό άλμπουμ το 1988, το κλασσικό πια [κι αξεπέραστο] Miss America. Ένα άλμπουμ που επηρέασε μια ολόκληρη γενιά αξιόλογων καλλιτεχνών τα αμέσως επόμενα χρόνια: Kristin Hersh, Tanya Donelly, Cowboy Junkies, Guided By Voices, Liz Phair, διαβάζω κι ένα σωρό άλλα ονόματα στο site που βρήκα το βιογραφικό της, αν και μερικούς τους θυμάμαι να ηχογραφούν ταυτόχρονα και μάλλον θα πρέπει απλά να δηλώνουν θαυμαστές της. Το Miss America είναι απ’ τα πιο λατρεμένα άλμπουμ της τελευταίας 20αετίας και σίγουρα ένα απ’ αυτά που θα διάλεγα σαν προσωπική αδυναμία απ’ τη δεκαετία του 80, το υποδέχτηκαν ενθουσιωδώς και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, έβγαλε και δυο single που ακούστηκαν πολύ στο ραδιόφωνο της Αγγλίας [ειδικά το Body’s in Trouble, που υπήρξε κι απ’ τα αγαπημένα του μακαρίτη του Peel] και μετά ξαφνικά…χάθηκαν τα ίχνη της. Όταν κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι έχω χάσει το άλμπουμ και προσπάθησα να το βρω σε CD δεν υπήρχε πουθενά, άγνωστο γιατί, αναγκάστηκα να αγοράσω ξανά το βινίλιο, και μάλιστα αρκετά ακριβά, σε μαγαζί με μεταχειρισμένα! Μόλις πριν από τρία χρόνια το ξαναβρήκα σε CD, ενώ η μόνη εμφάνισή της που είχα πάρει είδηση ήταν στα β φωνητικά του November Spawned a Monster του Morrissey. Είχα την εντύπωση ότι είχε παροπλιστεί και δεν είχε ξανα-ασχοληθεί με το τραγούδι, όταν εντελώς τυχαία απόψε ανακάλυψα ότι έχει συμμετάσχει σε μερικά άλμπουμ άλλων καλλιτεχνών σαν guest και μάλιστα και σε άλμπουμ των Walkabouts. Απλά, τους καλλιτέχνες αυτούς ούτε τους ξέρω, ούτε και θα υπήρχε περίπτωση να τους αναζητήσω ποτέ, δεν είναι το είδος που θα μπορούσα ν’ ακούσω [των Walkabouts συμπεριλαμβανομένων]. Οι προσωπικές της κυκλοφορίες περιλαμβάνουν ένα ep με χριστουγεννιάτικα τραγούδια το 1994 και δυο soundtrack στα οποία έχει εξ ολοκλήρου την ευθύνη, το The Events Leading Up To My Death [το 1992] και το Apartment Hunting [το 2001], το οποίο αγόρασα απόψε σε mp3 γιατί δεν μπορούσα να περιμένω δέκα μέρες μέχρι να μου το στείλουν απ’ τον Καναδά! Με μεγάλη χαρά διαπιστώνω ότι όσο περνάει ο καιρός η φωνή της γίνεται ακόμα καλύτερη και οι συνθέσεις της στέκονται μια χαρά, το Apartment Hunting θα μπορούσε να είναι το νέο άλμπουμ της-επιστροφή κι όχι απλά ένα ακόμα soundtrack, κι αν η εποχή δεν ήταν τόσο σκληρή για τους καλλιτέχνες που έχουν περάσει τα 35 θα έπρεπε να είχε γίνει γεγονός. Το 1999, ο Mike Stripe που την εντόπισε σε μια συναυλία των REM στο Τορόντο την άρπαξε απ’ το πλήθος και την ανέβασε πάνω στη σκηνή, αποκαλώντας τη «εθνικό θησαυρό», ενώ θαυμαστές της είναι οι Radiohead, οι This Mortal Coil [ο οποίοι έχουν διασκευάσει και τραγούδι της], ο Morrissey, η Rickie Lee Jones. Μετά την Bjork νομίζω ότι είναι η πιο αγαπημένη μου γυναίκα καλλιτέχνης, απόψε αισθάνομαι σαν να ξαναβρήκα τα ίχνη κάποιου φίλου που είχα χάσει για καιρό…
Why would you run? / I beg stars above / A thing of such beauty / Must be called love / Why would you go / And give to cry? / A thing of such beauty / Might never die / You bust loose from heaven / And now your life starts / So soon you will see / You’ve broken two hearts / And when you discover / The love I still know / You’ll worry dear darling / Why you had to go… [απ’ το Little Darling].
Το καταραμένο site που κατέβασα το CD [για 8 ευρώ παρακαλώ] κάτι έχει πάθει και δεν επιτρέπει να κατεβάσω το κομμάτι 15. Δεν απαντάνε και στα e-mail, που να κολλήσουν ιό και να τους καταπιεί το σύστημα!

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2005

*.*

Το Birth Of A Nation είναι όντως μια ρατσιστική ταινία, όπου οι μαύροι είναι οι κακοί και στο τέλος οι λευκοί καλοί νικούν και ζουν αυτοί καλά και τους μαύρους τους κλείνουν σε μια καλύβα [ακριβώς έτσι, όχι περίπου!], η τελευταία σεκάνς είναι απ’ τις πιο ενοχλητικές που έχω δει ποτέ, δεν είναι τυχαίο που η Κου Κουξ Κλαν την είχε για ευαγγέλιο. Και ναι, αυτή την ταινία την πρόβαλε ολόκληρη και χωρίς περικοπές ο DJ Spooky στο Ηρώδειο. Ο DJ Spooky είναι μαύρος, αν αυτό έχει κάποια σημασία, αν και το χρώμα του και το ότι προβλήθηκε με συνοδεία συμπαθητικής μουσικής δεν κάνει την ταινία λιγότερο ρατσιστική. Με την ίδια λογική μια performance με ανάγνωση του «Αγών μου» του Χίτλερ συνοδεία μιας jazz ορχήστρας [με εβραίους] θα αναιρούσε το κείμενο;
Στην συγκεκριμένη ταινία οι πιο πολλοί μαύροι είναι από φούμο, δηλαδή λευκοί βαμμένοι σαν πρωτόγονα καρτούν, υπήρχαν και καναδυό που έμοιαζαν αληθινοί, αλλά μπορεί να ήταν οι φίρμες κομπάρσοι και να είχαν πιο επιδέξιο make up artist...

μάης του '68


Please master can I touch your cheeck please master can I kneel at your feet please master can I loosen your blue pants please master can I gaze at your golden haired belly please master can I have your thighs bare to my eyes please master can I take off my clothes below your chair please master can I can I kiss your ankles and soul please master can I touch lips to your hard muscle hairless thigh please master can I lay my ear pressed to your stomach please master can I wrap my arms around your white ass please master can I lick your groin gurled with blond soft fur please master can I touch my tongue to your rosy asshole please master may I pass my face to your balls, please master order me down on the floor, please master tell me to lick your thick shaft please master put your rough hands on my bald hairy skull please master press my mouth to your prick-heart please master press my face into your belly, pull me slowly strong thumbed till your dumb hardness fills my throat to the base till I swallow and taste your delicate flesh-hot prick barrel veined Please Master push my shoulders away and stare in my eyes, & make me bend over the table please master grab my thighs and lift my ass to your waist please master your hand's rough stroke on my neck your palm down to my backside please master push me, my feet on chairs, till my hole feels the breath of your spit and your thumb stroke please master make my say Please Master Fuck me now Please Master grease my balls and hairmouth with sweet vaselines please master stroke your shaft with white creams please master touch your cock head to my wrinkled self-hole please master push it in gently, your elbows enwrapped round my breast your arms passing down to my belly, my penis you touch with your fingers please master shove it in me a little, a little, a little, please master sink your droor thing down my behind & please master make me wiggle my rear to eat up the prick trunk till my asshalfs cuddle your thighs, my back bent over, till I'm alone sticking out, your sword stuck throbbing in me please master pull out and slowly roll onto the bottom please master lunge it again, and withdraw the tip please please master fuck me again with your self, please fuck me Please Master drive down till it hurts me the softness the Softness please master make love to my ass, give body to center, & fuck me for good like a girl, tenderly clasp me please master I take me to thee, & drive in my belly your selfsame sweet heat-rood you fingered in solitude Denver or Brooklyn or fucked in a maiden in Paris carlots please master drive me thy vehicle, body of love drops, sweat fuck body of tenderness, Give me your dogh fuck faster please master make me go moan on the table Go moan O please master do fuck me like that in your rhythm thrill-plunge & pull-back-bounce & push down till I loosen my asshole a dog on the table yelping with terror delight to be loved Please master call me a dog, an ass beast, a wet asshole, & fuck me more violent, my eyes hid with your palms round my skull & plunge down in a brutal hard lash thru soft drip-fish & throb thru five seconds to spurt out your semen heat over & over, bamming it in while I cry out your name I do love you please Master. May 1968
ΝΑΙ, ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΟΥ ΒΑΖΩ ΤΕΤΟΙΑ ΑΙΣΧΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΟ BLOG ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΩ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ, ΠΡΕΠΕΙ ΚΙ ΕΓΩ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΤΙΜΗΣΩ ΤΟ "ΟΧΙ" ΤΩΝ ΓΑΛΛΩΝ.
ΜΑ ΚΑΛΑ, ΤΕΤΟΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΓΡΑΦΕ Ο ALEN GINSBERG? [ΛΕΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΑ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΣΤΟΚΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΑΝΩ;-ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΕΒΑΛΑ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ, ΤΟ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΡΙΝ ΟΤΙ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ...]

tranzistor #2, june 2005


playlist
-ciccone youth-the whitey album
-broadway project-in finite
-alexander hacke-sanctuary
-hanne hukkelberg-little things
-colder-heat
-lunz-reinterpretations
-the chap-ham
-dose one-ha
-jamie lidell-multiply
-royksopp-the understanding
-white stripes-get behind me satan
-shawn lee's ping pong orchestra-moods and grooves

απορία φίλου

Εγώ φταίω που σας αποκάλυψα τη διεύθυνση του blog και δεν το κράταγα μόνο για την ξενιτεμένη μου φίλη... Άκου κει απορία γιατί κρατάει με τα δυο χέρια το πουλί του ο γάλλος! Πού να ξέρω, μπορεί να το έχει στραβό και προσπαθεί να το ισιώσει, μπορεί το δεξί χέρι να του είναι κουλό [ξέρω έναν γάλλο κουλό], εδώ κατουράει φόρα παρτίδα στην Trafalgar Square [όπως κόβω το θάλαμο], αυτό βρήκες να σε εντυπωσιάσει;
Και για να μην παρεξηγούμαστε, ναι, είναι αληθινή φωτογράφιση μόδας από ένα περσινό Large...

φωτογράφιση μόδας


Oι τσάντες που κρατάνε οι δήθεν αδιάφορες περαστικές είναι γεμάτες trendy πάνες για την ακράτεια. Το μοντέλο είναι γάλλος που κατουρήθηκε απ' τη χαρά του όταν τον ενημέρωσαν τηλεφωνικά ότι οι συμπατριώτες του ψήφισαν NON. Μετά που το ξανασκέφτηκε, ξανακατουρηθηκε και μέσα στην British Gallery.

οχιά να τους φάει


Γαλλίδες αποχαιρετάνε το ευρωσύνταγμα. Την παραλία δεν την γνωρίζω γιατί πάντα ήμουν σκράπας στη γεωγραφία, το μόνο που αναγνωρίζω είναι το βρακί της αριστερής, ίδιο με το τιμημένο που περιφερόταν από κανάλι σε κανάλι και είχε χαϊδέψει το εθνικό αιδοίο [επίσης, εδώ οφείλω να ζητήσω δημόσια συγνώμη αν εν βρασμώ έγραψα πως η Παπαρίζου έχει μουνί, το διορθώνω, η Παπαρίζου έχει αιδοίο, ΟΚ;].
Ο τίτλος είναι παραπλανητικός, κι εγώ όχι θα ψηφιζα, κι ας μην έχω καταλάβει επακριβώς τι είναι το ευροσύνταγμα, το "οχιά να τους φάει" πάει στους 300 της βουλής που ψήφισαν ναι χωρίς να με ρωτήσουν και στους δημοσιογράφους που εδώ και μήνες κάνουν διατριβή στην Γιουρο-βύζιον και στο σκυλολόϊ της ελληνικής ποπ [με τη δικαιολογία ότι ο κόσμος χρειάζεται χαρά!-αν ο κόσμος χρειάζεται χαρά γιατί δεν του μοιράζουν χάπια και μπάφους δωρεάν, θα καίνε μερικά κύτταρα αλλά θα γλιτώνουν τη μαλάκυνση].
Την προηγούμενη Δευτέρα το βράδυ το βαρύ δυναμικό των δυο πιο μεγάλων καναλιών είχε σε ταυτόχρονη μετάδοση καμιά εικοσαριά άτομα [καμιά δεκαριά ο καθένας] στο στούντιο για να συζητήσουν...αν αξίζει να συζητάνε για τη Γιουρο-βύζιον!
Πώς το είπες αυτό που ψήφισαν όχι οι γάλλοι;

Σάββατο, 28 Μαΐου 2005

το στανιό μου...

