Σάββατο, 30 Απριλίου 2005

another stolen pix


Από αφίσα στο δρόμο: "Το LIFE STYLE είναι μαγικό. Παίρνει τα μηδενικά και τα κάνει νούμερα..."
Το σχέδιο [που θυμίζει εικονογράφηση παλιού αναγνωστικού, νάτο πάλι το σύννεφο νοσταλγίας, τι γίνεται σήμερα;] είναι του Κωνσταντίνου Κακανιά, κι εκτός απ' τον εμφανή τίτλο έχει και υπότιτλο: "Ο Γιωργάκης και ο Κώστας"! Απ' την Athens Voice της Μεγάλης Πέμπτης, με συνοδεία ενός κειμένου που με ξάφνιασε. Δεν τον συμπαθούσα ούτε αυτόν, ούτε την αχώνευτη hi-society καρικατούρα της κυρίας Τependris του. Την Tependris ακόμα την αντιπαθώ, αυτόν τον συμπάθησα γιατί το γράμμα του απ' το Λος Άντζελες είναι απ' τα πιο ειλικρινή και τολμηρά κείμενα που έχω διαβάσει ποτέ. Καταλήγει κάπως έτσι: "Έως πότε η πεπαλαιωμένη και διεφθαρμένη εκκλησία θα κυρήττει την αγάπη σαν προϊόν μιας σεμνότυφης κοινωνίας, και όχι την αγάπη την πραγμαική, την αληθινή; Σας το υπόσχομαι πικρά, εμένα δεν με νοιάζει πια, το έχω συνηθίσει. και αν ο Θεός Έρωτας με ξαναχτυπήσει και θελήσω να παντρευτώ, θα το κάνω και αυτό. Θα τελέσουμε το μυστήριο σε μια χαράδρα δίπλα σε ένα ρυάκι, και οι κουμπάροι θα είναι οι υάκινθοι, οι νάρκισσοι και τα κυπαρίσσια, ιερείς τα αηδόνια, οι κότσυφες και οι αγαπημένες μου πεταλούδες, η εκκλησία η γη μας..."
Νομίζω ότι έχω υπόψιν μου ένα παρόμοιο ρυάκι, όταν έρθει η ώρα ειδοποίησέ με να στο αποκαλύψω [αν και να σου πω την αλήθεια μου θύμισε λίγο τη σπηλιά της Αστέρως -μα δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος με ενδιαφέρον που να έναι στα συγκαλά του;].
I am the resurrection [όχι εγώ ακριβώς, ο Ian Brown το ισχυριζόταν, της ιδίας συνομοταξίας, δες παραπάνω] λίγη ώρα πριν την Ανάσταση, πάω να ταμπουρωθώ σε καμιά γωνία για να μην φύγω σουρωτήρι απ' τα βαρελότα.

a stolen pix


Γιορτή. Για όλους εκτός απ' τα αρνιά. [Και τα κατσίκια]. Κι αν τα μαρούλια μπορούσαν να βγάλουν φωνή, θα είχαν αρχίσει να ουρλιάζουν.
Ο Χριστός [θαύμα του Photoshop] είναι λεπτομέρεια από μια εντυπωσιακή φωτογράφηση του 2003 για το Βημαgazino. Δυστυχώς, είχα σκανάρει τη σελίδα και δεν φαίνονται οι δημιουργοί. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ήταν original project για το περιοδικό και ένα στίχο του Γκάτσου που είχα σημειώσει πίσω απ' την εικόνα: "πάντα στον κόσμο θα 'ρχεται Παρασκευή Μεγάλη / και κάποιος θα σταυρώνεται για να σωθούν οι άλλοι...".

does anybody know what happened to them?


Ποιοί ήταν αυτοί οι Tenfoots και τί να άλλο έκαναν στην μυστηριώδη καριέρα τους [υπήρξε άραγε καριέρα;], πού να είναι σήμερα και με τί ασχολούνται; Το συγκεκριμένο single-άκι που είχα αγοράσει για 30p σ' ένα μικροσκοπικό δισκάδικο του Hornsey, κι υπήρξε απ' την πρώτη σιγμή αγαπημένο μου [η Motown των sixties συναντάει τους Jam], το ξανάκουσα σήμερα κι ένα σύννεφο νοσταλγίας ήρθε και στάθηκε πάνω απ' το δωμάτιο. Ελπίζω να μην αρχίσει να βρέχει...
Ποτέ δεν μπόρεσα να βρω στοιχεία γι' αυτούς, μόνο το όνομά τους σε μια λίστα ενός γερμανικού περιοδικού με τα καλύτερα τραγούδια του 1984...

