καλημέρα

το νέο ep των φανταστικών ήχων, το νέο άλμπουμ του παν παν, ο αντώνης στο youtube.

πλίσκεν τρίμπιουτ

ήταν ένα από τα πιο όμορφα σάββατα που μπορώ να θυμηθώ. από κάθε άποψη. είχε και καταπληκτικές εμφανίσεις [ο larry έκανε το κλαμπ του plissken χασιέντα του 1989 με ένα από τα καλύτερα live του -παρόλο που έξω είχε ντάλα ήλιο- και οι death grips ήταν απλά καθηλωτικοί], είχε ωραίο κόσμο με καλή διάθεση και οι συναντήσεις με φίλους και γνωστούς είχαν λιγότερη γκρίνια και μίρλα απ' ό,τι πριν από μερικούς μήνες, που σημαίνει ότι όλοι έχουν αρχίσει να προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες -κάτι που είναι καλό και κακό. αυτό που δεν αντέχεται είναι η γκρίνια [υπήρξε και τέτοια, κάποιοι άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα]. βγαίνουν οι death grips και κάνουν αυτή την συναρπαστική εμφάνιση, περνάς φανταστικά, χτυπιέσαι, ενθουσιάζεσαι, φεύγεις πετώντας και στο δρόμο για το σπίτι θυμάσαι ότι ο ήχος δεν ήταν τόσο καλός και γράφεις ό,τι μαλακία σου κατέβει στο κεφάλι. έχω πάει σε δεκάδες φεστιβάλ με κακή διοργάνωση, έχω δει εκατοντάδες λάιβ με άθλιο ήχο αλλά το μόνο που θυμάμαι είναι κάποιες συγκεκριμένες εμφανίσεις και την ένταση της στιγμής, έρωτες και πλακώματα, χορό και "χτύπημα'' μέχρι τελικής πτώσης, -ποιος χέστηκε για τον ήχο όταν περνάς τόσο καλά, πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι όταν μέσα σε τόσο συναρπαστικές στιγμές εσύ ψάχνεις να βρεις τι δεν σου αρέσει και σχολιάζεις σαν σπασίκλας τις ατέλειες και τα πλαστικά ηχεία [!], χόρεψε ρε ανόητε, δεν θα ζήσεις και 300 χρόνια. είναι σαν τα φρικιά που δεν μπορούν να δουν ταινία αν δεν είναι σε μπλου ρέι και χάι ντεφινίσιον, έτσι ξαναβλέπουν συνέχεια τις ίδιες και τις ίδιες [ξέρω έναν] και σε σνομπάρουν όταν βλέπεις ταινίες στο λάπτοπ. anyway, είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο καλά και μακάρι να ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμες σύντομα. αμήν.

σαν τις παλιές καλές μέρες

death grips, larry gus, fucked-up στο plissken, κόρε ύδρο στο gagarin, το αυριανό σάββατο θα το θυμάται η αθήνα για καιρό. ο λάρι βγαίνει στις 5 το απόγευμα, στο club stage, στο κτίριο 56, πειραιώς 254, οι death grips στον ίδιο χώρο, στις δύο παρά δέκα το πρωί, στην κύρια σκηνή, οι fucked-up στις 12.30.
οι κόρε ύδρο παίζουν στο gagarin.

γούναρης

θέλω να είσαι ευτυχισμένη [omg, τι κομμάτι!]
«Μείναμε μόνοι πάλι στο Σικάγο. Ψάχνοντας κατά τύχη ανακαλύπτουμε ένα ελληνικό κέντρο, συστημένο για «εξωτικό». Ήταν το «Αθήναι» -μα δε θυμάμαι πια σε ποιο δρόμο. Θυμάμαι μόνο πως μ’ ένα ταξί περνούσαμε δρόμους και δρόμους, υπερκείμενους, δρόμους –τουνέλια που μοιράζονταν στο φως και στο σκοτάδι· πότε τρέχαμε δίπλα στον σιδηρόδρομο, πότε τον ακούαμε από πάνω μας. Κι’ έβρεχε, κι’ έβρεχε. Κι’ έσταζαν οι χοντρές στάλες, αστραφτερές, στα πεζοδρόμια και στην ερημιά των δρόμων. Κανένας δε διάβαινε, μόνο αυτοκίνητα. Κι’ ήταν σα να τους είχα ξαναδεί κάπου αυτούς τους σκοτεινούς δρόμους, τους έρημους· αλλά κάποιοι τρέχαν σ’ αυτούς, μαύρες σκιές τους δρασκέλιζαν, πιστολιές ακούονταν, γδούποι από πεσμένα κορμιά με μια ρεπούμπλικα πεταγμένη πέρα· κλεφτοφάναρα αναβόσβηναν. Πού αλλού βέβαια όλ’ αυτά, παρά στο σινεμά. Όμως, τώρα δε συνέβαινε τίποτε, ένας αγαθός σοφέρ του Σικάγου, μας πήγαινε ολοταχώς προς το «Αθήναι». Μπήκαμε, μούσκεμα στη βροχή. Μαζί μας, μπαίναν κι’ άλλοι πολλοί. Στρίμωγμα στην είσοδο. Κυριακή βράδυ, ο κόσμος γλεντούσε. Μας χτύπησε μισοσκόταδο, μπόχα και ορυμαγδός. Στην είσοδο, σ’ ένα μακρύ διάδρομο, το μπαρ, κι’ όλα τα ταμπουρέ του πιασμένα. Μάγουλα κόκκινα και μάτια γυάλινα από το αλκοόλ.