η κατανόηση...


Το νέο άλμπουμ των royksopp [the understanding] κυκλοφορεί ήδη στο slsk, είναι πολύ πιο groovy απ' το melody a.m. και με την πρώτη ακρόαση τρόμαξα. Μου φάνηκε πολύ προβλέψιμο και mainstream -αυτή η καημένη η λέξη mainstream έχει καταντήσει φόβος και τρόμος για όλους τους δημιουργούς που την ψάχνουν λίγο περισσότερο γιατί τους σκοτώνει την πρωτοπορία- αλλά τελικά, εκεί που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα, είναι πιο δύσκολο να κάνεις έναν αξιοπρεπή maistream δίσκο παρά κάτι "προχωρημένο" που δεν αντέχεται. Γεμίσαμε σοβαρότητα, ας κουνήσουμε λίγο το κεφάλι μας να συνέλθουμε, όποιος σοβαρεύεται πολύ γερνάει γρήγορα και μετά πεθαίνει. Μια χαρά είναι οι royksopp, τώρα που τους ξανακούω προσέχω και κάποια που θέλει να γίνει cindy lauper πάνω σε ντάπα ντούπα ντάπα ντούπα [ακριβώς έτσι], πιο πριν τργουδούσε κάποιος που τον λένε Χελώνη [άκου Χελώνη!], άσε που έχουν κι ένα κομμάτι που θυμίζει στο ρυθμό joan jet ενώ ο τραγουδιστής κάνει λαρυγγισμούς σαν τον midge ure [εγώ φταίω που τους ξέρω; μήπως είμαι πολύ γέρος;] παμ παράμ, κάπως έτσι πάει, κατάλαβες τώρα, έχουν κι άλλο ένα που λέγεται beautiful day without you που βρωμάει σκανδιναβίλας, επίσης στους pet shop boys θα πρέπει να έχουν κάνει διατριβή. Tο Only this moment είναι το πιο pet shop boys τραγούδι που έχω ακούσει και δεν είναι pet shop boys, αααα, τους βλέπω να πουλάνε και στην Αμερική, τα έξι εκατομμύρια αντίτυπα τα έχουν στο τσεπάκι, έτσι το κόβω.
Δυστυχώς μου έμεινε η χαρά, δεν τους έχει στο line up του synch που ανακοινώθηκε χθες, κρίμα, το μόνο που μένει είναι να γίνει ένα θαύμα την τελευταία στιγμή, γιατί ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...

where is the sun?


τί γίνεται με τον καιρό; βρέχει όλη μέρα για τρίτη μέρα [ή μήπως είναι παραπάνω;].
στην τηλεόραση κάποιος διαφημίζει το βιβλίο του "στείλε τα μάγια με κούριερ", γιατί δεν τα στέλνει μήπως ξαναβγεί ο ήλιος;

talk to the birds


To 1950 ο Roberto Rossellini [με τη συνεργασία του Φελίνι στο σενάριο] έφτιαξε μια ταινία για τον Φραγγίσκο της Ασίζης και τους μοναχούς ακολούθους του, που στην εποχή του όχι μόνο δεν γνώρισε επιτυχία, αλλά υπήρξε απ' τις πιο υποτιμημένες ταινίες στην ιστορία του σινεμά. Ο Rossellini χρησιμοποίησε 13 πραγματικούς Φραγγισκανούς μοναχούς για να αφηγηθεί με τον πιο απλό και ρεαλιστικό τρόπο περιστατικά απ' την καθημερινή τους ζωή, τόλμησε να τη γεμίσει με αστείες καταστάσεις, αδιαφορώντας για τα κλισέ που συνηθίζονταν στις βιογραφίες αγίων της εποχής. Στην ουσία δεν έφτιαξε μια ταινία για τον Φραγγίσκο αλλά για το τάγμα των μοναχών του, ενώ επικεντρώνεται στον πιο αφελή μοναχό του και στις γκάφες του, θυμίζοντας περισσότερο Χοντρό και Λιγνό παρά μια υποτιθέμενη πνευματική ταινία. Όχι, το Francis, God's Jester [francesco giullare di Dio] δεν είναι κωμωδία, είναι μια απ' τις πιο χαρακτηριστικές νεορεαλιστικές ταινίες του ιταλικού σινεμά που στο εκπληκτικό restoration της Eureka αποκαθίσταται στην αρχική της [ιταλική] μορφή και παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε όλο της το μεγαλείο. Ο Φραγγίσκος έγινε ο άγιος προστάτης της φύσης το 1980 [άγιος είχε γίνει δυο χρόνια μετά το θάνατο του, το 1228], η σκηνή που μιλάει με τα πουλιά είναι η πιο όμορφη της ταινίας...
[κάτι δεν μου πάει καλά στο μάτι, μήπως το Φραγγίσκος γράφεται Φραγκίσκος;]

sky gazing


Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες [επιτέλους] απ' τη Leaf το Little Things, το ντεμπούτο άλμπουμ της Hanne Hukkelberg, της 26χρονης Νορβηγίδας που μου θυμίζει Jollie Holland και...Bjork [όχι τόσο στον ήχο, πάντως το Little Things έχει "κάτι" από Debut], στον πιο προσιτό jazz-electronica δίσκο που έχω ακούσει τελευταία, με μια υψηλής αισθητικής σκανδιναβική pop και συμμετοχές από την αφρόκρεμα της βορειοευρωπαϊκής σκηνής, από Jaga Jazzist και Kaada, μέχρι Shining και Exploding Plastix. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι τα υπέροχα, αιθέρια φωνητικά της Hanna, η οποία παρεμπιπτόντως, ασχολείται με τη μουσική από τριών χρονών! O δίσκος είχε κυκλοφορήσει πέρσι από τη νορβηγική Propeller Records, αλλά η [επανα]κυκλοφορία του απ' τη Leaf του δίνει την ευκαιρία για νέα καριέρα...Περνάω διάφορα κολλήματα με τραγουδίστριες του είδους κατά καιρούς, αλλά αυτή εδώ αξίζει πραγματικά...

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2005

fart athina 2005

[Λίνα Θεοδώρου, τίτλο δεν θυμάμαι, λεπτομέρεια -λεπτομέρεια απ' τον πίνακα, όχι λεπτομέρεια το ότι δεν θυμάμαι]

Επίσκεψη στην ART ATHINA 2005 που τέλειωσε την Τρίτη, με 43 αίθουσες τέχνης να εκθέτουν την «πραμάτεια» τους και μερικά πολύ ενδιαφέροντα έργα, απ’ αυτά που θεωρούνται Σύγχρονη Τέχνη. Ποιος είσαι εσύ που θα τα αμφισβητήσεις θα μου πεις, αλλά και ποιος σου είπε ότι τα αμφισβητώ; Απλά σκέφτομαι ότι είναι μεγάλη αδικία να απαιτούν 13 χιλιάδες ευρώ για ένα κομμάτι χαρτί με μουτζούρες ή για κάτι αδιάφορα βίντεο που όλοι υποκρίνονται ότι απολαμβάνουν στοχαζόμενοι, όταν την ίδια στιγμή μπορείς να αγοράσεις ένα μουσικό άλμπουμ με 15 ευρώ και ένα DVD μιας ταινίας-αριστουργήματος με 30 ευρώ [το πολύ]. Θα μου πεις ότι ένα κομμάτι χαρτί, ένας πίνακας, ένα γλυπτό είναι μοναδικά και η μοναδικότητα ανεβάζει την αξία τους, μήπως και η μουσική και οι ταινίες δεν είναι μοναδικές για τους δημιουργούς τους ή για όποιον τα επιλέγει να τα αγοράσει; Χωράει πολύ συζήτηση η υπόθεση και δεν έχω διάθεση, σημασία έχει ότι η βόλτα στα περίπτερα των γκαλερί ήταν διασκεδαστική, είχα πολύ καιρό να γελάσω τόσο, μας κέρασαν και Bombay Sapphire [χάλια, απορώ πως κάποτε έπινα μόνο τζιν!] και ανακάλυψα έναν έλληνα ζωγράφο που με ενθουσίασε, ο μόνος που θα έδινα λεφτά να αγοράσω έργο του. Το όνομα αυτού: Νίκος Μόσχος.
Επίσης ανακάλυψα ότι απ' το art μέχρι το fart η διαφορά είναι μόνο ένα f.

rebirth of a nation


Το Rebirth Of A Nation είναι ένα project βασισμένο στην προκλητική [και προβοκατόρικη] ταινία του D.W. Griffith «Birth of a Nation», του 1912. Ο Paul D. Miller [το πραγματικό όνομα του DJ Spooky] χρησιμοποιεί την αντιφατική ταινία του Griffith σαν βασικό μοτίβο, αναμιγνύοντας τις σιωπηλές εικόνες της με διαφορετικά στιγμιότυπα [της ίδιας ταινίας] και την χορογραφία του Bill T. Jones, για να καλύψει το οπτικό μέρος της παράστασης, το οποίο προβαλλόταν σε τρεις οθόνες. Ο DJ Spooky συνόδευε ηχητικά με ένα ζωντανό audio mix.
Η ταινία του Griffith θεωρείται [εκτός από ένα τεχνικό αριστούργημα], μια ταινία με έντονες ρατσιστικές αναφορές και ένα προπαγανδιστικό φιλμ που ξεκίνησε την στρατολόγηση της Κου Κουξ Κλαν. Διαδραματίζεται στη διάρκεια του αμερικάνικου εμφυλίου πολέμου και την εποχή της ανασυγκρότησης του αμερικανικού έθνους και βασίζεται στο θεατρικό έργο The Clansman. Ξεδιάντροπα ενάντια στους μαύρους και με σαφείς αναφορές στην «καθαρή», «λευκή» Αμερική, είναι απ’ τις ταινίες που αποφεύγουν να την προβάλλουν, ακόμα και σε πανεπιστήμια. Στην Αθήνα η ταινία παρουσιάστηκε στην ολοκληρωμένη μορφή της.
«Η ταινία του Griffith είναι κάτι που με γοήτευε εδώ και πολύ καιρό. Καθώς μπαίνουμε στον 21ο αιώνα, μερικές φορές βοηθάει να ξέρουμε -όπως είπε κι ο φιλόσοφος Santayana- ότι «εκείνοι που δεν καταλαβαίνουν το παρελθόν, είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν», δήλωσε ο Spooky πριν ξεκινήσει.
Όλα καλά κι όλα ωραία, από δελτία τύπου σκίζουμε. Αυτό που είδαμε χθες το βράδυ, εκτός από μια βαρετή κι αδιάφορη ταινία [με ενδιαφέρον μόνο από τεχνικής άποψης] είχε μια ξανθιά πρωταγωνίστρια που έμοιαζε με μόγγολο [ήταν πραγματικά η gillian gish της Νύχτας του Κυνηγού!?] και ήταν τόσο μπερδεμένη, που πολλά σημεία δεν τα κατάλαβα καθόλου. Μπορεί να είμαι και ντιπ τελείως βλάκας, τι να πω;
Ούτε καν τα γραφικά δεν μου άρεσαν, μου στράβωσε ο σβέρκος απ' το αριστερά δεξιά [γιατί πώς αλλιώς μπορείς να παρακολουθήσεις την ταυτόχρονη δράση σε δύο οθόνες, η μια απ' τις οποίες ήταν εντελώς άχρηστη-έπαιζε με διαφορά φάσης τα ίδια περιστατικά που διαδραματίζονταν στην κεντρική!] άσε που ο τύπος που μας είχε κλείσει τις προσκλήσεις ήταν σε καταστολή [!] και μέχρι τελευταία στιγμή δεν ξέραμε αν θα μπούμε! Ακόμα σε καταστολή είναι ο άνθρωπος δηλαδή, δεν τον ξέρω, αλλά εύχομαι να του πάνε όλα καλά...Ευτυχώς που ο DJ Spooky είναι συμπαθητικός τυπάκος και η μουσική του στο μεγαλύτερο μέρος ήταν καλή, αλλιώς η βραδιά κινδύνευε να καταλήξει απογοητευτική.
Όπως δήλωσε ο Spooky, θα θυμάται για πάντα τη χθεσινή βραδιά, γιατί γινόταν ο πρώτος DJ που παίζει στο Ηρώδειο. Εγώ πάλι, νομίζω ότι την ξέχασα ήδη...

i'm bad...