'[*-*]'


Κολυμβητές κάτω από το νερό [λεπτομέρεια], Μαρία Φιλοπούλου, 2005.

isabella's chick

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2005

voices of light

When it comes to women, men, hold your tongue!
When it comes to women, men, hold your tongue!
On the outside she’s religious,
On the inside keen and venomous;
She will not tolerate complaint,
She’s lady justice and a saint.
Woman fosters strife and wars,
And exiles men from ruined shores;
Castles she burns, cities defeats
Destroys the towers and the keeps.
Now that I’ve told you of womankind,
Let’s flee and leave them far behind!
Now that I’ve told you of womankind,
Let’s flee and leave them far behind!
Το συγκεκριμένο ποίημα του 13ου αιώνα με τίτλο The Vices of Women [και τη μισογυνία φως φανάρι], αποτελεί μέρος του ορατόριου του Richard Einhorn για την αποκατεστημένη κόπια της Ζαν ντ Αρκ του Ντράγιερ, μία όπερα που με έκανε να ακούω με διαφορετικό αυτί το είδος. Απ’ τη μια μεριά οι μελωδίες μεσαιωνικών τραγουδιών και πρώιμες πολυφωνίες, κι απ’ την άλλη ο μοντέρνος μινιμαλισμός κι ο νεορορομαντισμός του Philip Glass συνιστούν ένα απ’ τα πιο πνευματικά έργα που έχω ακούσει [κι η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακούσει πολλά]. Έγχορδα, η φωνή της Susan Narucki και των θαυμάσιων Anonymous 4, δραματικές κορυφώσεις που συνοδεύουν τις συγκλονιστικές σκηνές της ταινίας, καμπάνες, ηχητικά στιγμιότυπα που αν έχεις δει την ταινία σε κάνουν ν’ ανατριχιάσεις, απλά ένα αριστούργημα. Οι μικρο-αναλύσεις είναι περιττές. Ο τίτλος του έργου είναι Voices of Light και μπορεί να τοποθετηθεί δίπλα στα άλλα μεγάλα έργα που ανακάλυψα καθυστερημένα [better late than never]:
Lux Aeterna- Morton Lauridsen, Passio-Arvo Part, Symphony of Sorrow Songs-Henryk Gorecki


Πέμπτη, 28 Απριλίου 2005

[truth]


Για τον Γιώργο Καλούδη, ξέρω μόνο όσα λέει στο site της εταιρίας του: Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973, άρχισε ν’ ασχολείται με τη μουσική το 1991 και απ’ το 1993 ασχολήθηκε αποκλειστικά με το βιολοντσέλο. Είναι μέλος των Occasional Dream, μιας ομάδας χοροθεάτρου [Miniatures] και ενός piano-trio [Duente]. Έχει συνεργαστεί με την Ορχήστρα των Χρωμάτων, το Εθνικό Θέατρο, με τον David Lynch, ενώ έχει συμμετάσχει σε δουλειές αξιόλογων καλλιτεχνών -που η αλήθεια είναι ότι δεν τυγχάνουν ακριβώς του γούστου μου. Το ντεμπούτο άλμπουμ του έχει τίτλο Truth και είναι ένα ορχηστρικό αριστούργημα. Ούτε new age, ούτε world, είναι περισσότερο μια έκρηξη συναισθημάτων με συγκλονιστικές στιγμές και σίγουρα είναι ένας απ’ τους ελάχιστους σπουδαίους δίσκους από έλληνα δημιουργό των τελευταίων χρόνων. Το βαλς του balo sokak που θυμίζει έντονα Χατζιδάκι είναι απ’ τα κομμάτια που θα χαρακτηρίζουν την άνοιξη του 2005, το ίδιο κι ο επίλογος, ενώ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πιο ταιριαστή μουσική για το κλίμα των ημερών. Μεγάλη Παρασκευή. Πριν λίγες ώρες στην εκκλησία της πλατείας στόλιζαν τον Επιτάφιο, η θερμοκρασία ανεβαίνει, αύριο σκεφτόμαστε να πάμε για μπάνιο. Έχει σχεδόν ξημερώσει, ξανακούω το Truth και προσπαθώ να καταλάβω τι μου θυμίζουν τα κομμάτια του, ειδικά αυτό το Parthenia που με κάνει λιώμα. Είχα ν’ ακούσω ανάλογο δίσκο απ’ το πρώτο προσωπικό του Matt Elliott, κάποιες στιγμές μου θυμίζουν τις μελαγχολικές βινιέτες του a summer has never been, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν μερικοί άνθρωποι και δημιουργούν τέτοια ομορφιά…