φακμπάντις

στέργιος σκώτος
τρυφερό ξεπάστρεμα
2013
το ραπ μου κι αν το πλένεις το σαπούνι σου χαλάς / είναι οι ρίμες μου πιο άρρωστες κι απ’ τη ντιαμάντα γκαλάς
ξημερώνει το ξέρω με πληγώνει / υπάρχει κάτι μέσα μου που να μ’ αναστατώνει;
η μούσα μου είναι μήνες τώρα που με κερατώνει / η πτήση ματαιώθηκε μου λένε έχω χάσει το βαγόνι
η θλίψη μου κορδώνεται σαν σπάνιο παγώνι / μα πριν τραβήξω την περόνη / προσέχω στην οθόνη υπάρχει κάτι μέσα μου που μ’ επιβεβαιώνει / τις οφειλές στην τέχνη μου για λίγο ξεχρεώνει / έτσι που σαν μου φαίνεται το σύμπαν στερεώνει
ένα απ’ τα αγόρια μου που ξέρει να ξεθεώνει / το μεταξύ μας ραντεβού γι’ αύριο ανανεώνει
σε μιαν συνειδητοποίηση αμέσως μ’ εξυψώνει
θέλω εμένα να καλείς όταν μπορείς / εμείς οι 2 ανήκουμε στον όρο φακμπάντις
θέλω να ξέρω πρώτα απ’ όλους πότε ευκαιρείς / και πρώτο στην ατζέντα σου να με καταχωρείς
το ξέρεις σε χρειάζομαι για να ξεκαυλώνω / πατώντας μόνο πάνω σου σε νέα ύψη σκαρφαλώνω / το ελιξίριο της ζωής μπορώ κι εμφιαλώνω
γι’ αυτό κάτσε και σημείωνε απαιτήσεις / που ποτέ μην σου περάσει απ’ το μυαλό να αθετήσεις / αρχικά να λειτουργείς / σαν μαγαζάκι εποχής / αν ζούσα στο μεσαίωνα θα ανήκες στους πανδοχείς / ο μόνος δωρεάν οίκος ανοχής
κι επιπλέον! / να μη γνωρίζεις αργία / μπροστά στη λαιμαργία / τελείς σου λέω την πιο σημαντική αγαθοεργία
όλο το εικοσιτετράωρο θέλω να εφημερεύεις / και τα πιο μύχια πάθη μου να ξέρεις να ημερεύεις
να καταπίνεις / και το κρεβάτι να μου στρώνεις / αν ζει η όχι η μάνα σου να μην μ’ ενημερώνεις
θέλω εμένα αγόρι σου να θεωρείς / εμείς οι 2 θα γίνουμε κι οι πρώτοι φακμπάντις
σ’ όλες τις συζητήσεις μας να οπισθοχωρείς / κάθε παρασκευή τους φίλους να στεναχωρείς
γιατί θα βλέπεις εμένα / κυρίως κάτω απ τον αυχένα / στην επιφάνεια θα φέρνεις  / αρχαία λάφυρα θαμμένα
τι σχέδιο φίνο / σαν τον ικτίνο / να σε αφήνω / αφότου χύνω
και τι ιδέα / πολύ σπουδαία
τον εαυτό μου να μαλώνω / όταν φαιά ουσία για πάρτη σου αναλώνω
θέλω να στήνεσαι / να μη συστήνεσαι
και σαν χωρίζουμε / έξω ο ένας τον άλλον δεν αναγνωρίζουμε
και πιο σπουδαία να μη μουτρώνεις / εκεί που δε σε σπείρανε να μην μου ξεφυτρώνεις
θέλω εμένα μόνο να καλείς όταν μπορείς / εμείς οι 2 ανήκουμε στον όρο φακμπάντις
θέλω να ξέρω πρώτα απ’ όλους πότε ευκαιρείς / σε κάθε γλώσσα που μιλάς να με εκλιπαρείς
εδώ για να το ακούσεις, κι εδώ για να το κατεβάσεις.

oh boy!

shudafuqup!

πείνα

~σάββατο βράδυ στο δαναό για «το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού». ο πρωταγωνιστής πεινάει κι εγώ αισθάνομαι άσχημα που τρώω παγωτό και δεν μπορώ να του δώσω μια μπουκιά. πεινάει τόσο που τρώει κρυφά τη ζάχαρη του γείτονα και τα σπόρια του καναρινιού -τρώει τα σπόρια του πουλιού του και τον σπόρο του δικού του πουλιού. μου θυμίζει τη ροζέτα, το ίδιο αδιέξοδο, περιθώριο, αποκλεισμός, απελπισία. weird, νταρντενικό σινεμά με έναν πολύ καλό, σχεδόν βουβό πρωταγωνιστή και μία πολύ δυνατή –τολμηρή- σκηνή που στο τέλος αναπόφευκτα χαρακτηρίζει την ταινία [όταν την δεις θα καταλάβεις]. μου άρεσε.

~μετά, στο πάρτι για τα πέντε χρόνια των yes it does! έγινε το αδιαχώρητο. χιπ χιπ χιπ και κόσμος αζευγάρωτος ακόμα κι όταν δείχνει ζευγαρωμένος.
στο δρόμο για το σπίτι θυμάμαι μια πολύ τρυφερή σκηνή στο τρένο: ένας πιτσιρικάς [δεν θα ήταν πάνω από 18] προσπαθεί να φιλήσει τη φίλη του, αυτή κάνει τη δύσκολη, τραβιέται, ενδίδει, την φιλάει, την ξαναφιλάει, αυτή τραβιέται, αυτός της φιλάει το λαιμό, τα χέρια, αυτή ισιώνει τα γυαλιά της και τον ξαναφιλάει.

σκέφτομαι ότι ο μόνος λόγος που βγαίνει κανείς –στ’ αλήθεια- είναι για να γαμήσει και τι πίκρα είναι να γυρνάς μόνος στο σπίτι. μετά θυμάμαι τα λόγια ενός θαυμάσιου ανθρώπου, νεαρού μοναχού-ιερωμένου που μια μέρα ερωτεύτηκε τον θεό. μου έλεγε ότι ερωτεύεται μόνο πλατωνικά, πνευματικά, και δεν έχει ποτέ γνωρίσει τον σαρκικό έρωτα. ήταν δόκιμος μοναχός από τα 12 και μοναχός από τα 19. σήμερα είναι 34. εξαϋλωμένος και όμορφος.
τον ρωτάω χυδαία «πάτερ, δεν το σκέφτεστε το σεξ, δεν σας τρελαίνει τις νύχτες η καύλα;» και μου απαντάει αφοπλιστικά: «συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, το ζήτημα είναι όμως να μπορείς να αντισταθείς στον πειρασμό, αυτό είναι το μεγάλο μου στοίχημα. και μέχρι στιγμής το έχω κερδίσει». μετά έφαγε μια μπουκιά από το μπιφτέκι του και ήπιε λίγη ρακή. είναι παρασκευή, μέρα νηστείας -«σημασία έχει τι εξέρχεται και όχι τι εισέρχεται» μάς είπε. ή κάπως έτσι. μας είπε κι άλλα πολλά. μας συγκίνησε [πολύ] και τον λατρέψαμε.
~δίχως εσένα πώς θα μπορώ να ζω; δίχως εσένα στον κόσμο τον χαζό...

ουρανός

αν ήταν ρώσικη ή ούγγρικη θα την είχαν σίγουρα επεξεργαστεί ψηφιακά και θα υπήρχε σε μία κόπια της προκοπής. δυστυχώς, όλα αυτά τα διαμάντια του ελληνικού σινεμά είναι καταδικασμένα να τα παίζει η κρατική τηλεόραση μόνο σε γιορτές και επετείους και να τα πετυχαίνεις κατά τύχη. τον ουρανό τον είχα δει μια βραδιά στη νετ, νομίζω ήταν 28^η οκτωβρίου, και είχα πάθει ό,τι και με το my way home του miklos jancso, αστροπελέκι, μόνο που ο ουρανός είναι πολύ καλύτερη ταινία.
στην wikipedia λέει ότι «ο ουρανός είναι τίτλος απρόμαυρης ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας, παραγωγής 1962, σε σκηνοθεσία του τάκη κανελλόπουλου που συμπεριλαμβάνεται στις καλύτερες αντιπολεμικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. το σενάριο βασίζεται σε αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο: στη μακεδονική επαρχία δύο ζευγάρια, χωρίζουν με την έναρξη του πολέμου. οι δύο άντρες πάνε στο μέτωπο της αλβανίας. πολεμούν πλάι-πλάι με τον δάσκαλο ο οποίος θα σκοτωθεί πρώτος. στη συνέχεια, θα πέσουν και οι ίδιοι, το μέτωπο θα καταρρεύσει και το πένθος θα σκεπάσει τα πάντα.
26 οκτωβρίου 1940. σε ένα φυλάκιο στα ελληνοαλβανικά σύνορα, η ζωή των στρατιωτικών κυλά ήρεμα. 29 οκτωβρίου 1940. έχει κηρυχθεί ο πόλεμος με τους ιταλούς και οι στρατιώτες αλλάζουν μονάδες ανάλογα με την ειδικότητά τους . άνοιξη 1941: μετά την κατάκτηση της χώρας από τους γερμανούς, οι στρατιώτες επιστρέφουν από τα μέτωπα του πολέμου, στα σπίτια τους με τα πόδια. αξιοσημείωτη η τελευταία φράση: ‘ποιος μωρέ καίγονταν να ιδεί καπνό από το τζάκι του σπιτιού του και μετά ας πέθανε’». τη μουσική έγραψε ο αργύρης κουνάδης και την έψαχνα από το 2005. σήμερα –επιτέλους!- την βρήκα κι εδώ είναι ολόκληρο το σάουντρακ.
κι αυτός είναι ο αμάραντος σε μία απόκοσμη εκτέλεση, το μόνο τραγούδι που ακούγεται στην ταινία.