Είμαι κακός; Δεν μπορούσα ν' αντισταθώ στον πειρασμό, αυτό είναι το new entry στον θίασο με τα freaks. Τη λένε Λίλη...

κολαστήριο


Ο Jonathan Caouette έφτιαξε μια ταινία τόσο προσωπική και σπαρακτική που όταν την πρωτοείδα στο φεστιβάλ τον περασμένο Σεπτέμβριο συγκλονίστηκα. Για την ακρίβεια, έκανα ώρες να συνέλθω. Το Tarnation δεν είναι απλά ένα ακόμα ντοκιμαντέρ, είναι κάτι πρωτόγνωρο, μια ταινία που δεν έχεις ξαναδεί και είναι δύσκολο να ξαναβγεί παρόμοια. Τουλάχιστον για πολλά χρόνια. Το υλικό που χρησιμοποιεί ο Jonathan για να αφηγηθεί την ιστορία της ζωής του δεν είναι εύκολο να συγκεντρωθεί, με αυτή την έννοια. Είναι η πραγματική του ιστορία μέσα από αυθεντικά ντοκουμέντα [απ’ τα homemade βίντεο που ασταμάτητα δημιουργούσε από 11 χρονών], φωτογραφίες απ’ το οικογενειακό του άλμπουμ, Super 8, ψηφιακά βίντεο, ηχογραφημένα μνήματα τηλεφωνητών, αποσπάσματα από ολόκληρη τη ζωή του παρουσιασμένα με τόσο πρωτότυπο τρόπο που ξεχνάς ότι βλέπεις στην ουσία ένα ντοκιμαντέρ. Οι πολλαπλές ταυτόχρονες εικόνες, τα ψυχεδελικά σχέδια, η θαυμάσια μουσική, η αφήγηση με κείμενο που θυμίζει βιντεοκλίπ, συνιστούν την πιο original ταινία που έχω δει τα τελευταία χρόνια, κι ας είναι απ’ τις πιο φτηνές παραγωγές στην ιστορία του κινηματογράφου [στοίχισε μόλις 218 δολάρια!], με τα πάντα μονταρισμένα απ’ τον ίδιο τον Couette στον υπολογιστή του, με τη βοήθεια του δωρεάν software της iMovie. Η στυγνή απεικόνιση της πραγματικότητας, οι άσχετες λεπτομέρειες που περνάνε σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και την κάνουν ακόμα πιο γοητευτική, μα πάνω απ’ όλα η ίδια η ιστορία που ξεπερνάει τα όρια του fiction για τρεις γενιές ανθρώπων σημαδεμένων από τυχαία γεγονότα, τα οποία δεν πιστεύεις ότι είναι πραγματικά, κι ας ξετυλίγονται τόσο ρεαλιστικά μπροστά στα μάτια σου. Η Renee LeBlanc είναι ένα μικρό όμορφο κοριτσάκι, επαγγελματίας μοντέλο πριν τα 12 χρόνια της, μια beauty queen που βλέπει την καριέρα της να καταστρέφεται όταν πέφτει για κακή της τύχη απ’ την σκεπή του σπιτιού τους! Παραλύει για ένα εξάμηνο, αλλά στην ουσία δεν συνέρχεται ποτέ, γιατί ακόμα κι όταν ξαναπερπατάει υποφέρει από βαριάς μορφής κατάθλιψη. Οι γονείς της θεωρούν σωστό να την τσακίσουν στα ηλεκτροσόκ για να την συνεφέρουν, έτσι στα επόμενα δύο χρόνια θα υποστεί πάνω από 200 ηλεκτροσόκ που την καταντούν ισόβια πνευματικά διαταραγμένη, παρ’ όλο που αφήνουν ανέπαφη την ομορφιά της. Παραμένει μια κούκλα, στα 15 ερωτεύεται τον Steve Caouette, παντρεύονται και την παρατάει λίγο πριν γεννηθεί ο μικρός Jonathan. Η Renee μπαινοβγαίνει στα ιδρύματα, την κηδεμονία του παιδιού αναλαμβάνουν οι υστερικοί γονείς της, καταστρέφοντας κι άλλη μια ζωή εκτός απ’ της κόρης τους. Ο Jonathan είναι ένα παιδί ιδιαίτερο. Στα 13 ανεβάζει με τους φίλους του σε μιούζικαλ το Blue Velvet του Lynch, γίνεται πανκ, γυρίζει «περίεργες» ταινίες με πρωταγωνίστρια τη γιαγιά του, ανακαλύπτει ότι είναι gay. Μεγαλώνοντας, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη όπου προσπαθεί να ξαναδημιουργήσει απ’ τις στάχτες την οικογένεια που έχει στερηθεί, βγάζει απ’ το ίδρυμα τη μάνα του και δοκιμάζουν να ζήσουν μαζί, μια ιστορία που σε παραλύει με την ειλικρίνεια και το ρεαλισμό της. Πιο πολύ μοιάζει με ποίημα ή τραγούδι. Τα σκόρπια περιστατικά της ζωής του παρουσιάζονται τόσο επιδέξια που δεν σου μένουν ούτε απορίες, ούτε αμφιβολίες, όλα ξεκάθαρα και με χρονολογική σειρά, μια άψογα οργανωμένη παρουσίαση της διαλυμένης ζωής του και την θέλησής του να επιβιώσει. Το σπουδαίο είναι ότι τελειώνοντας η ταινία δεν σου δημιουργούνται συναισθήματα οίκτου ή απόγνωσης, αλλά μια ελπίδα για το μέλλον. The future’s so bright you’ll need to wear glasses… Παραγωγοί είναι ο Gus Van Sant και ο John Cameron Mitchell του Hewig and the Angry Inch, της ιδίας συνομοτιαξίας.
Το μόνο ντοκιμαντέρ που μπορώ να το συγκρίνω είναι το Grey Gardens. Ταινία είναι αδύνατο να βρω που να του μοιάζει. Μόλις αγόρασα το DVD, αλλά μου είναι αδύνατο ν' αντέξω να το ξαναδώ…

Τρίτη, 24 Μαΐου 2005

ωρε τι ν' τούτος;

Ποιος είναι αυτός ο βλογιοκομμένος που έχει ενθουσιάσει όλο το σινάφι στο slsk και γιατί εμένα μου προκαλεί χασμουρητά; Το μόνο που ξέρω είναι ότι τον λένε Richard Davis και το άλμπουμ του με τίτλο details είναι απ’ αυτά που με πολύ ντάπα ντούπα και μελιστάλαχτα φωνητικά γίνονται superhit και πουλάνε σαν τυρόπιτες, μόνο που εμένα οι τυρόπιτες δεν μ’ αρέσουν. Μια φορά είχα βρει μια ολόκληρη γάζα [ΚΑΙ το αυτοκόλλητο που την είχαν τυλίξει] σε σχήμα φωλιάς για κομμένο δάχτυλο μέσα σε μία και από τότε όταν ακούω τυρόπιτα με πιάνει αναγούλα. Έχω ακούσει και άλλους που έχουν βρει μύγες και κατσαρίδες και άλλα ζωύφια, αλλά δεν συνεχίζω να μην φάω καμιά μήνυση από κανέναν τυροπιτά -οι τυροπιτάδες είναι οι δεύτεροι πιο βρώμικοι άνθρωποι, οι πρώτοι είναι οι ζαχαροπλάστες των ζαχαροπλαστείων της εθνικής οδού, αν θέλεις να αρχίσεις δίαιτα ή υγιεινή διατροφή μπορώ να σου πω τι βάζουν μέσα στα γλυκά. By the way, ξέρω και για σερβιτόρους που κάνουν σιχαμερά πράγματα, [το καλό που σου θέλω, ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ μην τα βάζεις με σερβιτόρο και μετά κάνεις το λάθος και πας στο μαγαζί που δουλεύει, υπάρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ τρόποι για να σε εκδικηθεί]. Τι λέγαμε; Α, για τον Richard Davis. Καλό το άλμπουμ του, αλλά κόντεψε να με πάρει ο ύπνος, τι να σου κάνουν τα soulful φωνητικά και το mellow house αν σου ξεραίνονται τα τσαούλια;
[σημείωση προς ανυποψίαστους που τυχόν μπουν στον συγκεκριμένο και απόρρητο ιστότοπο: τσαούλι είναι η κάτω γνάθος, δεν ξέρω αν την αναφέρει τη λέξη ο Μπαμπινιώτης, πάντως στους Τεγόπουλο-Φυτράκη ξέφυγε, δεν την έχουν βάλει στο λεξικό τους, αυτοί χάνουν. Και για να μην πάρω ανάποδες: δεν κατάλαβα, η τσαουλιά, η τσαπέλα και ο τσεβρές –για να μην πω το τσάρεβιτς!- είναι πιο ελληνικά απ’ το τσαούλι;].
Επίσης, τώρα που το θυμήθηκα, είμαι πολύ περίεργος να μάθω ποιοι είναι αυτοί οι 24 που έχουν επισκεφτεί το blog γιατί εγώ μόνο σε δύο το έχω πει, και οι δυο στην ξενιτιά [ξέρω και δυο που το ανακάλυψαν κατά τύχη].

Πώς γίνεται να είναι τόσο ωραία τα Kellog’s Crunchy Bars ενώ τα Frosties να είναι τόσο χάλια;

Κυριακή, 22 Μαΐου 2005

beauty


Nelly's, Η Nikolska στην Ακρόπολη, 1929

[~.~].......


Αύγουστος 1912, Ίρις και Λεάνα, Μπενίτσες, Κέρκυρα [αρχείο Μ. Τσαγκάρη].

[*_*]_ _ _


Ανωνύμου

promises are meant to be broken

misUNDERstanding

Ευτυχισμένοι ζούσαν μια ζωή κανονική
Της επαρχίας οικογένεια παραδοσιακή
Ελληνική
Μ’αρχές, ορθόδοξη, χριστιανική.
Κάτι τους έλειπε κι οι δυο ήξεραν τι
«δεν είναι θέλημα Θεού» μονολογούσε αυτή
«άλλο θα φταίει», της ψιθύρισε στ’ αυτί
«άνοιξ’ τα πόδια να σου βρέξω λίγο το κουτί»
«είναι μεγάλη αμαρτία το ανώφελο»,
του απάντησε σεμνή
«σταμάτα να μου πιλατεύεις τόσες ώρες το μουνί
πες το Πιστεύω, το Πατερημών και κάνε υπομονή
σε λίγες μέρες θα’ ναι η σωστή στιγμή».
Με προσευχή κι εγκράτεια περνούσε ο καιρός
Ώσπου μια μέρα τηλεφώνησε ο γιατρός
«συγχαρητήρια», του είπε, «είσαι τυχερός,
εν τέλει το απόδειξες πως είσαι καρπερός
σε πέντε μήνες κάποιος θα σε λέει μπαμπάκα
θα πάψουν πια να σε αποκαλούν μαλάκα».
Ως το ταβάνι πήδησε εκείνη την ημέρα
Απ’ τη χαρά που θα τον έκανε πατέρα
Ενώ εκείνη θα γινόταν η μητέρα!



Μα μαύρα σύννεφα, βαριά, σκεπάσαν τη χαρά του
Μόλις το πρωτοαντίκρυσε στο θάλαμο του ενάτου
Δεν έμοιαζε ανθρώπινο, μαύρο ή Κινεζάκι
Δεν είχε σάρκα και οστά, δεν ήταν σαν μωράκι
Δεν είχε δέρμα και μαλλιά, έμοιαζε με κουτάκι
Σαν ντενεκές του φάνηκε, μάλλον σαν ρομποτάκι
Γκρι, παγωμένο και μεταλλικό με βλέμμα απλανές,
Νωθρό, χωρίς κινήσεις, κλάμα ή φωνές
Κεραίες κρέμονταν απ’ το κεφάλι του,
Σύρματα και καλώδια
Δαγκάνες τσίγκινες είχε για χέρια του
Και ελατήρια πόδια
Με βίδες στερεώνονταν το στόμα του,
Με παξιμάδια και καρφάκια το σαγόνι
Το τάιζαν με σωληνάκι λάδι μηχανής
Και μπιμπερό του είχε το μπιτόνι.