([ο-ο])


Δέντρο γυμνό
Από άρωμα και χρώμα
Στο πιο ψηλό κλαρί
Σκιρτά η άνοιξη

[ΙΚ-ΚΥΟΟ, 1394-1481, 91 ΠΟΙΗΜΑΤΑ +1, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΡΟΥΝΙΑΣ]
picture by monica

_[^_^]_

Ο Θοδωρής όλο και προοδεύει, ο Μητσός είναι απ' τους ελάχιστους που διαβάζω στον ελληνικό τύπο, ρίξε μια ματιά...
http://theodoreplays.blogspot.com
http://diastaseis.blogspot.com/

ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ [τι να γράψεις Μεγάλη Πέμπτη;]


Περί Αγάπης…
Η αγάπη, είναι κάτι που μας δίνεται από τον Θεό. Γιατί ο Θεός είναι Αγάπη. Η αγάπη που δίνουμε στους άλλους, είναι από την Πηγή, πάει σ’ αυτούς και φεύγει πάλι πίσω, στην Πηγή.
Η αγάπη όμως δεν μπορεί να έχει μέτρο. Είναι απεριόριστη. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, χαίρει με το καλό, λυπάται με την αδικία, ποτέ δεν εκπίπτει. Άμα δίνεις όλη σου την αγάπη σ’ έναν άνθρωπο κι εκείνος δεν την δεχτεί, η αγάπη αυτή θα γυρίσει σ’ εσένα πίσω. Ο Κύριος αυτό λέει: άμα πας σ’ ένα σπίτι δώσε του την ειρήνη. Αν δεν την δεχτούν, η ειρήνη θα γυρίσει σε σένα. Όλα έτσι είναι…Αλλά μην ξεχνάς κι ένα άλλο. Ότι ό,τι γίνεται με το Καλό, και ό,τι ευχόμεθα και ό,τι ευλογούμε, ξαναγυρίζει σε μας και το ίδιο γίνεται με το Κακό… Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε φοβερά! Ούτε να σκεφθούμε ενάντια! Γιατί θα κάνουμε ζημιές στον εαυτό μας. Κατάλαβες πώς γίνεται; Όσο για την αχαριστία, ξέγραψέ την.
Η ευγνωμοσύνη του άλλου πρέπει να φύγει από το νου σου. Εσύ θα την έχεις πρώτα για το Θεό, κι ύστερα για όλον τον κόσμο. Το να περιμένεις ευγνωμοσύνη είναι πολύ μίζερο και ταπεινό…Αγνωμοσύνη να δέχεσαι και να χαίρεσαι!
Γι’ αυτό γεννηθήκαμε, για ν’ αγαπάμε. Να δεις όμως τι γίνεται. Είναι ο τρόπος της αγωγής μας που φταίει. Σου λένε: «Μην παίζεις μ’ αυτό το παιδί, είναι κακό. Μη μιλάς μ’ εκείνο, είναι ψεύτης». Έτσι αρχίζει το κακό. Γιατί το παιδί όταν γεννιέται, είναι πρόθυμο ν’ αγαπήσει όλους. Επίσης, δεν ξέρει δικό σου και δικό μου. Θα πάρει την τσάντα σου, θα την σκαλίσει, θα βρει μέσα ό,τι του αρέσει και θα το πάρει. Δεν είναι κλέφτης το παιδί! Απλά, δεν καταλαβαίνει τα αισθήματα ιδιοκτησίας. Έχει μια γενική αγάπη. Θυμάμαι κι εγώ, μικρό κοριτσάκι, αγαπούσα πάρα πολύ τους ανθρώπους, ίσως γιατί κάθε παιδί θέλει να το αγαπούν. Αν δεν δώσεις αγάπη, δεν παίρνεις, κατ’ αρχήν…
Ύστερα δεν σε μέλει πια, επειδή παίρνεις την Αγάπη του Θεού. Την δίνεις και δεν σε μέλει πια αν σ’ αγαπούν ή όχι…Καθόλου. Σε μέλει εάν εσύ αγαπάς και εάν εσύ είσαι μαζί Του…
Η Αγάπη, ο Έρωτας, είναι το ωραιότερο πράγμα που πρωτοβγαίνει στην ζωή του ανθρώπου. Όπως ένα λουλούδι που ανθεί γιατί ακόμα δεν ξέρει τι του γίνεται!
[απ’ την Ασκητική της Αγάπης, Γερόντισσα Γαβριηλία, 1897-1992]