τρίκι τρίκι μάνα μου

~φοβάμαι η αγάπη σου μη λείψει μια στιγμή / κι ας μου έχει γίνει πόνος / μαρτύριο και πληγή…

ένας δίσκος που ξεκινάει με το ρεφρέν jesus died for someone’s sins but not for mine σε ένα κομμάτι που θα μπορούσε να υπάρχει αμέσως μετά το abbaon fat track [εκεί έλεγε i fuck you in the ass, just for a laugh / with the quick speed, i'll make your nose bleed -σε έναν από τους δίσκους της ζωής μου] δεν γίνεται να μην έχει ενδιαφέρον. και μετά έρχεται το nothing matters που θυμίζει το sly των massive attack απ’ το protection, groovy, με την φρανσέσκα να τραγουδάει πότε σαν μαρτίνα και πότε σαν νένε τσέρι και σε τρελαίνουν τα déjà vu. μετά κάνεις google να δεις πώς είναι αυτή η φρανσέσκα που στο [my funny] valentine μουρμουρίζει και ξεχειλίζει καύλα και εντάξει, τα’ χεις δει όλα. δεν είναι ότι δεν του το ’χα, ο tricky ήταν και είναι από τους τρεις-τέσσερις πραγματικά αγαπημένους μου καλλιτέχνες, το false idols όμως είναι ένα σοκ. μπορεί να μην είναι το ίδιο σοκ με το maxinquaye γιατί έχουν περάσει και είκοσι χρόνια που τα έκανε όλα, καλά, σπουδαία, μέτρια, κακά, αλλά τον βάζεις να παίξει και σου κόβονται τα πόδια όπως τότε και όταν φτάνεις στο nothing’s changed έχεις ξαναλατρέψει τον tricky.
αν τελείωνε εκεί λίγο μετά το κινέζικο ιντερλούδιο θα ήταν ένας θρίαμβος...

~με κόλλησε ο ζώης με την άντζελα ζήλια που δεν είχα ιδέα ότι είχε πει τόσα τραγούδια. ανάμεσά τους και αυτή η μπαλαλάικα που είναι «νέο κύμα» αλλά έχει μία αρκετά πρωτότυπη μελωδία στο ρεφρέν. και ένα στίχο μαζοχιστικό, αλλά τόσο, μα τόσο αληθινό: φοβάμαι η αγάπη σου μη λείψει μια στιγμή, κι ας έχει γίνει πόνος, μαρτύριο και πληγή…
~κι ένα μεγάλο τραγούδι του γούναρη, από τα ελληνικά doo-wop με μπουζούκι, με ένα υπέροχο ρεφρέν που λέει:

γύρνα πάλι αγάπη μουυυυ τουρουρού ρουρουρού
στην παλιά τη φωλιά μας τουρουρού ρουρουρού
να πνιγούμε στον έρωτα τουρουρού ρουρουρού
στα ζεστά τα φιλιά μας τουρουρού ρουρουρού
γύρνα πάλι αγάπη μου τουρουρού ρουρουρού
τα λουλούδια ν’ ανθίιιιιιισουν
και τ’ αστέρια που χάθηκαν
να μας ξαναφωτίσουν

την ώρα που σκεφτόμουν πόσο υπέροχος στίχος είναι το «να πνιγούμε στον έρωτα» και αναρωτιόμουν τι μου θυμίζει τι μου θυμίζει, μου ήρθε στο μυαλό το τυχερό αστέρι του κωνσταντίνου βήτα…
[η φωτο είναι του mitrelino]

ough! ρετρό

αυτό που ζητάαας στη ζωή τόσα χρόνια να βρειιιιιις
ποτέ πάνω στη γη δεν το 'βρε ακόμα κανείς...

there's something about may

την ώρα που ετοιμαζόμουν να πέσω για ύπνο, ο mr z. μου έστειλε ένα μιξ φρέσκο και ζεστό σαν κουλουράκι [τι ήταν αυτό που μου έκανες νυχτιάτικα;].  και έχει πάει δύο το πρωί και έχω χάσει τον ύπνο μου, είναι η δεύτερη φορά που το ακούω και με έπιασε και πείνα και έφαγα ένα μπολ παγωτό καϊμάκι και μισό κουτί μερέντα κράντσι και πεινάω ακόμα. anyway, το something about may είναι ένα από τα πιο ωραία ελληνικά μιξ που έχω ακούσει ποτέ, με κομμάτια που είναι όλα ένα κι ένα κι απίθανα, όλα ρετρό και ιδανικά για ξημέρωμα. καλύτερα δεν γίνεται [εκτός απ' το σεξ].
01.δημητρης μπαξεβανακης - δυο σταγονες βροχης
02.τζενη βανου - κατι μου λεει
03.αντζελα ζηλια / trio bel canto - αυτο που ζητας
04.trio latino - εσενα που σε ξερω τοσο λιγο
05.σπυρος πιπερακης - arabella bossa nova
06.ninet lavar / trio bel canto - μουσιτσα μου
07.αλικη βουγιουκλακη / γερασιμος λαβρανος - χαλι γκαλι
08.ζακ ιακωβιδης - gonna get canned tonight
09.τζενη βανου - ξυπνα αγαπη μου
10.ερικα & μαργαριτα μπρογιερ - my boy lollipop
11.ναντια κωνσταντοπουλου - απο λιμανι σε λιμανι
12.τωνης βαβατσικος - το κοκκινο φως
13.γιωργος θεοδοσιαδης - hully gully
14.τζιμης μακουλης - μελαγχολικο κοριτσι
15.μαιρη λω - βαριεμαι
16.γιωργος πασπατης / γεράσιμος λαβράνος - φοβαμαι
17.αλεκα κανελλιδου - η ληθη
εδώ είναι το λινκ να το κατεβάσεις, κι εδώ να το ακούσεις.
απίθανο, λέμε.[η πάνω φωτο από εδώ, η κάτω από εδώ].