«Γιατρέ, τι πλάσμα είναι τούτο δω το αλλόκοτο,
δεν μοιάζει ζωντανό ούτε νεκρό
γιατί δεν είναι ροδαλό ή κιτρινιάρικο
ή έστω σκούρο, αλλά τρυφερό;
Μήπως το μπλέξατε με τα κουζινικά,
Τι φύλο είναι, πότε θα μιλήσει;
Πού έμοιασε; Γιατί δεν κλαίει; Θα το αλλάζουμε;
Αν βάλουμε στην πρίζα την ουρά θα λειτουργήσει;

«Τις όποιες απορίες θα στις λύσει η γυναίκα σου
εκείνη να ρωτήσεις τι έχει συμβεί
δεν παίρνω όρκο, αλλά μάλλον σε κεράτωσε
και μυστικά ζευγάρωσε με κάποια συσκευή.
Και όσο και να θες να μάθεις για το φύλο του
Δεν ωφελεί να το ρωτάς με απορία
Αναρωτήθηκες ποτέ τι φύλο είναι το ψυγείο σου,
Το στερεοφωνικό ή ο φακός με μπαταρία;
Πολύ φοβάμαι ότι η γυναίκα σου
Ποτέ της δεν σου έμεινε πιστή
Και μάλλον σε παρτούζα το συνέλαβε
Σε περιπτύξεις με το μίξερ και τον αποχυμωτή.
Θα συνιστούσα να ζητήσεις διαζύγιο
Για να γλιτώσεις μεγαλύτερο κακό
Φαντάσου μόνο πόσα θα στοιχίζει για συντήρηση
Και πόσα θα πληρώνεις για ηλεκτρικό».



Δυστυχισμένοι ζούνε πια
Μια μίζερη ζωή
Συμβατική
Μετακομίσαν στην Αθήνα
Και το παίζουν προοδευτικοί
Αυτή μισεί αυτόν
Κι αυτός μισεί αυτή
Τέσσερα χρόνια έχει να της βρέξει το κουτί
Το βρέφος το πακέταραν προσεκτικά
Και στης Βαρδινογιάννη το αφήσαν το γραφείο
Μα αυτή όταν το είδε, μάλλον παρεξήγησε
Και το’ χει για ηλεκτρικό σταχτοδοχείο.


[the names have been changed to protect the innocent]

διώξτε τη γρουσούζα απ' την Ελλάδα!

Η γρουσούζα η Μπόκοτα έφταιγε τόσα χρόνια και δεν σταυρώναμε δωδεκάρια, καλά έκαναν και τη σούταραν. Μήπως πρέπει να την σουτάρουν κι απ' την Ελλάδα για να δούμε άσπρη μέρα;
Επίσης, τώρα που άλλαξε η τύχη μας γιατί δεν κάνουν την Παπαρίζου υπουργό πολιτισμού; Σίγουρα πιο πετυχημένη θα είναι απ' τον Καραμανλή [too busy to deal with the ρημάδι].

boxing helena


You’re my lover undercover
Του σπαθιού την τρομερή,
You’re delicious so capricious
Που με βία μετρά τη γη.

You’re a fire and desire
Των Ελλήνων τα ιερά,
You’re addiction my conviction
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!


[κλεμμένο απ' το blog του πιτσιρίκου, πιτσιρίκε, αγωνιστικούς χεραιτισμούς, κι ας μην μπορείς να δεις το μήνυμα!].

ώρα 12.14. Ωραία η Έλενα, κουκλάρα και γαμώ τις γκόμενες, αλλά το μόνο τραγούδι που ακουγόταν ήταν της Λετονίας.
ώρα 12.46. Η Τουρκία μας έδωσε 12άρι, πάμε για πρωτιά, ας μην έδιναν 12άρι κι αν ξανακάνει σεισμό θα ξεθαφτούν μονοι τους.
ώρα 12.50. Και η Αλβανία 12άρι, αν ήθελαν ας έκαναν κι αλλιώς, ποιός τους έδωσε μεροκάματο και παντεσπάνι; [πού θα πήγαιναν να χωθούν το πρωί;].
ώρα 12.51. ΚΑΙ η Κύπρος 12άρι, τί πρωτότυπο!
ώρα 12.56. ΚΑΙ η Σερβία μας έδωσε 12άρι [αδέλφια μας].
ώρα 12.59. ΚΑΙ η Σουηδία 12άρι. Αυτό μας έλειπε, τόσα εκατομμύρια μας στοίχισε η Πασχαλίδου γι' αυτό το 12άρι.
ώρα 01.01. Να δεις που θα βγούμε πρώτοι αστεία-αστεία.
ώρα 01.06. ΚΑΙ η Γερμανία 12άρι, μας το χρώσταγαν απ' τον πόλεμο, τόσο κόσμο είχαν καταντήσει ρουφιάνους και δοσίλογους. Ήρθε η ώρα να εξιλεωθούν.
ώρα 01.09. Φτου. Το δικό μας 12άρι το δώσαμε στην Κύπρο, μα δεν ντρεπόμαστε λίγο, ήταν τραγούδι αυτό; Επίσης θέλω εδώ να καταγγείλω ότι προσπάθησα να ψηφίσω την Λετονία την ώρα που έδειχνε στην τηλεόραση τα νούμερα και μου έβγαλε και τις δυο φορές "Μη επιτρεπτή ενέργεια", ελπίζω να μην ήταν πραξικόπημα για να ψηφίζουν μόνο Κύπρο.
ώρα 01.16. Yes! Yes! 50 χρόνια περιμέναμε να φέρουμε το τσίρκο στην Αθήνα, επιτέλους έρχεται. Κοίταξε να δεις που με μια σούστα και μια [μίνι] φούστα πήραμε την Ευρώπη!
Η Ελλάδα επισήμως νούμερο ένα στην Γιουρο-βύζιον! Άντε καλή τύχη Helena, και τρελές πωλήσεις! [Το περίεργο είναι ότι χαίρομαι ΑΛΗΘΕΙΑ!]

Σάββατο, 21 Μαΐου 2005

supreme noiz


Έχουν περάσει τρία χρόνια απ’ την κυκλοφορία του Tomorrow Never Comes των Xinlisupreme και ακόμα εξακολουθεί να περιέχει τον πιο ριζοσπαστικό, εξωφρενικό ήχο που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια, δεν πιστεύω ότι από τότε κάποιος ξεπέρασε τη παράνοια του δικού τους shoegaze. Στο αυτοκόλλητο που συνόδευε τότε το εξώφυλλο ανέφερε ότι τα beats των DMX συναντούσαν τις παραμορφωμένες κιθάρες των My Bloody Valentine και των Jesus and Mary Chain [του Psychocandy], τον Merzbow και τους Suicide, κι οι υποσχέσεις που άφησαν με το ευρωπαϊκό τους ντεμπούτο στην Fat Cat ήταν τεράστιες. Φέτος οι τρεις αυτοί γιαπωνέζοι -που δίνουν νέες διαστάσεις στον όρο «θόρυβος»- επιστρέφουν με ένα single το ίδιο εντυπωσιακό [Zouave’s Blue, που υπάρχει στο site τους για δωρεάν downloading] και νέο άλμπουμ την πρώτη Ιουλίου, με τον απαισιόδοξο τίτλο No Future. Αν ξεπεράσεις το αρχικό σοκ του ανελέητου θορύβου -που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνάει τα όρια της αντοχής ακόμα και για πολύ μυημένους- ανακαλύπτεις θαμμένες μελωδίες, χαμένες κάτω απ’ το βάρος των παραμορφωτών και των drum machines, έναν εκρηκτικό συνδυασμό που τους χρίζει τα [πιο] άξια τέκνα των My Bloody Valentine και των...Beach Boys -πολλοί προσπαθούν τόσα χρόνια αλλά ελάχιστοι το κατάφεραν.

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2005

going supermarket...


Το νέο χτύπημα του Banksy ήταν στην αίθουσα 49 του Βρετανικού Μουσείου! Για μέρες το παραπάνω έργο του βρισκόταν ανάμεσα στα εκθέματα των ρωμαϊκών χρόνων χωρίς να το πάρει είδηση κανείς, είχε μάλιστα και συνοδευτικό κείμενο με λεπτομερή περιγραφή του «άριστα διατηρημένου δείγματος πρωτόγονης τέχνης της Μετα-Κατατονικής Περιόδου, που παραπέμπει σε εξόρμηση εκτός πόλεως για κυνήγι»! Ο «τρομοκράτης της τέχνης» ζωγράφισε έναν πρωτόγονο άνθρωπο να σέρνει ένα καροτσάκι από σούπερ μάρκετ, το τοποθέτησε στον τοίχο του μουσείου και κατάφερε να ξεγελάσει ακόμα και τους πιο παρατηρητικούς, αν δεν είχε φωτογραφηθεί ο άγνωστος θαυμαστής του μπροστά απ’ το «τρόπαιό» του και δεν δημοσιευόταν στο site του η φωτογραφία, μπορεί ακόμα να το θαύμαζαν οι τουρίστες και να γινόταν θέμα σε καμιά εκπομπή για την τεχνολογία των αρχαίων και εξωγήινους πολιτισμούς. Ο Banksy έχει κι άλλες φορές προκαλέσει θόρυβο με τις προσθήκες έργων του σε δημοφιλή αμερικάνικα μουσεία, περιβόητες ήταν τα έργα του-βανδαλιστικές επεμβάσεις πάνω σε γνωστούς πίνακες- «Η κυρία με την αντιασφυξιογόνα μάσκα», «Ο στρατιώτης με το σπρέι για graffiti», «discount soup can» και το εκπληκτικό «with us or against us» στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης που απεικονίζει έναν [πραγματικό] σκαραβαίο εξολοθρευτή, ζωσμένο με αντιαρματικούς πυραύλους και δορυφορική κεραία! Από κάτω είχε βάλει επιγραφή United States! Ο Banksy εξακολουθεί να διατηρεί την ανωνυμία του, το πρόσωπό του όμως το έχουν αποκαλύψει εφημερίδες και κάποια site στο internet…

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2005

ο θρίαμβος της βλακείας


The glorification of stupidity [και γαμώ τους τίτλους!], part 1: Μοιάζει αστείο αλλά δεν είναι. «Επιχειρηματίας» εταιρίας telemarketing ανάγκαζε τους εργαζομένους του να παρατάσσονται και να κάνουν κάθε πρωί γυμναστική, ψέλνοντας ταυτόχρονα τον ύμνο της εταιρίας, λες και είναι νεοσύλλεκτοι στο στρατό. Εκεί είσαι τόσο ψαρωμένος που επαναλαμβάνεις ευχαρίστως ότι αηδία σε βάζουν να απαγγείλεις την ώρα της εκπαίδευσης -η μόνη διέξοδος στην απόγνωση είναι να υποταχτείς στη βλακεία, αλλιώς δεν γλιτώνεις. Όταν ο εργοδότης σου όμως σε αναγκάζει να τραγουδάς στιχάκια σε ρυθμούς που θυμίζουν συνθήματα της ναζιστικής νεολαίας [«Είμαστε ωραίοι, δεν είμαστε τυχαίοι, είμαστε οι πρώτοι πάντα στη γραμμή, πάντα προχωράμε, πάντα τραγουδάμε, Alfa για πάντα και γλυκό ψωμί»!], να τρως σαλάτα [γιατί το σουβλάκι απορρίπτεται σαν ανθυγιεινό] και να κάνεις αναδιπλώσεις και ανατάσεις με την τσίμπλα στο μάτι, θα πρέπει να είαι πολύ ζώον για να μην διαμαρτυρηθείς. Αυτό έκαναν δυο απ' τις εργαζόμενες που αισθάνθηκαν να θίγονται απ’ την ηλιθιότητα, αντιστάθηκαν, και φυσικά…απολύθηκαν!
The glorification of stupidity, part 2: Τις δυο απολυμένες εργαζόμενες τις κάλεσαν στο στούντιο του «Καλημέρα Ελλάδα» να εξιστορήσουν τα καθέκαστα, παρόντος του υφυπουργού Απασχόλησης κ. Γιακουμάτου. Ο υφυπουργός συμπάσχει και δηλώνει συμπαράσταση. Την ώρα που ακουγόταν η ιστορία τους, στην εκπομπή έγινε μια παρένθεση για να συνδεθούν ζωντανά με τρεις ηλικιωμένους οι οποίοι ως ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ είχαν μόλις απολαύσει [δωρεάν!] 8αήμερη πολυτελή κρουαζιέρα, δρέποντας τους καρπούς του κοινωνικού τουρισμού. «Θα πεθάνω ευχαριστημένος», δήλωσε ένας γεράκος απ’ την Καρδίτσα. Κι επειδή δικαιούνταν να πεθάνουν ευχαριστημένες κι οι δυο άνεργες κυρίες, ο Γιακουμάτος τους προτείνει με ενθουσιασμό εισιτήρια για το κρουαζιερόπλοιο, «τα δικαιούσθε», τους δηλώνει περιχαρής. Οι αχάριστες απολυμένες όμως χωρίς ντροπή του το πάγωσαν το χαμόγελο. Αυτά είναι χάρισμά σας στα μούτρα τα δικά σας, «η κρουαζιέρα μας μάρανε», του είπε η μία, «εδώ δεν έχουμε δουλειά…»…