_([*-*])_

http://www.bbc.co.uk/radio1/onelife/fun/health/excess/drop_test.html

check it!

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2005

a vigar in a tu tu

fame fame fatal fame, it can play hideous tricks on the brain

Μεγάλη Πέμπτη [σχεδόν]. Αντί να βλέπω «Τα Πάθη Του Χριστού» ή έστω για τριακοστή φορά τον «Ιησού από τη Ναζαρέτ» [που δίνει «δώρο» το γάλα Βλάχας, αλλά είναι ασύμφορο, διότι για να το αποκτήσεις ολόκληρο θα πρέπει:
α) να πίνεις γάλα Βλάχας,
β) να είσαι διατεθειμένος να δώσεις το δώρο του Πάσχα για ν’ αγοράσεις γάλατα, γιατί υπάρχουν 4 διαφορετικά DVD σε ισάριθμες συσκευασίες
γ) να έχεις προνοήσει να «κλείσεις» μια τετράδα μόλις την ξεφορτώσουν, αν περιμένεις το δώρο για να πας σουπερμάρκετ, την έβαψες
δ) να μην έχεις ακούσει ότι υπάρχουν και μαγαζιά που πουλάνε DVD, εκτός από περίπτερα και σουπερμάρκετ
ε) να είσαι εντελώς βλάκας –μα εντελώς, όμως- γιατί ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» πουλιέται κάτω από 30 ευρώ, σε μια πολύ ωραία κασετίνα και δεν χρειάζεται να πνιγείς στα γάλατα για να την αποκτήσεις, άσε που γλιτώνεις και το δώρο] βλέπω «το ακρογιάλι του έρωτα», την υπερπαραγωγή της Γκλόρια Φίλμς του 1974, με την Τίνα Σπάθη. Αν το ξέχασες και δεν βγάζεις νόημα, σου θυμίζω ότι η προηγούμενη πρόταση ξεκίνησε στην πρώτη σειρά πάνω–πάνω με το Αντί. Η φτωχιά η Σπάθη είχε δίκιο που ισχυριζόταν ότι δεν ήταν πορνοστάρ, απλά γδυνόταν και τριβόταν, όλα τα υπόλοιπα ήταν ντουμπλαρισμένα, τώρα καταλαβαίνω τι σημαίνει να σε διασύρουν άδικα. Τα ίδια είχε κάνει κι η Ντενίση στη δεκαετία του 70 με τη Μικαέλα [ο γλυκός πειρασμός], αλλά δεν την έχει αποκαλέσει ποτέ κανείς πορνοστάρ, ούτε την έχουν καλέσει στο φεστιβάλ ελληνικού cult κινηματογράφου. «Το ακρογιάλι του έρωτα» είναι ιστορική ταινία, η τελευταία ταινία που εμφανίστηκε η Σπάθη και το τέλος της αθωότητας, μετά το softcore πέθανε, οι πρωταγωνίστριες σταμάτησαν να ντουμπλάρονται δηλαδή, κι οι διεισδύσεις ήταν πιο real thing. Έτσι δεν επαναλήφθηκαν φαινόμενα σαν το –απαράδεκτο- πισωκολλητό ενός ξανθού και μια μελαχρινής που στο γκρό πλαν μετατρέπονταν σε ιεραποστολικό ενός μελαχρινού και μιας αρκούδας. H Τίνα Σπάθη αποκλείεται να καλλιεργούσε τόση τρίχα, η Τίνα Σπάθη ήταν σκέτο σταρ, χωρίς το άλλο συνθετικό, κάποια στιγμή πρέπει αυτή η αδικία να αποκατασταθεί. Επίσης πρέπει επιτέλους κάποιος να επεξεργαστεί ψηφιακά αυτά τα μοναδικά αριστουργήματα ελληνικής λαϊκής τέχνης, γιατί δεν επιτρέπεται να υπάρχουν σε ποιότητα άθλιας βιντεοκασέτας, με όλα αυτά τα clicks, τα pops, τα crackle και τα hiss [το φύσιμα στον ήχο, μιλάμε για ορολογία, μην παρεξηγηθούμε]…
Η λέξη δώρο με άλλο χρώμα εννοεί τον επιπλέον μισθό επίδομα που εξατμίζεται πριν ακόμα τον πάρεις στα χέρια σου, εγώ δεν έχω πάρει τέτοιον ποτέ, από αυτή την άποψη είμαι τυχερός. Δεν έχω τίποτα να μου εξατμιστεί…