λιώνω σε γκρεμό

~η molly drake ήταν η γυναίκα που γέννησε και μεγάλωσε τον nick drake. αυτό από μόνο του αρκεί για να της αξίζει ένα ποστ. η molly έγραφε τραγούδια με στίχους που θυμίζουν αρκετά τις δουλειές του γιου της και «αγγλική» μουσική που ήταν στη μόδα την δεκαετία του ’50, μόνο πιάνο και φωνή, τέτοια που αργότερα έγραψε και η beth gibbons -με κιθάρα [ελπίζω να μην έχει κι αυτή γιο].
«much like her son, molly drake’s music is at once beautiful, charming, dark and pensive. the easy elegance of her lyrics belies their deeper themes of regret, memory, dread, and the sublime, crystallized as only a poet can. her performances are intimately staged in the family sitting room, and perfectly complemented by her own piano accompaniment».  
η molly ήταν ποιήτρια [της σχολής της έμιλυ ντίκινσον] και βαθιά μελαγχολική φύση και με τέτοια μάνα ήταν φυσικό να βγει όπως βγήκε ο nick, γιατί μαζί με το ταλέντο της, πήρε και όλα τα καταραμένα.

νευρώσεις

~πάσχα με το years not living που έχει μία απίστευτα θετική αύρα και –όσο νευρωτικό κι αν ακούγεται- είναι από τα άλμπουμ που όταν τα ακούς σού συμβαίνουν μόνο καλά πράγματα. έχω καναδυό τέτοια άλμπουμ που τα ακούω όταν όλα πάνε στραβά [ένα απ’ αυτά είναι το big world small world των smith & mighty, τα άλλα δεν τα γράφω] και μετά όλα στρώνουν. μπορεί να είναι ψυχωτικό, το ίδιο ψυχωτικό με το να αναβοσβήνεις πέντε φορές τον διακόπτη όταν ανάβεις το φως [γιατί αν τον αναβοσβήσεις τέσσερις, θα πεθάνει κάποιος δικός σου –ξέρω κάποιον που το έκανε από μικρός και το κάνει ακόμα], ή να πρέπει να καταπιείς μέχρι τελευταίας μπουκιάς το φαγητό -ακόμα κι αν σου έρχεται αναγούλα-, επειδή αν αφήσεις έστω και λίγο σού γαμιέται η τύχη. κι άλλα πολλά. νομίζω ότι το πιο τυχερό τραγούδι του δίσκου [και απ’ τα πιο ωραία] είναι το the night patrols [a man asleep], τόσο τυχερό όσο το the way we feel των smith & mighty ή το true love ways του buddy holly. το άλμπουμ του larry έρχεται μετά το plissken, αλλά φαντάζομαι θα το παίξει ζωντανά στις 18 του μήνα και αυτό είναι ένα από τα ρεμίξ [των hana, στο figueroa islands].
~δεν υπάρχει γιορτινό τραπέζι στο χωριό χωρίς αυτή την πίτα που την έφτιαχναν και οι δυο γιαγιάδες μου σε ειδικές περιπτώσεις [από γάμους, βαφτίσια, επίσημα δείπνα μέχρι μνημόσυνα] και την φτιάχνει και η μάνα μου σχεδόν κάθε κυριακή και είναι τόσο ωραία και ιδιαίτερη που δεν πιστεύει κανείς ότι γίνεται χωρίς να ανοίξεις φύλλα και χωρίς περίπλοκες διαδικασίες. το μόνο της μυστικό είναι το πολύ καυτό [σε σημείο βρασμού] νερό που ζεματάει το αλεύρι και γίνεται γλυκό [από εκεί και το όνομά της: ζεματιστή ή π’ρβ’λιόρα -η απόστροφος προφέρεται σαν æ]. χρειάζεται μόνο αλεύρι, λάδι, φέτα και νερό, ούτε καν αλάτι. και να τη δοκιμάσεις απλά. δεν μπορείς να σταματήσεις.

hot wheels

Νοιώθεις ‘ανάπηρος’;
Όταν ζεις μόνος σου και αυτοεξυπηρετείσαι, όταν έχεις δουλειά και είσαι ανεξάρτητος, διώχνεις την αναπηρία από πάνω σου. Οι παρέες σε γουστάρουν περισσότερο, οι γκόμενες σε πλησιάζουν, σου ανεβαίνει η ψυχολογία και όταν φτιάχνεις την πρώτη σου ολοκληρωμένη σχέση καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις πραγματικά τίποτα. Πρέπει όμως να ενεργοποιηθείς. Πρέπει να βάλεις ράμπα στο σπίτι σου, να αγοράσεις ένα καροτσάκι μικρό και ευκίνητο και να έχεις το αμάξι σου για τις μετακινήσεις, να μην εξαρτάσαι από τις δημόσιες συγκοινωνίες. Είναι κάποια έξοδα που πρέπει να κάνεις για να νοιώσεις ελεύθερος και ανεξάρτητος. Σε νυχτερινά μαγαζιά πηγαίνεις;
Εννοείται, δεν κολλάω πουθενά. Πηγαίνω σε αυτά με τα περισσότερα σκαλοπάτια και τον περισσότερο  κόσμο. Το πρόβλημα είναι των πορτιέριδων που θα με κουβαλήσουν. Εμένα δεν με νοιάζει καθόλου. Αυτοί νοιώθουν άσχημα καμιά φορά, εγώ ποτέ δεν νοιώθω λύπηση από αυτούς. Πιο πολύ λυπάμαι για εκείνους που δεν πιάνουν το νόημα. Μου αρέσει να διασκεδάζω, δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο τελευταία καλοκαίρια ζω στη Μύκονο. Αλκοόλ, βέβαια, δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν πίνω καφέ, ούτε τρώω τηγανιτά. Όλα αυτά ρίχνουν τον οργανισμό. Χωρίς αυτά είμαι πάντα σε εγρήγορση.
Η αλήθεια είναι ότι πολύ σπάνια μου έχει τύχει να συναντήσω άτομο με αναπηρία σε νυχτερινό μαγαζί…
Οι περισσότεροι ανάπηροι δεν βγαίνουν τα βράδυα. Σκέφτονται ότι είναι πιο χαμηλά από τον υπόλοιπο κόσμο, ότι μυρίζουν τους κώλους των άλλων, βλέπουν τα βυζιά τους. Εγώ τουλάχιστον προσπαθώ να είμαι κοντά σε γυναικείους κώλους. Πρέπει να διαλέγεις πώς ζεις. Τι σε κάνει να γελάς;
Γελάω συνέχεια. Σαν μαλάκας, σαν χάχας. Από το πρωί που θα ξυπνήσω, δεν είμαι ο άνθρωπος που θέλει τσιγάρο και καφέ, είμαι συνέχεια στη μαλακία. Λέω δικά μου ποιήματα, βλακείες. Όταν είμαι σοβαρός, οι φίλοι μου νομίζουν ότι κάτι έχω πάθει.
Πάνω στο βάθρο αισθάνεσαι εθνική υπερηφάνεια ή είναι περισσότερο  ένα στοίχημα που βάζεις με τον  εαυτό σου;
Ποτέ δεν δάκρυσα πάνω στο βάθρο. Κοιτούσα την σημαία και δεν μου έκανε αίσθηση. Ίσως επειδή είχα κουραστεί τόσο πολύ για να αποκτήσω κάθε μετάλλιο που μόλις το κέρδιζα έλεγα από μέσα μου, ‘άντε να τελειώνουμε να πάμε σπίτια μας’. Το περίεργο είναι ότι όταν βλέπω τα βίντεο σήμερα και σκέφτομαι τι είχα ζήσει, κλαίω! Και είναι λογικό, όταν ακούς μια κερκίδα 40,000 ατόμων να φωνάζει ‘Ελλάς, Ελλάς, Μάκης Καλαράς’. Εντάξει, καύλα…
[μία πολύ ωραία συνέντευξη από έναν πολύ ωραίο άνθρωπο...].