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2005

the piano man without a past


Διαβάζω στην Guardian για το μυστηριώδη νεαρό πιανίστα που βρέθηκε να περιφέρεται στα παράλια του Κεντ και αδυνατεί [ή αρνείται] να μιλήσει, παίζει απλά στο πιάνο ασταμάτητα μελωδίες [που προφανώς είναι δικές του συνθέσεις], ενώ αδυναμία του είναι ο Τσαϊκόφσκι κι η Λίμνη των Κύκνων. Μοιάζει να έχει υποστεί ισχυρό σοκ, να μην θυμάται τίποτα για το παρελθόν του, όταν βρέθηκε ήταν μουσκίδι σα να βγήκε μόλις απ’ τη θάλασσα, καλοντυμένος, περιποιημένος, εντελώς σιωπηλός. Απ’ τις 9 Απριλίου μέχρι σήμερα κανείς δεν τον έχει αναγνωρίσει -παρ’ όλη τη δημοσιότητα που έχει πάρει το θέμα- η παρουσία αγνώστων στο δωμάτιο του νοσοκομείου που τον φιλοξενούν τον τρομάζει, χαλαρώνει και ηρεμεί μόνο όταν βρίσκεται στο πιάνο και παίζει τις μελωδίες του. Η ιστορία του θυμίζει το συγκλονιστικό «Άνθρωπο Χωρίς Παρελθόν» του Καουρισμάκι, ελπίζω να έχει και το ίδιο happy end.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2005

reinterpretations


Οι Lunz είναι ένα περίεργο ντουέτο, μια συνεργασία του Αμερικάνου Tim Story, συνθέτη κινηματογραφικής -κυρίως- μουσικής και του βετεράνου Hans Joachim Roedelius, ενός 71χρονου Γερμανού που ας πούμε πως έγινε γνωστός με το τρίο των Kluster το 1969 [οι οποίοι αργότερα έμειναν δύο κι έγιναν Cluster], ένα Krautrock γερμανικό συγκρότημα που έδρασε στα 70s και υπήρξε αγαπημένο του Brian Eno. Το «ας πούμε» δεν αμφισβητεί την αξία του συγκροτήματος, απλά το βιογραφικό του περιλαμβάνει πολύ πιο εντυπωσιακά πράγματα, για παράδειγμα υπήρξε μέλος της φασιστικής νεολαίας του Χίτλερ σαν παιδί, αστέρας του κινηματογράφου σε έξι ταινίες της εποχής πριν τα δέκα του χρόνια, φυγάς από την Ανατολική Γερμανία και φυλακισμένος από την Stasi. Αν αναφέρω και τις δουλειές που έχει κάνει κατά καιρούς, η ζωή του ακούγεται σαν μυθιστόρημα: σεφ σε κατασκήνωση γυμνιστών, ζητιάνος στις όχθες του ποταμού Seine, μασέρ ποδιών σε πλούσιους και διάσημους [όταν πέρασε τη φάση του χίπι], ανθρακωρύχος, καθαριστής τουαλετών, επισκευαστής σκεπών, βοσκός. Μετά έγινε μουσικός. Στο εσώφυλλο του Interpretations ο Brian Eno γράφει ότι είναι ένας «γνήσια αυθεντικός της μοντέρνας μουσικής» και η ακρόαση του δίσκου τον επαληθεύει. Κλασσικά κομμάτια που θυμίζουν Erik Sati και νεώτερους ρομαντικούς, σχεδόν γκόθικ ορχηστρικά διαμαντάκια με πιάνο και έγχορδα που παρ’ όλο που θυμίζουν ένα σωρό ανάλογα έργα, είναι εξαιρετικά. Τα 12 κομμάτια δεν είναι δυνατό να αποκοπούν από το συνολικό έργο και να περιγραφούν ξεχωριστά, το πρώτο CD περιέχει το original έργο και είναι απ’ αυτά που αποκαλείς «σπουδαία» ελαφρά τη καρδία. Το δεύτερο CD που συνοδεύει την έκδοση περιέχει 12 remix στα κομμάτια του άλμπουμ από σύγχρονα σημαντικά ονόματα της electronica [και όχι μόνο] που δίνουν άλλη διάσταση στις αρχικές συνθέσεις, στην ουσία είναι εντελώς διαφορετικό άλμπουμ, με συμμετέχοντες τον Lloyd Cole [πού ήταν χαμένος αυτός;], τους Munk, Ulrich Schnauss, Adem, Alquimia, Elbow, Icarus… Ένα αριστούργημα.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2005

our first flyer...

[(* *)]--------


Σε μια εποχή που το φτηνό και το κακόγουστο βασιλεύει και τα περισσότερα νέα παιδιά ονειρεύονται να γίνουν Τσαλίκηδες και Κοκκίνου, υπάρχουν Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό και διαπρέπουν. Πραγματικά ενδιαφέροντα άτομα, δημιουργοί που δεν κρέμονται απ’ τ’ αρχίδια των διοργανωτών των reality για λίγα λεπτά δημοσιότητας [του κώλου], που το όνειρό τους δεν είναι να βγουν σε μια πίστα, που δεν θα γίνουν ποτέ θέμα στα δελτία ειδήσεων του Star και στην Τατιάνα. Αυτή την Ελλάδα που κουβαλάνε στις πλάτες τους είναι η Ελλάδα που αξίζει, που θα έπρεπε να προβάλλεται και να κάνει σημαία της το υπουργείο τουρισμού. Ποιος ασχολείται όμως μ’ αυτούς, όταν άπαντες μετράνε μέρες για το τσίρκουλο της Eurovision και το τι θα φορέσει και πώς θα κουνηθεί η Παπαρίζου; Ο Μιχαήλ Καρίκης συμμετέχει στο νέο [φιλανθρωπικό] δίσκο της Bjork, τον επέλεξε από εκατοντάδες υποψήφιους και μάλιστα ξεχωρίζει απ’ όλους τους υπόλοιπους. Είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα τον πάρει είδηση στην Ελλάδα του Μικρούτσικου, του Θέμου Αναστασιάδη και της αποθέωσης των σαχλών και των ανόητων που κάνει είδωλα έναν κακόφωνο [ακριβώς γι αυτό] και έναν πνευματικά καθυστερημένο [επίσης για τον ίδιο λόγο!]. Ο Κατέλης και ο Ταμπάκης έχουν δικό τους site πια, πάρε μια ιδέα για το τι βασιλεύει στην ελληνική επικράτεια…

Σάββατο, 14 Μαΐου 2005

-----[*.*] note to minneapolis


[ξανα]στείλε μου τι διεύθυνσή σου [με mail!] για να σου στείλω μουσικές...

amanda's dick


Ποιος και για ποιο λόγο σκέφτηκε να φέρει στην Αθήνα την Αμάντα Λιρ; Ενδιαφέρεται κανείς για μία ξεθωριασμένη ντίσκο ντίβα που ποτέ δεν υπήρξε τίποτα περισσότερο από μια trash queen και για ένα φεγγάρι το μοντέλο του Νταλί; Έχει ζωγραφίσει και αγελάδες ο Νταλί και ψάρια και ρολόγια που λιώνουν, επίσης τον Bowie έχουν συνοδέψει κατά καιρούς στο κρεβάτι του δεκάδες άτομα, γιατί δεν τα αναζητούν κι αυτά να τα βάλουν για support; Μια βραδιά με τα μοντέλα του Νταλί και τους ερωτικούς συντρόφους του Bowie θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον, ο χαβαλές φαντάζομαι θα ήταν ο ίδιος, ίσως και μεγαλύτερος. Δεν ξέρω τι συμβαίνει τελευταία στην Αθήνα, αυτός ο μεταμοντέρνος χαβαλές που «καθαγιάζει» όλα τα σκουπίδια που είχαν βρει τη θέση τους στην χωματερή της showbiz, δεν απέχει και πολύ απ’ την ξεφτίλα των μεσημεριάδικων της ελληνικής τηλεόρασης. Το χειρότερο είναι ότι όλοι αυτοί που χλευάζουν τις σαχλαμάρες της Βαμπίρη, της Ανίτας και της Τατιάνας το βράδυ απενεχοποιημένα μερακλώνουν ανακυκλώνοντας τα ίδια σκουπίδια -του σήμερα, παλιότερων εποχών, με την ίδια όμως δυσωδία, αυτό έχει σημασία- και κάνουν superstar τον Ταμπάκη και τον [δύσμοιρο] τον Catmat. Και καλά οι διοργανωτές, πες πως είναι επαγγελματίες που κάνουν τη δουλειά τους, ευρώ θέλουν, τι σόι κόσμος είναι αυτός, όμως, που θα πληρώσει να δει απόψε την Αμάντα Λιρ!;
Για την ιστορία: ούτε τραβεστί υπήρξε, ούτε drag queen, δυστυχώς τότε δεν υπήρχαν τα μεσημεριάδικα για να λυθεί η παρεξήγηση. Και το σπουδαιότερο άσμα της περιείχε τους συγκλονιστικούς στίχους give a bit of mmm to me and I’ll give a bit of mmm to you…

saira-tam-iram


Ενώ σε Ελληνικό σουβλατζίδικο είδαν την εικόνα της Παναγίας να δακρύζει [απ’ την τσίκνα], στην Αμερική υπάρχουν χριστιανοί που προσεύχονται για την αποποινικοποίηση του χασίς [www.christiansforcannabis.com], υποστηρίζουν την ελέω Θεού νομιμοποίηση της χρήσης του και παραθέτουν εδάφια απ’ τη Βίβλο για του λόγου το αληθές! Αν περιμένουν να δουν αποτέλεσμα με τις προσευχές θα πρέπει να κάνουν υπομονή ως το τέλος του κόσμου, [μπορείτε να δείτε πόσες μέρες απομένουν ακόμα σε άλλο site, στο οποίο μετράνε αντίστροφα το χρόνο μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία, www.raptureready.com!].

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2005

παρασκευή και 13

Παρασκευή και 13. Καταραμένη μέρα, λήγουν τέσσερις λογαριασμοί.
«ΣΙΚΑΓΟ. Συνεργεία εξαφάνισαν έναν ‘λεκέ’ κάτω από γέφυρα αυτοκινητοδρόμου, που είχε προσελκύσει εκατοντάδες πιστούς οι οποίοι πίστευαν ότι έμοιαζε με την Παναγία, αφού άγνωστος τον βανδάλισε καταστρέφοντας τη ‘θρησκευτική’ αξία του. Η αστυνομία του Σικάγου κατηγόρησε 37χρονο για πρόκληση ζημιάς σε κρατική περιουσία επειδή μεταχειρίστηκε βερνίκι παπουτσιών για να γράψει τις λέξεις ‘μεγάλο ψέμα’ επάνω στον λεκέ. Ορισμένοι έχυσαν δάκρυα την ώρα που το συνεργείο έβαφε τον λεκέ, ενώ άλλοι άφησαν κεριά, λουλούδια και φωτογραφίες στη ‘μνήμη’ του». Πριν απ’ τη διάβαση κάτω απ’ τη γέφυρα η Παναγία είχε εμφανιστεί σε ένα κομμάτι δαγκωμένο τοστ, το οποίο βγήκε σε πλειστηριασμό στο internet. Τώρα εκτίθεται για λαϊκό προσκύνημα στον τοίχο κάποιας πιτσαρίας. Αμερικάνικης φυσικά.

what happened to gonzales?