meat is murder [but i like it]

poutana zoi
οκλαδόν την είδε να κάθεται πάνω σε κάτι βραχάκια
τα πίσω πόδια έκοβε με σουγιά
από άτυχα βατραχάκια
δεν είναι -τη ρώτησε- λιγο άχαρη η δουλειά σας μαντάμ;
μήπως σας ερεθίζουν τα αίματα
κι ο Ζαν Κλοντ Βαν Ντάμ;

με αναισθησία κι ασυγκίνητη αυτή
αφαιρούσε απ' τα αμφίβια τα πόδια
ευτυχώς -της είπε αυτός- τα κακόμοιρα
που δεν είναι χταπόδια.

μα γιατί δε μου μιλάτε λοιπόν και το μικρό σας δε μου χαρίζετε
και κατόπιν με την ησυχία σας τα υπόλοιπα τα τεμαχίζετε;

καμία είδηση δεν πήρε την ερώτηση αυτή,
τα βατράχια σακάτευε άλαλη
ενώ αυτός ρωτούσε για το χαλβά φαρσάλων
κι αν της αρέσει το σάμαλι.

μετά της είπε "ωραίος καιρός"
κι άρχισε να βήχει στα ψέματα
ενώ αυτή αυτομάτως σηκώθηκε
και πήγε να πλυθεί απ' τα αίματα.

σημασία ουδεμία δεν έδωσε
γι' άλλη μια φορά δεν τον πήρε χαμπάρι
μόνο σκούπισε προσεκτικά τα χέρια της
και πήγε να κάνει ασκήσεις με βάρη.

πληγωμένος και περίλυπος ο δυστυχής
που δεν έτυχε καμίας προσοχής
έφυγε σερνόμενος, πλαντάζων
που έμεινε η αγάπη του κρυφή
μα τα έλεγε περιπαθώς χειρονομών
και ατυχώς, στα νώτα της
μη γνωρίζοντας και μη μαθαίνοντας ποτέ
πως ήταν εντελώς κουφή.

κατάλαβες φίλε μου, μονολόγησε αποχωρών,
άμα είσαι ευγενικός τι παθαίνεις,
μα απ' τα βάσανα και τον μπελά χίλιες φορές εργένης
η ζωή είναι πουτάνα, μετά παντρεύεσαι μια
και στο τέλος πεθαίνεις...