thumbs up

~[η πιο καλοκαιρινή] μεγάλη πέμπτη [που θυμάμαι ποτέ], μεσημέρι στην τσαμαδού. εκείνοι γύρω στα 40, ξεδοντιάρηδες και σταφιδιασμένοι από την πρέζα, ο ένας έσφιγγε το χέρι με λάστιχο κι ο άλλος ζέσταινε σε κουτάλι το υλικό, εκείνη με κοντό μαλλί τρελοκομείου, αδύνατη, με τεράστια βαθουλωμένα μάτια, τύλιγε γύρω από το κεφάλι της ένα μακρύ κομμάτι πανί και το άφηνε να ανεμίζει στον αέρα. κάποτε θα πρέπει να ήταν πολύ όμορφη. μετά, με μια πεντακάθαρη φωνή άρχισε να τραγουδάει σπαρακτικά το «άστα τα μαλλάκια σου, ανακατωμένα, άστα ν’ ανεμίζουνε στην τρελή νοτιά…». τόσο, που η ηλικιωμένη κυρία που βγήκε με φόρα να τους διώξει, περίμενε αμίλητη και ακίνητη στο μπαλκόνι μέχρι να τελειώσει το τραγούδι. μετά τους είπε ψευτοσοβαρά: «φυγέτε από εδώ».
~best of the day: αυτό το απίθανο μιξ του λάρι στο thump, με prince, king elephant και άγγελο κυρίου μαζί με αυτό το άρθρο στο new york με τίτλο hands off! [why are a bunch of men quitting masturbation? so they can be better men] για τον τύπο που σταμάτησε να τραβάει μαλακία για 54 μέρες και έστρωσε η σεξουαλική του ζωή [και στο τέλος χώρισε].

~καλό και χρυσό το δίπορτο, αλλά παραμάγκεψαν: δεν είναι πια το φτηνό φαγητό της αγοράς. ένα πιάτο πατάτες γιαχνί, μία ρεβιθάδα και ένα πιάτο σουπιές δεκαενιά ευρώ, ούτε λογαριασμοί ούτε αποδείξεις, άμα μας ξαναδούν, να μας γράψουν.
~μην αφήνεις για αύριο αυτό που θέλεις να κάνεις σήμερα. η ζωή είναι πολύ μικρή και πριν το πάρεις είδηση πεθαίνεις. α, και πέτα τους μαλάκες απ’ τη ζωή σου. τώρα. στα τσακίδια.

staying alive

Ο πρώτος ήχος που έχω στα αυτιά μου είναι το «Staying alive» των Βee Gees. Δεν θυμάμαι αν ήταν από το Saturday Night Fever ή κάποια συλλογή, αλλά θυμάμαι την μάνα μου στο Τορόντο να λιώνει αυτό το κομμάτι. Εγώ, βέβαια, ανήκω στη γενιά του CD. Θυμάμαι την πρώτη μου κασέτα που αγάπησα πολύ και μου άλλαξε την ζωή στα 18. Μού τη χάρισε η φιλόλογός μου και είχε μέσα μία επιλογή τραγουδιών της Ρωμαϊκής αγοράς, ενώ στο τέλος της κασέτας υπήρχαν 3 τραγούδια της Αλεξίου: «Η Πιρόγα», «Το Γράμμα» και το «Λέλι Γιαλέλι». Αυτήν την κασέτα για κάποιο λόγο δεν την ξεχνώ ποτέ. Και άκουσα για πρώτη φορά την «Αθανασία» και στο ρεφρέν που μπήκε η ορχήστρα και το υπόκωφο τσάμικο αναφώνησα «μα τι ωραία μουσική!». Εκεί έγινε το κλικ που ακόμα με πηγαίνει.

stmts

Ο STMTS φτιάχνει μωρά και πιτσιρίκια με μελάνι, χαρτί και χρώμα. Τα βάζει να κλαίνε, να γελούν ή να ονειρεύονται και ανοίγει στους τοίχους της πόλης, ένα χώρο για αναπόληση σε μια ξεχασμένη αθωότητα.

Ο ίδιος είναι είκοσι χρονών, σπουδαστής της Καλών Τεχνών που αποφάσισε να ασχοληθεί με το street art προκειμένου να εκφράσει όσα δεν χωρούν σε μια κόλλα χαρτί. Πριν ένα χρόνο τα έργα του ταξίδεψαν έως την επιδραστική έκθεση Art Basel στο Miami.
περισσότερα εδώ.

pretty things

Το blog σου «another K44» πώς κατάφερε να διαδοθεί τόσο πολύ;
Μέσω του twitter πιο πολύ και από δημοσιεύσεις φίλων μου στο facebook.
Μετά ξεκίνησε και ένα κύμα παρωδίας αυτών των φωτογραφιών στα social media. Πώς ένιωσες με αυτό;
Γελάω πάρα πολύ γιατί και εγώ ο ίδιος φτιάχνω τέτοιες φωτογραφίες και τις στέλνω στους φίλους μου.
Γιατί πιστεύεις ότι κανιβαλίστηκαν λίγο, ιδίως από το ανδρικό κοινό;
Γιατί πιστεύω ότι τα ρομαντικά πράγματα τους άνδρες κάποιες φορές τους φέρνουν σε αμηχανία γιατί ίσως αγγίζουν κάποιες ευαίσθητες χορδές τους, οι οποίες θέλουν να διατηρούνται ανέγγιχτες. Έτσι, αμύνονται με το χιούμορ. Είναι λογική η αντίδρασή τους αυτή. Και εγώ ο ίδιος το παθαίνω μερικές φορές. Βέβαια, μια φορά, ομολογώ ότι είχα στενοχωρηθεί πολύ γιατί μια φωτογραφία με ένα πολύ εσωτερικό και συναισθηματικό μήνυμα που από παρόρμηση είχα ανεβάσει, είδα να βεβηλώνεται με αποτέλεσμα να αισθανθώ μεγάλη αμηχανία γιατί ήταν σαν να βεβήλωναν μια προσωπική μου στιγμή. Aλλά όταν εκφράζεσαι ανοιχτά πρέπει να τα περιμένεις και αυτά.

από εδώ.

attack!

the flying saucers vs the earth. φρέσκο και λαχταριστό. electro bomb σε έξι επιθέσεις.

s.c.u.m.