Being futuristic these days
means being futuristic on your own terms.
Being futuristic means loving worms,
Saving your sperm,
Wearing your pubes in a perm.
You’re not a wiz-kid;
You’re just futuristic.
You’re just like everyone else
-you lie to yourself.
Futuristic ain’t shit to me.
Γίνεται ένας τύπος με τσατσάρα και ροζ σατέν κουστουμιά που τραγούδαγε για «οικονομία σπέρματος» και τον καταπληκτικό στίχο I’ve got an extra testicle, ένα τέρας εξωστρέφειας, να διαγράφει ξαφνικά το ένδοξο, ρυθμικό περελθόν του και να καταλήγει σε σόλο κονσέρτα με πιάνο στο…Πομπιντού και σε άλλα μουσεία της Ευρώπης!; Όταν άκουσα το νέο δίσκο του ήμουν σίγουρος ότι είχε γίνει κάποιο λάθος, θεώρησα πως ήταν ένα αστείο του, από μια παρωδία του Eminem και την καμπαρέ ατμόσφαιρα του «Z» μέχρι τα σόλο ακόρντα του Solo Piano η διαφορά είναι τεράστια. Ο Gonzales του Solo Piano είναι εντελώς διαφορετικός, αγνώριστος [κυριολεκτικά όμως]. Μόλις συνέλθεις απ’ το σοκ και ακούσεις πιο ψύχραιμα τη νέα δουλειά του ανακαλύπτεις ότι είναι καλός και σ’ αυτό! Τα 16 θέματα στο πιάνο που θυμίζουν Γάλλους κλασικούς συνθέτες σαν τον Satie και τον Ravel αποκαλύπτουν έναν μελαγχολικό Gonzales, τον εαυτό που έκρυβε επιμελώς κάτω απ’ τα ροζ κουστούμια, ακούγεται παλιομοδίτικος και…κλασσικός, θα μπορούσε να συνοδεύει μια βουβή ταινία. Παρ’ όλο που είναι πολύ καλός, ελπίζω να είναι μια παροδική φάση και να του περάσει γρήγορα, προτιμάω τη Βερολινέζικη περίοδό του και όχι την Παριζιάνικη. Πού είναι το μελαγχολικό trip hop του Uber Alles οι ηλεκτρικές φανκιές του Presidential Suite, το let’s groove again και το φαινομενικά αφελές αλλά δηλητηριώδες χιούμορ του; Ακούω το Take me to Broadway κι άρχισε να μου λείπει ήδη…

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2005

in finite


Έχω στα χέρια μου το εξαιρετικό νέο άλμπουμ του Dan Berridge -ο οποίος κρύβεται πίσω απ’ το όνομα Broadway Project- έχει τίτλο In Finite και κυκλοφορεί στις 6 Ιουνίου. Ο Dan Berridge ανήκει πια στο δυναμικό της Grand Central Records και στο νέο του άλμπουμ συνεχίζει τις συναισθηματικές περιπλανήσεις στο ίδιο κινηματογραφικό κλίμα με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ του, δεν σταματάει όμως εκεί. Βουτάει στην avant-garde jazz [με δυο θαυμάσιους μουσικούς να τον συνοδεύουν, τον Matthew Bourne στο πιάνο και τον Riaan Vosloo στο διπλό μπάσο] και προσθέτει hip hop breaks, διαφοροποιώντας αρκετά τον ήχο του, που θυμίζει πια…Massive Attack! Μελαγχολικό, εμπνευσμένο από τα ταξίδια του στην Ανατολική Ευρώπη, το In Finite είναι το καλύτερο άλμπουμ του, κι αυτό που εκπληρώνει το όνειρό του: να μετατρέψει τους Broadway Project σε συγκρότημα που θα μπορεί να αναπαράγει ζωντανά το έργο του στη σκηνή, χωρίς τη μοναχικότητα του καλλιτέχνη του laptop. Αυτός ο τύπος που ανάρρωσε απ’ το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης που τον ταλαιπωρούσε για…καιρό, σταθερά [και ουσιαστικά] εξελίσσεται και κατάφερε να γίνει μια απ’ τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της σύγχρονης αγγλικής σκηνής. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.

τί παίζουν τα ηχεία μου


01. colder – heat
02. piano magic – disaffected
03. kid loco – the graffiti artist ost
04. syd matters – someday we will foresee obstacles
05. shining – in the kingdom of kitch you will be a monster
06. cassetteboy – mick’s tape
07. gorillaz – demon days
08. perry blake – the crying room
09. jagga jazzist – what we must
10. cocorosie live in washington 29-01-05
11. ghost dog ost - rza
12. yiorgos kaloudis - truth
13. raining pleasure - reflections
14. in the mood for love ost - various
15. jspool - the wave machine

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2005

farewell and goodbye


Τους Daft Punk του Homework πολύ τους εκτιμούσα. Ακόμα νομίζω ότι -στο βάθος του μυαλού μου- τους εκτιμάω, αλλά το παράχεσαν. Δεν ξέρω τι ήθελαν να κάνουν στο Human After All, στα δικά μου αυτιά πάντως ακούγεται σαν μια τρύπα στο νερό. Όσες προσπάθειες κι αν έκανα να το αντέξω ολόκληρο έπεσαν στο κενό, το electropunk διαδέχτηκε [ανεπιτυχώς] το θαυμάσιο disco-funk που είχαν αναβιώσει τόσο πετυχημένα πριν 10 χρόνια, ακούγονται σαν ένα κακέκτυπο του εαυτού τους, σαν άλλο συγκρότημα! Αλλού η μεγάλη αλλαγή πιάνει, εδώ σχεδόν τους κατέστρεψε. Λέω σχεδόν, γιατί το νέο τους άλμπουμ είναι αντικειμενικά καλύτερο από το φρικτό Discovery, ένα από τα χειρότερα άλμπουμ που έχω ακούσει στη ζωή μου, αυτή κι αν ήταν απογοήτευση! Μπορεί να μην είναι τόσο κακοί πια, αλλά σίγουρα δεν είναι για μένα. Σήμερα ξέγραψα τους Daft Punk, νωρίτερα που άκουγα το ντεμπούτο τους με έπιασε μελαγχολία.
Πού είναι τα μεγαλεία του Da Funk;

where's the line?


H Bjork για πρώτη φορά γράφει μουσική για το σύντροφό της, τον Αμερικάνο multi-media καλλιτέχνη Matthew Barney, πατέρα της κόρης της Isadora. Η ταινία, που ονομάζεται Drawing Restraint 9, θα κάνει πρεμιέρα στην Ιαπωνία τον Ιούνιο. Ο Barney είναι γνωστός κυρίως για το τεράστιας διάρκειας project του, Cremaster Cycle, έναν κύκλο σουρεαλιστικών ταινιών, απόσπασμα των οποίων υπάρχει στο The Order, το DVD με το τρίτο από τα πέντε μέρη του κύκλου. Εκτός από τα 31 λεπτά που διαρκούν τα 5 επίπεδα που αποτελούν το Cremaster 3, το DVD περιέχει και 120 λεπτά περιήγησης από διαφορετικές γωνίες λήψης, που θα πρέπει να φτύσεις αίμα για να δεις [ΑΝ το καταφέρεις καθόλου, εννοείται!].
Το νέο βίντεο απ το Medulla είναι το «Where is the line?», στο οποίο συνεργάζεται με την επίσης Ισλανδή Gabriela Fridriksdottir, η οποία ήταν υπεύθυνη για τα υπέροχα σκίτσα στα Family Tree και Greatest Hits. Το βίντεο που αποτελεί μέρος του νέου project της Gabriela [με τον ελληνικό τίτλο Tetralogia] θα παρουσιαστεί στην Μπιενάλε της Βενετίας στις 10 Ιουνίου. Η πρώτη φωτογραφία που κυκλοφόρησε είναι το λιγότερο...τρομακτική.

Τρίτη, 10 Μαΐου 2005

west end crime


Sometimes you’re better off dead
There’s gun in your hand and it’s pointing at your head
You think you’re mad, too unstable
Kicking in chairs and knocking down tables
In a restaurant in a West End town
Call the police, there’s a madman around
Running down underground to a dive bar
In a West End town
In a West End town, a dead end world
The East End boys and West End girls
In a West End town, a dead end world
The East End boys and West End girls
West End girls
Too many shadows, whispering voices
Faces on posters, too many choices
If, when, why, what?
How much have you got?
Have you got it, do you get it, if so, how often?
And which do you choose, a hard or soft option?
(How much do you need?)
In a West End town, a dead end world
The East End boys and West End girls
In a West End town, a dead end world
The East End boys and West End girls
West End girls

Το West End Girls κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1985 και τον Ιανουάριο του 86 πήγε νούμερο ένα στην Αγγλία, σαν σήμερα πήγε νούμερο ένα στην Αμερική, ήταν μια εποχή που ακόμα τα νούμερο ένα τα έπαιρνες είδηση, κοίταξε να δεις που πέρασαν αλήθεια 20 χρόνια! Ήμουν άγριο νιάτο όταν πρωτοκυκλοφόρησε, έφηβος, ούτε από West End χαμπάριαζα, ούτε από East End, ούτε και μου άρεσε καθόλου στην αρχή. Πέρναγα φάση Prince και Nick Cave, όταν σεληνιάζεσαι με το The First Born Is Dead τι να σου κάνουν οι Pet Shop Boys; Άκουγα το Tupelo και τρελαινόμουν, θυμάμαι την έκφραση έκπληξης του υπαλλήλου στο Jazz & Rock στην Ακαδημίας όταν το ζήτησα, με είχε ρωτήσει πόσων χρονών είμαι και τι δουλειά είχα εγώ με τον Nick Cave, δεν θα πρέπει να φαινόμουν παραπάνω από δεκατριών!
Το West End Girls πέρασε καιρός για να τα συμπαθήσω, χρόνια, ξύπνησα ένα πρωί κι οι Pet Shop Boys ήταν αγαπημένοι μου, τον δε Nick Cave όσο κι αν τον εκτιμάω μου είναι αδύνατο να τον ακούσω πια -βρε πώς αλλάζουν οι καιροί…
Στο site του BBC θεώρησαν σωστό να του κάνουν επέτειο, βρίσκουν αφορμή να μνημονεύσουν ό,τι χαζομάρα μπορείς να διανοηθείς, επέτειος είκοσι χρόνων από το νούμερο ένα του West End Girls στην Αμερική, αυτή κι αν είναι επέτειος! Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι έχω αρκετά να θυμηθώ για το West End Girls του 86, εκτός απ’ τα πολλά που μου θυμίζει με έχει σημαδέψει ποικιλοτρόπως, έχει πλάκα να συνειδητοποιείς οτι μπορεί να σου ξυπνήσει αναμνήσεις αυτό το trivia pursuit του BBC…
Κατ’ αρχήν κάτι βραδιές στα Εξάρχεια, χυλόπιτες κι αποτυχίες, έναν πειρατικό που [γαμώτο] δεν θυμάμαι το όνομά του και μια γριά που σφουγγάριζε γυμνή στο αδιέξοδο της Βουρνάζου, διάβαζα και την έβλεπα απ’ το μπαλκόνι να κυλιέται με το σφουγγαρόπανο, τύφλα να’ χουν οι ταινίες του Waters. Προτιμάω όμως να γράψω για το West End Girls μερικά χρόνια αργότερα, στο Λονδίνο, όταν με γράπωσαν να κλέβω το Disco [σε κασέτα] μέσα στο Tower Records, κι απ’ το ρεζιλίκι ήθελα ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί! Sometimes you’re better off dead…
Δεν ξέρω πώς μας την είχε βαρέσει, είχε έρθει μια φίλη μου να με επισκεφτεί και θεωρήσαμε σωστό να κάνουμε μια γύρα απ’ τα βιβλιοπωλεία και τα δισκάδικα του Λονδίνου για να κλέψουμε, μανιωδώς μάλιστα, χωρίς ντροπές κι αναστολές, απλά μπαίναμε και κλέβαμε! Νομίζαμε ότι κάναμε τη δικιά μας επανάσταση ενάντια στο σύστημα, κόντρα στη βρετανική αυτοκρατορία, ποιος θυμάται τώρα τι σκεπτόμασταν, πάντως έμεινε καμιά δεκαριά μέρες και η μπάζα ήταν πολύ γερή. Εννοείται ότι έκλεβε αυτή, εγώ απλώς την σιγοντάριζα, αλλά ό,τι έκλεβε, το έπαιρνε εις διπλούν! Μάζεψα έτσι ολόκληρη τη σειρά του Asterix, καμιά σαρανταριά κασέτες [!] –ήταν πιο εύκολο να τις κρύψεις, [γιατί ολόκληρο δίσκο πού να τον χώσεις να μη φαίνεται], λεξικά, κάτι βιβλία του Oscar Wilde, κλέψαμε ακόμα και από μία βίβλο από εκκλησία που είχαμε μπει να παρακολουθήσουμε λειτουργία, αν είναι δυνατόν! Μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα, κι αφού ήμουν ήδη κατά συρροήν κακοποιός σκέφτηκα να συνεχίσω μόνος μου, όχι στα HMV [και στα Dillons] που είχαμε ρημάξει, αλλά στο Tower Records, και μάλιστα μια μέρα που υπόγραφε αυτόγραφα ο Meat Loaf [ο τρισκατάρατος, αυτός φταίει, γιατί είχε ενισχυμένη security, πού να το φανταστώ;]. Στην αρχή είχα πάρει στο χέρι τις Wee Papa Girl Rappers [να δεις τι μ’ έκαναν να θυμηθώ σήμερα!] αλλά πήγα και τις πλήρωσα και έκλεψα το Disco των Pet Shop Boys επειδή περιείχε το West End Girls σε remix! Λεπτομέρειες δεν θέλω να θυμάμαι, με άρπαξαν ευγενικά-ευγενικά την ώρα που πήγαινα να βγω και με οδήγησαν στο υπόγειο, μετά έχω κενό, anyway, τη γλίτωσα πολύ φτηνά, αφού πρόλαβα κι έριξα ένα κλάμα απ’ το ρεζιλίκι κι απ’ αυτά που φανταζόμουν ότι θα επακολουθήσουν [call the police, there’s a madman around…], με έστειλαν στο ταμείο και πλήρωσα την κασέτα, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Η μικρή θητεία μου σαν κακοποιός έληξε άδοξα με το Disco…
Λοιπόν, εγώ έχω σήμερα επέτειο για την πρώτη και τελευταία φορά που με έπιασαν να κλέβω, είναι απίστευτο το τι μπορείς να επαναφέρεις στη μνήμη σου με αφορμή ένα τραγούδι…