life is very long when you're lonely


Γιατί ανατινάζονται τα βατράχια στο Αμβούργο; Μόλις πέσει η νύχτα, αρχίζουν και πρήζονται και σκάνε το ένα μετά το άλλο, ενώ τα σπλάχνα τους εκτοξεύονται μέτρα μακριά! Μπορεί και να το κάνουν επίτηδες, να είναι ομαδική αυτοκτονία, κι εγώ αν τη βιολόγο που ερευνούσε την υπόθεση την έλεγαν Χάιντι, το ίδιο θα’ κανα [αν ήμουν βάτραχος]. Το μόνο βατράχι που έχω δει να σκάει [και δεν θα ξεχάσω ποτέ προφανώς, αφού το θυμάμαι ακόμα] ήταν ένας γίγαντας στο Reflecting Skin, που τον φούσκωναν με καλαμάκι δυο πιτσιρίκια και τον έσκαγαν με τη σφεντόνα σαν μπαλόνι την ώρα που περνούσε από κει η «μάγισσα». Θέλω να γράψω κι άλλα, αλλά παραείναι splatter για Μεγάλη Τετάρτη...

a dreaded sunny day so let's go where we're happy


Κατά τα φαινόμενα έχουμε Μεγάλη Τετάρτη. Ήλιος, αέρας, επέστρεψε κι η τρισκατάρατη αλλεργία, μια χαρά. Σίγουρα είμαι σε καλύτερη κατάσταση απ’ αυτόν τον Αλβανό που ξύπνησε ένα πρωί με λόξυγκα και…ενάμισι χρόνο αργότερα εξακολουθεί να κάνει σα βάτραχος. Όταν τον γνώρισα τον είχε μόνο έξι μήνες, ποπό έξι μήνες λόξυγκα, τον είχα συμπονέσει. Προχθές τον ξαναβρήκα στο σπίτι του φίλου μας [το πιτάκι σου’ρχεται να το φας, τόσο λαχταριστό, θα γίνω και νονός], παζάρευε να του φτιάξει το φράκτη πέτρινο, ενώ ο λόξυγκας-λόξυγκας! Σε ποιόν μήνα βρίσκεσαι; Στον δέκατο όγδοο! Δεκαοχτώ μήνες λόξυγκας όσο να’ ναι είναι μια μικρή καταστροφή. Η μεγάλη καταστροφή είναι ότι δεν βρίσκει πια δουλειές, τρεις μήνες άνεργος, γι’ αυτό όμως δεν του φταίει κανείς, χίλια διακόσια ευρώ ζήταγε για πέντε μέτρα φράκτη [καλλιτεχνικό]. Ποιος θέλει να φτιάξει καλλιτεχνικούς φράκτες, εδώ δεν μας φτάνουν τα λεφτά για πάνες, άντε πήγαινε σε κανένα γιατρό χριστιανέ μου, ξέρεις πόσο κάνει φέτος το αρνί;

in my headphones

raining pleasure-reflections [music by manos hadjidakis]
yiorgos kaloudis-truth
theodore-a summer she has never been, a winter she fears
closer musik-after love
marke b 05-various [wire compilation]
syd matters-someday we will foresee obstacles
japanther-wolfenswan
ada-blondie
perry blake-the crying room
ariel pink's haunted graffiti-worn copy

there's more to life than books you know, but not much more


petty prince
I am the prince, a petty thief,

a little hill and so very still,
a flower of May, ah sure it's spring
a long grass bee, so fresh and green
I am a spring-heeled tree
a tiny sunny beam
the world is mine and all its things
I bind this love underneath my wings
[whentheodoreplayshemakespoemslikethisthanxalotagreatlot]

i would go out tonight but i haven't got a stitch to wear


feels like i'm getting older
i'm not afraid all though i'm worlds apart from yesterday
and yet i can't believe i'm old enough today
to be in love, and feel in love and see if love is the way
i don't need fancy places to spend the time,
i'm happy just to be here with you tonight
and yet i'm not so sure the time is really right
to be in love, and feel in love and see if love is alright
and you will sing as long as there's a song
the feelings never gone it was the first time to be in love
maybe tomorrow i'll never sing again
but i'll remember when it was the first time to be in love
the picture's slowly faiding and now it's gone,
the letters we remembered are old and torn
and although the time has passed the memory lingers on
to be in love and feel in love and know when love is gone.
[manos hadjidakis + clifton nivison, reflections, raining pleasure, 2005]

save your life because you've only got one...