μένω σε αυτή την πολυκατοικία της καλλιδρομίου τουλάχιστον 7 χρόνια και μόλις χθες πρόσεξα ότι απέναντι ακριβώς από το μπαλκόνι του καθιστικού υπάρχουν δύο μαρμάρινοι έρωτες [που έχουν μία πρόστυχη έκφραση και περισσότερο μοιάζουν με διαβολάκια -δες τη φωτο κάτω]. δεν τους πρόσεξα καν εγώ, τους πρόσεξε ο jazra που ήρθε επίσκεψη να μου φέρει το βιβλίο της valerie solanas μεταφρασμένο στα ελληνικά [ως «κατακάθι: μανιφέστο για την εξάλειψη των ανδρών»], το οποίο μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις τοποβόρος. και δεν πρόσεξε απλά τους έρωτες-διαβολάκια, αλλά ότι τον ένα τον είχε πιάσει η άνοιξη -είχε καύλες και φορούσε και προφυλακτικό!
μετά άνοιξα το βιβλίο και διάβασα αυτά:
«το αρσενικό είναι εντελώς εγωκεντρικό, παγιδευμένο στον εαυτό του, ανίκανο να συμπονέσει ή να ταυτιστεί με άλλους, ανίκανο για αγάπη, φιλία, στοργή ή τρυφερότητα. είναι μια πλήρως απομονωμένη μονάδα, ανίκανη να δημιουργήσει αρμονικές σχέσεις. οι αντιδράσεις του είναι πέρα για πέρα σπλαγχνικές, όχι εγκεφαλικές, η ευφυΐα του είναι απλώς εργαλείο στην υπηρεσία των ορέξεων και των αναγκών του, είναι ανίκανο για εγκεφαλικό πάθος, εγκεφαλική διάδραση, δεν μπορεί να ταυτιστεί με τίποτα πέρα από τις δικές του σωματικές αισθήσεις. είναι ένα ημιθανές εξάμβλωμα, απαθές και ανίκανο να δώσει ή να πάρει απόλαυση ή χαρά, επομένως είναι, στην καλύτερη, μία απόλυτα βαρετή, ακίνδυνη, άμορφη μάζα, αφού μόνο όσοι είναι ικανοί να βυθιστούν μέσα στους άλλους μπορεί να είναι γοητευτικοί. είναι παγιδευμένος σε μία ζώνη λυκόφωτος μεταξύ ανθρώπων και πιθήκων, και είναι πολύ χειρότερος απ’ τους πιθήκους γιατί, σε αντιδιαστολή με τους πιθήκους, διαθέτει μεγάλο εύρος αρνητικών συναισθημάτων –μίσος, ζήλια, περιφρόνηση, αηδία, ενοχές, ντροπή, αμφιβολία- και πάνω απ’ όλα έχει επίγνωση του τι είναι και τι δεν είναι.
παρότι εντελώς σωματικό, το αρσενικό είναι ακατάλληλο ακόμα και για τις υπηρεσίες του επιβήτορα. ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι κάποιες μηχανικές επιδόσεις, που λίγοι άντρες έχουν, είναι, κατά πρώτον, ανίκανος να κάνει σεξ με ζέση και πόθο, αντιθέτως κατατρώγεται από ενοχές, ντροπή, φόβο και ανασφάλεια, αισθήματα βαθιά ριζωμένα στην ανδρική φύση, τα οποία ακόμα και η πλέον πεφωτισμένη εκπαίδευση μπορεί μονάχα να μετριάσει. κατά δεύτερον, η σωματική ευχαρίστηση που παίρνει είναι ανάξια λόγου και τρίτον, δεν επικοινωνεί με τη σύντροφό του, αλλά εκστασιάζεται με όσα αυτός κάνει, με την πρώτης τάξεως παράσταση που δίνει, το πόσο καλά χειρίζεται τα υδραυλικά. όταν αποκαλείς έναν άντρα ζώο, τον κολακεύεις. είναι μηχανή, ένας δονητής που περπατά. συχνά λένε ότι οι άντρες χρησιμοποιούν τις γυναίκες. για τι πράγμα τις χρησιμοποιούν; σίγουρα όχι για ευχαρίστηση.

bianca

ποιο είναι το νόημα της ζωής; να τη ζεις!

αδέξιο τοπίο

μπορεί όσο περνάει ο καιρός το κέντρο να θυμίζει όλο και πιο πολύ επαρχία, αλλά τουλάχιστον δεν μπορείς με τίποτα να το πεις βαρετό. από τον satorialist που σχολίαζε σε σπαστά ελληνικά τον ήλιο και τη θάλασσα [αυτή παρακάτω, στην αγίου κωνσταντίνου] μέχρι τον καφέ με καρδάμωμο του λιβανέζου στη μενάνδρου [3 ευρώ το πακέτο, για τον ιδανικό πολλά βαρύ γλυκό: σε μικρό φλιτζάνι ενάμιση κουταλάκι καφέ και τρεις ζάχαρη! και για ακόμα πιο μερακλίδικο, βάζεις και λίγη λεπτοκομμένη φλούδα πορτοκαλιού], τα λιβανέζικα γλυκά χωρίς σιρόπι [ενάμιση ευρώ το μικρό πακέτο με ποικιλία των 10 κομματιών] και το φαγητό στο μπαγκλαντεσιανό εστιατόριο με αυτό το σιροπιαστό γλυκό από ζυμάρι και γάλα, το κέντρο έχει γίνει τόσο εξωτικό που μερικές φορές αισθάνομαι ότι είμαι αλλού, σε άλλη χώρα, και όχι στα πέριξ της ομόνοιας. και μ' αρέσει.
μ' αρέσει και αυτό το τραγουδάκι του άρη, του γιου της αφής, όμορφη ποπ για χιτ...
την παρασκευή το βράδυ παίζει ζωντανά στο after dark.

smell

~seasons change. ευτυχώς. ακόμα και οι δυο ηλικιωμένες αδερφές να είσαι του απέναντι διαμερίσματος που περνούν όλη τους τη ζωή κλεισμένες μέσα στο σπίτι, την άνοιξη στο κέντρο την καταλαβαίνεις από τις μυρωδιές. με τη σειρά: τη [μόνιμη] μυρωδιά από φούντα στην πλατεία, το ζαλιστικό άρωμα από τα λουλούδια των νεραντζιών, την πρωινή μυρωδιά από τις ταχινόπιτες και τα τσουρέκια του φούρνου, τη μυρωδιά σπέρματος από τα δέντρα που μυρίζουν λες και τρία εκατομμύρια αθηναίοι χύνουν ταυτόχρονα στα μπαλκόνια τους, τα βράδια το νυχτολούλουδο και τα ψημένα λουκάνικα των απέναντι που η χοληστερίνη τους και το ουρικό οξύ θα πρέπει να είναι τούρμπο, πάλι μυρωδιά από μπάφους κάτω απ’ το μπαλκόνι τα σάββατα που μαζεύονται τα πιτσιρίκια στο υπόγειο κλαμπ, η μυρωδιά νοσοκομείου στις σκάλες όταν σφουγγαρίζει η καθαρίστρια [το χειμώνα μυρίζει κοτόπουλο με πατάτες], η μυρωδιά του ελληνικού καφέ τα απογεύματα, το γιασεμί που κάθε χειμώνα στεγνώνει επειδή ξεχνάω να το ποτίσω και ανασταίνεται κάθε άνοιξη.
οι απέναντι γριές είναι ίδιες, με κοντό μαλλί τρελοκομείου και γαλάζιες ρόμπες, [θυμίζουν λίγο τη μάνα του ψυχώ] και ζουν καθηλωμένες στην κουζίνα και στο μπαλκόνι. βγαίνουν μαζί, στέκονται όρθιες και κοιτάζουν την κίνηση στο δρόμο ή προσπαθούν να δουν τι γίνεται μέσα από την μπαλκονόπορτα της κουζίνας μου [δεν έχω κουρτίνα].
δεν τις είχα πάρει είδηση, τις είδα στο φόντο μιας φωτογραφίας να στέκονται ακίνητες, κατασκοπεύοντας όσα διαδραματίζονταν μέσα από το τζάμι της κουζίνας [ο τ. προσπαθούσε να χώσει το πουλί του στη φρατζόλα και ο σ. έκανε απόπειρα να τη δαγκώσει (τη φρατζόλα), ενώ ο φωτογράφος τράβαγε αβέρτα τις πόζες]. η μία παρέμεινε όλη την ώρα μέσα στο κρύο να παρακολουθεί και είναι κρυμμένη στο βάθος κάθε φωτογραφίας [η άλλη με το πι πρέπει να είναι πιο φιλάσθενη κι είχε μπει μέσα]. έτσι ξεκίνησαν να παρακολουθούν συστηματικά την κουζίνα μου και εγώ να κυκλοφορώ γυμνός μέσα στο σπίτι.
~«why do my plans always change? / and why does this make me laugh? / when i notice the world is falling it on / i will run in bath». εντάξει, το άλμπουμ του dj koze δεν είναι και για να τρελαίνεσαι,  αλλά αυτό το τραγούδι με τον matthew dear είναι χιτ.
pan pan