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2005

the graffiti artist


Τα σχεδόν 80 λεπτά υπνωτικών ρυθμών που συνοδεύουν τις περιπλανήσεις του νεαρού σιωπηλού σκέιτμπόρντερ στους δρόμους των αμερικάνικων μεγαλουπόλεων σε υποβάλλουν τόσο πολύ, που ακούς το μονότονο αυτό soundtrack μονορούφι, αδιαμαρτύρητος για την υπερβολική διάρκειά του. Προφανώς στο CD αποτυπώνεται κάθε νότα που συνοδεύει τις εικόνες, το κλαρινέτο [που κάποιες στιγμές ακούγεται σαν κλαρίνο!] τονίζει την «ερημιά» των αστικών τοπίων και δίνει μια ακόμα πιο δραματική διάσταση στην απομόνωση του μοναχικού ήρωα, που σαν μοντέρνος σαμουράι κινείται σ’ ένα δικό του σύμπαν, αφήνοντας πίσω του σημάδια απ’ την μπογιά των σπρέι. Γι’ αυτόν είναι η μόνη διέξοδος, έκφραση ελευθερίας, ο μόνος λόγος για να επιβιώσει στην αφιλόξενη μεγαλούπολη. Ο Kid Loco υπογράφει ένα πραγματικά ιδιαίτερο soundtrack, κατά βάση hip hop, που θυμίζει αρκετά την αριστουργηματική δουλειά του RZA για το Ghost Dog. Η ταινία του James Bolton θα ήταν πολύ φτωχή χωρίς τη μελαγχολική μουσική του Kid Loco, μόνο αν την έχεις δει μπορείς να αντιληφθείς πόσο σημαντικό ρόλο παίζει, το graffiti artist είναι μια ταινία γεμάτη περιπλανήσεις και σιωπές, εικόνα και μουσική, χωρίς το soundtrack θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσει. Αντιθέτως, η μουσική από μόνη της ακούγεται μια χαρά, στέκεται αυτόνομα όπως και τα κλασσικά blackxploitation soundtrack των 70ies απ’ τα οποία ο Kid Loco δανείζεται στοιχεία, μπορεί να τοποθετηθεί δίπλα στο θαυμάσιο Virgin Suicides των συμπατριωτών του Air, είναι το ιδανικό soundtrack για ανοιξιάτικα ξενύχτια. Εξαιρετικό.

polaroid from hell

τις διαβατάρικες
μην τουφεκάς
αγριόχηνες
άσ’ τες να φύγουν
κατά το βοριά
σαν ρίξεις τουφεκιά,
τουφέκα το ζευγάρι
μην αποχωριστούν τα δυο πουλιά…
ΣΕΝ-ΧΣΟΥΝ, κινέζος ποιητής, 9ος αιώνας.
Λύση μυστηρίου: Αυτό που έκανε τους 1000 βατράχους στο Αμβούργο να σκάσουν ήταν οι κουρούνες! Όλοι οι βάτραχοι που εξετάστηκαν είχαν μικρές στρογγυλές τομές στο πίσω μέρος τους και τα συκώτια τους –το μόνο μέρος του σώματός τους που δεν είναι τοξικό- έλειπαν. Οι βάτραχοι αντιλαμβάνονται ότι έχουν δεχτεί επίθεση μόνο αφού έχει αφαιρεθεί το συκώτι τους, δεν διαθέτουν διάφραγμα και πλευρά και χωρίς το συκώτι δεν υπάρχει κάτι να συγκρατήσει τα υπόλοιπα όργανα. Οι πνεύμονες διαστέλλονται και σχίζονται και τα άλλα όργανα αποβάλλονται βιαίως. [απ’ τα σημερινά ΝΕΑ].
[pix. Peter Jones, The Polaroid Book]

gold [for the price of silver]


Τους Royksopp κατά έναν περίεργο τρόπο τους έχω συνδυάσει με την Πάρο, είναι αδύνατο να τους ακούσω και να μην σκέφτομαι το συγκεκριμένο πάρτι του Αγίου Πνεύματος. Είχα αγοράσει την καταπληκτική συλλογή της Telle Records λίγο πριν ανέβω στο πλοίο και την ακούγαμε ασταμάτητα τις πέντε μέρες που μείναμε στην άκρη του γκρεμού, σ’ ένα ξενοδοχείο κυριολεκτικά χτισμένο πάνω απ’ το κύμα. Εκεί υπήρχαν το so easy, με το sample του blue on blue στην εκτέλεση των Gals and Pals και μια live εκτέλεση του 64 position, το τραγουδάκι του Burt Bacharach όμως ξεχώρισε και έγινε το πιο αγαπημένο της παρέας, κάθε φορά που έπαιζε κάποιος ρωτούσε τι είναι, ήταν αναπόφευκτο οι Royksopp ν’ αποκτήσουν fan! Φαντάζομαι πως μόλις κυκλοφόρησαν το άλμπουμ τους, το αγόρασαν όλοι όσοι μοιραστήκαμε τις υπέροχες στιγμές εκείνο το πενθήμερο!
Τα τραγουδάκια των Royksopp διαθέτουν μια γλυκιά μελαγχολία [και μια νοσταλγία για άλλες εποχές, όταν η ποπ ήταν πιο αθώα και ανέμελη] κι είναι απ’ αυτά που με τον καιρό τα αγαπάς όλο και πιο πολύ. Δεν είναι πολλά τα άλμπουμ που αναζητώ να ξανακούσω [ολόκληρα] και να απολαμβάνω τόσο. Ίσως να ήταν κι η φωνή του Erlend Oye [που μου αρέσει σε ότι κι αν έχει καταπιαστεί] που με επηρέασε και κόλλησα έτσι μαζί τους, μπορεί κι αυτή η λάμψη από βόρειο σέλας που εκπέμπουν, σημασία έχει ότι τους έχω σε μεγάλη εκτίμηση και χάρηκα πολύ που θα έρθουν στο Synch για live στην Αθήνα! Το νέο άλμπουμ τους που θα κυκλοφορήσει στις 27 Ιουνίου λέγεται The Understanding, περιέχει 11 τραγούδια και θα είναι πιο ρυθμικό απ’ το Melody AM. Αναμένω με αγωνία…

Κυριακή, 8 Μαΐου 2005

wag the dog


Αγοράζω Το «Θέμα» μόνο για το Δαβαράκη και τον Χατζηστεφάνου, κόβω τις σελίδες και το υπόλοιπο πάει κατευθείαν γι’ ανακύκλωση, δεν βάζει και κανένα DVD της προκοπής μόνο κάτι γάμα διαλογής, γάματα. Απ’ την περασμένη εβδομάδα ο Χατζηστεφάνου κάνει σεμινάρια Ελληναρογνωσίας, ήτοι εκστρατεία διαφωτισμού των αλλοδαπών φίλων του για το τι εστί νεοέλληνας, στο σημερινό φύλλο ασχολείται με τους «επιτυχημένους» και τους «εραστές δυτικών προαστίων», ακόμα απορώ πώς βρέθηκε μπλεγμένος με το τσίρκο που λεγόταν Fame Story, ή μάλλον υποψιάζομαι, είναι μεγάλο δόλωμα τα λεφτά my friend, ειδικά αν δεν τα’ χεις. Αγόρασα και το βιβλίο του, αν και το είχα κατεβάσει ήδη από κάποιο blog που το μοίραζε, αλλά ούτε τη διεύθυνση θυμάμαι, ούτε πού το έσωσα!
Ο Δαβαράκης βρίσκεται στις Φυλακές Κορυδαλλού απ’ τις 2 Φεβρουαρίου για μια μαλακία και είναι να τρελαίνεσαι, τόσους μήνες δεν ασχολείται κανείς με τη υπόθεσή του και τον αφήνουν έγκλειστο λες και είναι εγκληματίας, όταν έξω ο κόσμος είναι γεμάτος από πραγματικούς εγκληματίες. Δεν τρελαίνομαι γι’ αυτό, σιγά τη διαπίστωση, απλά τρομάζω όταν βλέπω ότι Ο Δαβαράκης δεν έχει τρόπο να επισπεύσει τις διαδικασίες και να βγει, φαντάσου να σου τύχει καμιά στραβή, άνθρωποι είμαστε, ποτέ δεν ξέρεις. Θα σαπίσουμε στην στενή. Αν έφταιγε μπορεί και να είχε βγει, σίγουρα θα είχε τρόπο. Τώρα μετράει μέρες και γράφει ανταποκρίσεις κάθε εβδομάδα που τις διαβάζω και με πιάνει απελπισία, εμένα, φαντάσου τι περνάει αυτός…

Τα πράγματα στην Ελλάδα αγριεύουν, είσαι τυχερή που είσαι Μινεάπολη. Εκτός απ' τον ήλιο και το πρόωρο καλοκαίρι δεν έχει τίποτ' άλλο που ν' αξίζει αυτή τη στιγμή. Κατά τ' άλλα όλοι καλά, χεραιτισμούς...

-[*.*]-

I am computer generated
I am computer generated
That’s why my love for you is digital
I’ve got a tranzistor in my brain
I’ve got cables in my veins
I’ve got a hard drive in my heart
I’ve got a digital soul to love

Το θυμάσαι αυτό το τραγουδάκι; ήταν σημαδιακό για το όνομα του site, όσο κι αν μοιάζουν τυχαία μερικά πράγματα, τελικά δεν είναι…

do you know the answer?

Ούτε που θυμάμαι πού το είχα διαβάσει, το είχα σημειώσει σε ένα post-it που το βρήκα τσαλακωμένο μέσα στο συρτάρι: sex myth: "is it really truth that businessmen will pay to eat shit of prostitutes who eat raspberries all week"?