Απ' ότι άργησε να 'ρθει
κι από το τι δεν ήρθε
χειρότερα μας φέρθηκε
αυτό που περιμέναμε
τι είναι μη γνωρίζοντας

[Απ' ότι άργησε να'ρθει, Κική Δημουλά, 2005]

Τρίτη, 26 Απριλίου 2005

i am the son and the heir of nothing in particular...


dreams in the mirror and it is dusk on earth
a candle is lighted and it is dark.
the people are in their houses the frail man is in his bed
the city sleeps with death upon her mouth having a song in her eyes
the hours descend, putting on stars....
in the street of the sky night walks scattering poems
[e.e. cummings]
Posted by Hello

Κυριακή, 24 Απριλίου 2005

mine eyes have seen the glory of the sacred wunderkind


Λοιπόοοοοοον…Μόλις αγόρασα εφτά κιλά εφημερίδες και 31 DVD, από το Δεκαήμερο του Παζολίνι μέχρι την αλήθεια για τις μεταμοσχεύσεις μαλλιών [είναι πικρή], σχεδόν όλες τις δεξιές [όχι ότι υπάρχουν διαφορές πια, αλλά λέμε τώρα] διότι κατά κάποιο μυστήριο τρόπο βάζουν τα καλύτερα DVD, δεν ξέρω τι κάνουν στη Μινεάπολη, αλλά εδώ τη φτιάξαμε ήδη την ταινιοθήκη. Για την ακρίβεια, γεμίσαμε όλα τα ράφια και τα ντουλάπια και τώρα τα στοιβάζουμε στο πάτωμα, κανείς δεν τα βλέπει, αλλά άστα εκεί να βρίσκονται, μπορεί κάποτε να βρούμε χρόνο και για τα άπαντα του Φελίνι [του Παζολίνι τα καταναλώνουμε κατευθείαν, είναι τα μόνα που έχουν γυμνό και βλέπονται], όσο για το Φασμπίντερ, τον αφήνουμε για όταν πάρουμε τη σύνταξη. [Πόσα χρόνια θέλουμε ακόμα; Τριάντα ή σαράντα;] Δεν θέλω να υπολογίσω πόσα θα έχουν μαζευτεί μέχρι τότε, ελπίζω μόνο να έχουμε φτιάξει πιο μεγάλο σπίτι με αποθήκες και υπόγειο και ειδική μελέτη για το έξτρα βάρος, όχι σαν εκείνη τη βιβλιοθήκη που βούλιαξε επειδή την έχτισαν χωρίς να υπολογίζουν ότι υπήρχε η πιθανότητα να της βάλουν ΚΑΙ βιβλία. Ο χώρος για τα DVD δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το πιο σοβαρό είναι οι τόνοι χαρτούρας που πρέπει να ξεφορτωθείς κάθε Δευτέρα πρωί, σκέφτομαι να παίρνω μόνο τα DVD απ’ την επόμενη εβδομάδα και να αφήνω επιτόπου τις εφημερίδες, έτσι κι αλλιώς κανείς δεν έχει χρόνο ή όρεξη να τις διαβάσει. Μόνο η ταλαιπωρία σου μένει για να τις κουβαλήσεις μέχρι το σπίτι. Τις παίρνει ο σκουπιδιάρης ατσαλάκωτες, ούτε το πλαστικό περιτύλιγμα δεν βγάζουμε συνήθως, μόνο μια τρύπα ανοίγουμε για να πάρουμε το DVD. Η πιο μεγάλη τρύπα φυσικά ανοίγει στην τσέπη μας, γιατί τα DVD της εβδομάδας κοστίζουν γύρω στα 50 ευρώ. Τόσο καιρό, θα είχα αγοράσει τα άπαντα της Criterion [ακόμα και τα καταργημένα] και πάλι θα μου περίσσευαν. Αναρωτιέμαι, γιατί δεν δίνουν μόνο το DVD μισοτιμής, χωρίς την εφημερίδα; Θα ήταν μεγάλη ευκολία.
Ξέρεις τι άλλο αναρωτιέμαι; Αν σταματήσουν να βάζουν ταινίες, θα ξαναγοράσει κανείς πια εφημερίδα;