ku ku

Πες μου μερικά πράγματα για σένα. Πού έχεις γεννηθεί, ποιο είναι το background σου;
Γεννήθηκα  στην Αμερική και μεγάλωσα στην Ελλάδα. Το παρελθόν μου είναι μια σκοτεινή τρύπα γεμάτη ασάφειες και μυστικά.

Οι γονείς σου είχαν σχέση με κάτι καλλιτεχνικό;
Όχι απ’ όσο ξέρω. Η μητέρα μου σχεδίαζε λίγο μικρότερη και ο πατέρας μου άκουγε μουσική πάντα, οι αγαπημένοι του είναι οι The Who.

Με τι ήθελες να ασχοληθείς όταν ήσουν  μικρός;
Όταν ήμουν μικρός, ήθελα να γίνω αρχαιολόγος. Είμαι αυτοδίδακτος στα πάντα.

Πιστεύεις ότι οι γνώσεις σε κάνουν πιο καλό άνθρωπο;
Πιστεύω ότι οι γνώσεις είναι χρήσιμες. Δεν ξέρω αν σε κάνουν πιο καλό άνθρωπο, σε προετοιμάζουν όμως να μπορείς να αναγνωρίσεις κάποιον καλό άνθρωπο όταν τον συναντήσεις.

Τι είδους γνώσεις;
Πιστεύω ότι πρέπει να έχεις σφαιρικές γνώσεις. Οι μουσικές γνώσεις είναι πάντα ένα ενδιαφέρον στοιχείο.

Πιο έξυπνο σε κάνουν;
Πιο έξυπνο; Δεν νομίζω. Έξυπνος ή είσαι ή δεν είσαι. Αν είσαι μπορείς να απορροφήσεις, να προωθήσεις τις γνώσεις καλύτερα. Αν δεν είσαι, οι γνώσεις κάνουν γκελ. Προσωπικά με ενοχλούν οι κάθε είδους «αποψάκηδες» που δεν έχουν κάνει και τίποτα στη ζωή τους, εκτός από το να παρατηρούν και να κρίνουν.

Το μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι δεν ισχύει;
Ναι, βέβαια, αν και δεν έχω γνωρίσει κανέναν χαζό που να είναι πολύ ευχαριστημένος με τον εαυτό του.

Γιατί "Feathers";
Το αρχικό working title για μένα ήταν «girlfriends», το «feathers» προέκυψε αφού κάναμε το «pieces» με τα παιδιά (baby guru), γιατί ήθελα να είναι ο τρίτος δίσκος στην τριλογία «Stiches, pieces, feathers». Είναι κάτι σαν inside joke μεταξύ του Δημάκη, του Μελίδη και εμού. «Feathers» γιατί είναι πούπουλα, σαν αυτά που έχει ένα πουλάκι στη γέννησή του, πριν μάθει να πετάει

Έχεις πει ότι το «action painting» σου ανακατεύει το στομάχι;
Νιώθω κοντά σε όλα τα καλλιτεχνικά κινήματα εκτός από το action painting γιατί μου  θυμίζει χαλασμένη πίτσα, ένας Pollock δεν με συγκίνησε ποτέ.

Θεωρείς τον εαυτό σου καλλιτέχνη;
Ναι.

Τι θεωρείς ότι είναι αυτό που κάνει κάποιον καλλιτέχνη;
Νομίζω ότι πρέπει να έχει την ικανότητα να ενσωματώσει τις εμπειρίες του σε ένα καλλιτεχνικό προϊόν, είτε αυτό είναι ένας δίσκος, είτε ένας πίνακας ή ένας ουρητήρας και να μεταφέρει ένα μήνυμα στους ανθρώπους που μπορεί να μην μιλάνε την ίδια γλώσσα με αυτόν. Για να είσαι καλλιτέχνης χρειάζεται δουλειά, ταλέντο, αποφασιστικότητα, υπομονή και μόρφωση.

Πες μου μερικούς μεγάλους καλλιτέχνες.
Robert Smithson, Felix Gonzales Torres, Gordon Matta Clark, Jack Smith, Gerhard Richter, Brian Eno, Kraftwerk.

Το ταλέντο τι είναι;
Το  ταλέντο είναι η διαφοροποίηση που έχεις από κάποιον που  κάνει το ίδιο πράγμα με εσένα χειρότερα.

Ποιο είναι το πιο μεγάλο ταλέντο που έχεις;
Η απομνημόνευση.

Υπάρχουν άνθρωποι που σε έχουν  καθορίσει με οποιονδήποτε τρόπο;
Ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου, η Κορίνα, η καθηγήτρια καλλιτεχνικών στο σχολείο, η πρώτη μου ξαδέρφη, ο Γιώργος, ο Ηλίας, ο Γεώργιος, ο Μελίδης και ο Μάνος.

η συνέχεια εδώ

ψωμάκια με βατόμουρα

~αν εξαιρέσεις τη διαφήμιση για την μερέντα κράντσι με τον rtm, μπορεί να είναι και η καλύτερη διαφήμιση ever στην ελληνική τηλεόραση: πάσχα, ο γιάννης ο γείτονας [ο χασάπης της καλλιδρομίου] και η στανίση σε στιγμές feel good μεγαλείου. τη βλέπεις και σου φτιάχνει η διάθεση. μυρίζει άνοιξη, νεραντζιές και λουλούδια από επιτάφιο [δηλαδή βιολέτες].
~ήθελα να γράψω για τα παιδικά χρόνια της θάτσερ όπως τα έγραψε ξεκαρδιστικά η σου τάουνσεντ τσόντα στο true confessions of andrian albert mole, αλλά μας παραζάλισαν τον έρωτα με τον θάνατο της θάτσερ… anyway, ορίστε ένα μικρό απόσπασμα από το [φανταστικό ημερολόγιο της μακαρίτισσας –κόρης μπακάλη]:

ελένη

~στην διασταύρωση της ιεράς οδού με την πειραιώς, στα φανάρια, υπάρχει ένας γέρος κουρελής που χώνεται σχεδόν μέσα στο παράθυρο του αυτοκινήτου και ζητιανεύει λίγα ευρώ. έχει τόσο στραβωμένα τα πόδια του, σχεδόν γυρισμένα ανάποδα κάτω απ’ τα γόνατα, που δεν μπορείς να διανοηθείς ότι το κάνει για να εκβιάσει τον οίκτο. έρχεται φουριόζος, παρόλο που μοιάζει με ανάπηρη πάπια, ζητάει λεφτά και αν δεν του δώσεις, σε στολίζει πατόκορφα με κατάρες και βρισιές. τον είχα πετύχει αρκετές φορές στραβωμένο και διπλωμένο στα δύο, να υποφέρει με τόση πειστικότητα που ήμουν σίγουρος ότι είναι πραγματικά ανάπηρος. είχα αρχίσει να αισθάνομαι άσχημα για κάθε φορά που τον αγνοούσα, μέχρι που κάποια στιγμή σκέφτηκα να του δώσω κανένα ψιλό [ευτυχώς, δεν είχα].
σήμερα το πρωί τον είδα να περπατάει το ίδιο βρώμικος και κουρελής, πλην καμαρωτός και με τα πόδια εντελώς ίσια, σε κεντρικό δρόμο της καλλιθέας μαζί με μία επίσης βρώμικη γυναίκα, τρώγοντας και πίνοντας μπίρα. απ’ τη μία χάρηκα που ο άνθρωπος δεν έχει καμία αναπηρία και έχει τα κότσια να κοροϊδεύει τον κόσμο, από την άλλη, θα ήθελα να του δώσει κάποιος ένα μάθημα όταν εμφανιστεί ξανά ζητιανεύοντας φορώντας την ψεύτικη αναπηρία.

παγωτό λεμόνι

6 το πρωί. πρώτα άκουσα αυτό που κάποιος ανέβασε στο facebook και μετά άκουσα όλα τα κομμάτια που έχει ανεβάσει στο soundcloud. και δεν μπορούσε να υπάρξει καλύτερο ξημέρωμα. τον λατρεύω τον yosebu. καλημέρα.
κι άλλο παγωτό. από το kinfolk, άλλο ένα γαστρονομικό περιοδικό που είναι σαν οδηγός τέχνης. λεμόνι, με σιρόπι λεμονιού και χοντρό θαλασσινό αλάτι.

παγωτό πιπέρι

~ο ταξιτζής που με πήγαινε στο μαιευτήριο [έγινα για δεύτερη φορά θείος] άκουγε το κομμάτι απ’ το django [που λέει «his name was king / he had a horse / along the countryside / i saw him ride / he had a gun / i knew him well / oh, i heard him singing / i knew he loved someone…»], με ρώτησε αν έχω δει την ταινία [δεν την είχα] και μετά άρχισε να μιλάει για την κατάντια του: από ηθοποιός [25 χρόνια] αναγκάστηκε να δουλεύει 12άωρα στο ταξί για να βγάλει 30 ευρώ μεροκάματο. μέχρι να φτάσουμε είχα μάθει τα πάντα για τη ζωή του, για τον έρωτά του για έναν υπάλληλο του ικέα και την ιδέα του να ανεβάζει σύντομα μονόπρακτα μέσα στο ταξί για να διασκεδάζει τους πελάτες. τού είπα ότι αν έμπαινα σε ταξί και ο οδηγός ξεκίναγε ένα μονόπρακτο, σίγουρα θα του ζητούσα να με κατεβάσει κι αυτός άρχισε να τραγουδάει θεοδωράκη. του είπα «τώρα που το ξανασκέφτομαι, καλύτερα να είχες πει ένα μονόπρακτο».

την ώρα που του πλήρωνα την διαδρομή [7 ευρώ], μού πρότεινε να δω το django και με συμβούλεψε να μην αφήνω τίποτα να με χαλάει: «πολύ παράξενες μέρες. σε μπλοκάρουν τόσο πολύ όσα συμβαίνουν γύρω σου, που το ένα καλό που μπορεί να σου τύχει δεν προλαβαίνεις να το συνειδητοποιήσεις. ή το καταλαβαίνεις όταν είναι αργά». σοφές κουβέντες.
στο δρόμο για το σπίτι σκεφτόμουν ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην είναι άξιος της μοίρας του.

τζένη

~μετά την μετακόμιση και αφού άρχισα μετά από μήνες σε κουτιά και σακούλες απορριμάτων να βάζω μερικά πράγματα στη θέση τους, ανακάλυψα ότι μου λείπουν κάποια που φίλοι «δανείστηκαν» κρυφά και δεν επέστρεψαν ποτέ. δεν είναι για τα πράγματα, ποιος τα χέζει, είναι για το δηλητήριο που σε ποτίζει η καχυποψία: ποιος, πότε και γιατί να πάρει πράγματα απ’ το σπίτι σου χωρίς να σε ρωτήσει;…
ένα απ’ αυτά που ανακάλυψα ότι μου λείπει σήμερα το πρωί είναι το box με όλα τα πρώτα τραγούδια της τζένης βάνου, όπου υπήρχαν το «μικρή μου σελήνη» και το «ανεμώνη» του κουνάδη τα οποία δεν μπορώ να βρω πουθενά, -την «ανεμώνη», μάλιστα, δεν την έχει ανεβάσει κανείς ούτε στο youtube…
και τα δύο είναι από τα πιο θλιμμένα τραγούδια που έχει πει ποτέ η τζένη βάνου:
ανεμώνη μου σε κόψαν / ανεμώνη μου σε πήραν / σε ξεχάσαν οι άνεμοι/ σε ξεχάσαν τα λουλούδια
έμειν’ εν’ άρωμα πικρό / στα μυστικά του ύπνου/ γυμνά στο φως του φεγγαριού / και στο βυθό του ονείρου
ανεμώνη μου σε κόψαν / ανεμώνη μου σε πήραν / σε ξεχάσαν οι άγγελοι / και σε πήρανε τα γιούλια

το ρεφρέν απ’ το «μικρή μου σελήνη» το είχαν σαμπλάρει οι στέρεο νόβα στο όραμα απ’ το «βιταμίνα τεκ» [που ακόμα το θεωρώ το καλύτερο άλμπουμ τους]
είμαστε τόσο μόνοι / μόνοι μικρή μου σελήνη / τόσο μοναχικοί / αγαπημένη μικρή μου σελήνη [αυτό κάποιος καλός άνθρωπος το έχει ανεβάσει στο youtube].
~όλο το πρωί άκουγα τραγούδια του κουνάδη από τον πέτρο αναγνωστάκη, τον καλογιάννη και την ελπίδα οι οποίοι τραγουδούν σαν άνθρωποι, ενώ μετά πέτυχα ένα 7ιντσο από τη μουσική της ερόικα του κακογιάννη, όπου ο γιάννης βογιατζής τραγουδάει σαν αλλοδαπός που του έχουν γράψει με greeklish τους στίχους [τότε φαντάζομαι δεν είχαν ονομασία, ήταν απλά ελληνικά γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες] και κατάλαβα τι ήταν αυτό που με χάλαγε πάντα στον βογιατζή: το ότι η προφορά του ήταν σαν άγγλου ξεναγού που έχει μάθει καλά ελληνικά [πηγαίνω SSSαν περSSηSSSS SSSε κάποιa εXXXοhή…].