this is not fiction


Οι γάτες μου είναι και οι δύο θηλυκές, η μία σιάμ μακρύτριχη [Ήβη] κι η άλλη σχεδόν σιάμ [Jezeebell], λατρεύουν το σεξ, το καζάντιπί και τη σκυλοτροφή και τρώνε τον άμπακο. Η μία [η σχεδόν σιάμ] χάθηκε για δυο μέρες και επέστρεψε ολίγον έγκυος, πρέπει να ήταν «ολίγον» γιατί μόλις της σφύριξε ο αχώνευτος μαύρος γάτος [που τον αφήνουν σα χαζές και τους τρώει το φαΐ] έτρεξε και το ξανάκαναν καναδυό φορές στο μπαλκόνι, χωρίς καθόλου ντροπή, ντάλα μεσημέρι. Μετά γέννησε πέντε γατάκια, όλα μαύρα. Ευτυχώς τα χάρισα, [κι άλλα να είχα θα τα είχα δώσει], έγιναν ανάρπαστα γιατί ήταν μαύρα με γαλάζια μάτια [τα οποία στη συνέχεια έγιναν κίτρινα, ίδια ο αχώνευτος, αλλά κανείς δεν μου τα επέστρεψε].
Γέννησε και φέτος τρία γκρίζα [αγνώστου πατρός], αλλά την τρίτη μέρα εξαφανίστηκαν μαζί με τη ροζ κουβέρτα που τους έστρωσα και είμαι ακόμα μπερδεμένος, γιατί καλά τα γατιά, σκέφτηκα ότι μπορεί να τα έκρυψε η Jezeebell, αλλά η κουβέρτα; Βεβαίως στεναχωρήθηκα λίγο, αλλά that’s life, ή μάλλον πιο σωστά, that’s a cat’s life. Ακόμα το μυστήριο δεν έχει λυθεί, πάντως η Jezeebell δεν φάνηκε να το παίρνει κατάκαρδα, μόνο κάτι μιάου παραπονιάρικα για μερικές ώρες και μετά σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Επίσης, δεν έχασε την ευκαιρία και είναι πάλι έγκυος!
Για τα τρία αγνοούμενα γατιά τρία και τα πιθανά σενάρια:
α) τα σκότωσε ο γάτος για να την ξαναπηδήξει [το πιο πιθανό, αλλά πού πήγε η κουβέρτα;]
β) τα έκλεψαν μικρά παιδιά και πήραν μαζί και την κουβέρτα [μάλλον απίθανο, γιατί για να φτάσουν στο μπαλκόνι έπρεπε να περάσουν μέσα απ’ το σπίτι]
γ) τα έκρυψε η ίδια και είναι τόσο χαζή που ξέχασε πού τα έκρυψε! [καθόλου απίθανο, αλλά είπαμε ότι είναι σεξουλιάρα, όχι και χαζή]
Anyway, τώρα ετοιμαζόμαστε για τρίτη γέννα και θα λάβω τα μέτρα μου. Θα στρώσω εφημερίδες μέσα στο κουτί για να μη χαραμίζω τσάμπα τις κουβέρτες.
Η Ήβη με ειδοποίησε ότι θέλει άντρα, έτσι πρόλαβα και την πήγα σε ίδιο γάτο [που τυγχάνει και πατέρας της και αδερφός γιατί τον είχε γεννήσει η ίδια μάνα σε προηγούμενη γέννα, μπερδεμένη υπόθεση, σημασία έχει ότι είναι οικογένεια γαμιόμαστε, τίγκα στην αιμομιξία] αλλά είχε μια ατυχία και γέννησε πρόωρα.
Κι εδώ τρία είναι τα πιθανά σενάρια για την αποβολή:
α) κάπου χτύπησε, είχε κάποιο ατύχημα, ήταν απρόσεχτη [που είναι, δεν το συζητώ]
β) το πρόβλημα ήταν γενετικό λόγω αιμομιξίας [το πιο πιθανό]
γ) δεν υπάρχει τρίτο, έτσι το είπα, για πλάκα
Τα γέννησε ζωντανά και μάλιστα καθαρόαιμα, αλλά ήταν καχεκτικά [σε μέγεθος δάχτυλου] και χωρίς ίχνος τρίχας, μάλλον χρειάζονταν θερμοκοιτίδα. Κι επειδή δεν διαθέτω, ψόφησαν.
Μόλις συνειδητοποίησε ότι τα γατιά της πέθαναν, έκανε κάτι εξωφρενικό, [αλλά και πολύ συγκινητικό], εμφανίστηκε με ένα ξένο γατί στο στόμα [λίγων ημερών, με κλειστά μάτια] που το έκλεψε από άλλη γάτα [!].
Αφού συνήλθα απ’ το σοκ σκέφτηκα να την αφήσω να το μεγαλώσει και να μην ψάξω από πού το άρπαξε, αλλά δεν είχε ούτε στάλα γάλα και το φτωχό θα πέθανε από ασιτία, έτσι της το πήρα, την κλείδωσα μέσα και βγήκα γύρα στη γειτονιά να βρω τη μάνα του [the real mama].
Η συνέχεια και το happy end στο επόμενο…

Σάββατο, 7 Μαΐου 2005

the late pelopidas


Η ΠΕΛΟΠΙΔΑΣ
Ήξερα κάποτε μια μύγα
Που ήθελε να τη φωνάζουν Πελοπίδα
Υπέρ του δέοντος περήφανη και στρουμπουλή
Ανέμελη πετούσε δίχως προσοχή
Αφηρημένη, η καημένη, μες στην εξοχή.

Είχε ένα φίλο που τον έλεγαν Λουκά
Ολημερίς πετούσαν κι έγλυφαν σκατά
Η Πελοπίδας ρούφαγε με όρεξη μεγάλη
Δεν έγλυφε απλώς,
Βουτούσε το κεφάλι.

Μην τρως πολύ –της έλεγε ο Λουκάς-
Δεν είσαι πια μυγάκι
Θα πάθεις ’κανα έμφραγμα, και πρόσεχε λιγάκι
Κίνδυνοι καιροφυλακτούν τριγύρω σου
Μην αφαιρείσαι συνεχώς
Θες να σ’ αρπάξουν τα πουλιά,
να μείνω μοναχός;

Η Πελοπίδας θίχτηκε θανάσιμα
Δεν θέλω –του είπε- να σε ξαναδώ
Θα πάω στην πόλη που’χει μύγες πιο ευγενικές
Άντε γαμήσου,
Φεύγω από δω.

Άναυδος έμεινε ο Λουκάς ο δύστυχος,
Να γλύφει το σκατό
Στραβοκατάπιε μια μπουκιά
και πνίγηκε,
του ήρθε ξαφνικό.

Συγχώρα με, δεν ήθελα επουδενί –της είπε-
Να σε θίξω
Στάσου μονάχα καμιά δεκαριά λεπτά
Να βήξω.

Η Πελοπίδας όμως είχε ξεκινήσει
Η πόλη την περίμενε, δεν ήθελε ν’ αργήσει
Τύλιξε για το δρόμο μόνο λίγο φαγητό
Δεν ήξερε αν θα ’βρισκε ξανά τέτοιο σκατό.

Μετά από είκοσι λεπτών πτήση οριζοντίως
Και τέσσερα διαλείμματα να φάει κολατσιό
Κάθισε να ξεκουραστεί και ξάπλωσε πλαγίως
Να μην της έρθει ρέψιμο και κάνει εμετό.

Βαρυγκομώντας και με στεναγμούς απογειώθηκε
Να φτάσει, σκόπευε, νωρίς στον προορισμό
Μα τα φτερά δεν την σηκώναν την υπέρβαρη
Αφού χλαπάκιασε σκατά ένα σκασμό.

Λαχανιασμένη κοντοστάθηκε και συλλογίστηκε
Επιστροφή στην εξοχή και στο Λουκά, αδύνατον,
-Θέμα πρεστίζ-
μα όταν τ’ αποφάσισε κι οπισθοδρόμησε,
δεν πρόλαβε,
μια μάζα ξίγκια και σκατά κατέληξε,
σ’ ένα παρμπρίζ!

the flipside of pelopidas' unexpected death


Είναι αστείο, αλλά την ώρα που σκάναρα τη λεπτομέρεια αυτού του κολάζ, πρόσεξα ότι στο πίσω μέρος της σελίδας είχε κολλήσει η Πελοπίδας! Κι αναρωτιόμουν πού είχε εξαφανιστεί τόσο καιρό...
Είχα σκοπό να γράψω άλλο κείμενο, αλλά το σοκ είναι μεγάλο, έτσι σήμερα δεν γράφω τίποτ' άλλο, εις μνήμην Πελοπίδα...

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2005

The guys who made david bowie shit in a tin-can…


Άνοιξη με δυναμικές επιστροφές, ακούω το πρώτο επίσημο άλμπουμ των Cassetteboy, τρία χρόνια μετά το The Parker Tapes που περιείχε 98 κομμάτια [!] ένα εκ των οποίων και μια εξομολόγηση του Jamie Oliver [στο Joliver] ότι είναι ένας αυτοκαταστροφικός χαζούλιακας χωρίς φίλους [we like Jamie!] ενώ λίγα λεπτά πριν ο David Bowie τραγουδούσε αμέριμνος «Here I’m shitting in a tin-can!». Ένα πολυσυζητημένο άλμπουμ –παρ’ ότι bootleg!- που τους έφερε μέχρι την σκηνή του Glastonburry, στα decks του Deadbeat και του Big Chill, χώρια το support στον Squarepusher στην αμερικάνικη περιοδεία του. Μεγαλεία [my friend, η βραδιά στο Big Chill μπαίνει στο βιογραφικό σου, αν δεν το έχεις ακόμα καταλάβει, you know who]. Ακολούθησε κι άλλο ένα bootleg με τον φοβερό τίτλο Inside a Whale’s Cock και δυο 7ιντσα single-άκια [με το ίδιο τρομερούς τίτλους Di and Dodi Do Die και Picasio], ενώ τώρα πια βρίσκονται στην Antidote Records και μόλις κυκλοφόρησαν το πρώτο επίσημο [που πάει να πει νόμιμο] mix τους, το Mick’s Tape. Το Parker Tapes δεν με είχε ξετρελάνει, το Mick’s Tape όμως είναι ένα εξαιρετικό mix album, με την Βασίλισσα Βικτωρία [Μπέκαμ] να καλλιεργεί ένα ζευγάρι…όρχεις, συμβουλές για να ψωνίσεις το καλύτερο crack και πώς να εντρυφήσεις σε σοδομισμό στα μαθήματα golf -απλά, καθημερινά πράγματα δηλαδή. Ο Mike κι ο Simon απ’ το Brighton δηλώνουν ότι «απλά ηχογραφούμε διάσημους ανθρώπους και τους κάνουμε ν’ ακούγονται λες και μιλάνε για σεξ ή ναρκωτικά, είναι μια χαριτωμένη φόρμουλα», πολύ χαριτωμένη αν δεν είσαι ένας απ’ αυτούς που ερήμην τους εκστομίζουν ακατανόμαστα. Εκτός απ’ τις διασημότητες στο CD συμμετέχουν οι Jaylib, MF Doom, Happy Mondays, Fela Kuti, Screaming Lord Sutch, Squarepusher, Shalamar, Fennesz, Ramsey Lewis, Curtis Mayfield και άλλοι αρκετοί- 44 κομμάτια, χορταίνεις και το απολαμβάνεις. Funky, αστείο, very …British! Μπορεί να είναι και το καλύτερο cut and paste άλμπουμ που έχει γίνει ως τώρα στην Αγγλία. Α, και ξαναπαίζουν στο Glastonburry…

one of my favourites


Ο Han Hoogerbrugge είναι ένας απ’ τους πιο ιδιαίτερους δημιουργούς στο internet. Ολλανδός, γεννημένος στο Ρότερνταμ το 1963, σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Τέχνης της πόλης και απ’ το 1987 που αποφοίτησε άρχισε να πειραματίζεται με γλυπτική, installation και φυσικά ζωγραφική. Το 1996 άρχισε να ζωγραφίζει βινιέτες με πρωταγωνιστή τον εαυτό του, απεικονίζοντας τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι καλλιτέχνες προσπαθώντας να κάνουν γνωστό το έργο τους, να το εκθέσουν, να το πουλήσουν. Το 1997 ανακάλυψε το internet και τις νέες δυνατότητες που ξαφνικά είχε στη διάθεσή του, να «ζωντανέψει δηλαδή τα σκίτσα του, να τους δώσει κίνηση και να προσθέσει ήχο. Μέσα σε δυο χρόνια η Neurotica ήταν πραγματικότητα, η εκπληκτική [κυριολεκτικά] δημιουργία του για την οποία χρησιμοποίησε απλά GIF [Graphic Interchange Format] για να λουπάρει τα σκίτσα που ζωγράφιζε και να τους δώσει κίνηση. Πειραματίστηκε με Flash, ο ίδιος λέει ότι πάντα θαύμαζε το Flash και τις δυνατότητες που σου δίνει να δημιουργείς interactive έργα, όσο για το λόγο που δημιούργησε το Neurotica; «Ήθελα να εξερευνήσω πώς είναι να είσαι ζωντανός στην εποχή που ζούμε, έτσι γενικά. Να οπτικοποιήσω το πνεύμα της εποχής μας μέσα απ’ τις περιπέτειες του χαρακτήρα μου. Χωρίς να χρησιμοποιήσω γλώσσα, απλά εικόνες». Τα θέματά του είναι «μια ιδιωτική μάχη με τη θρησκεία, την υγεία, τα αθλητικά χάπια [!-προφανώς εννοεί τα συμπληρώματα διατροφής ή τα αναβολικά] και το θάνατο».
Τα έργα της σειράς που υπάρχουν στο site του είναι ειρωνικά και ιδιόμορφα -πλην διασκεδαστικά- με μια περίεργη αίσθηση του χιούμορ και αρκετά προκλητικά για ανυποψίαστους. "Είμαι ικανοποιημένος εάν κατά κάποιον τρόπο οι άνθρωποι σχετιστούν με τον κόσμο μου και αποδεχτούν ό,τι συμβαίνει χωρίς απαραίτητα να το καταλάβουν», δηλώνει. Η μουσική που συνοδεύει τα κινούμενα σκίτσα που ζωντανεύουν με την κίνηση του ποντικιού [και το πρώτο που σου φέρνουν στο μυαλό είναι το scratching των DJs] είναι πολύ βασικό συστατικό, γιατί «είναι η κόλα που κρατάει τις εικόνες ενωμένες. Μερικά απ’ τα κινούμενα σκίτσα δεν λειτουργούν καθόλου χωρίς μουσική. Δεν έχουν κανένα νόημα…"].